• Poprawki interfejsu

  Jak przy wszystkich aktualizacjach, poprawiono trochę interfejs systemu. I jak to słyszymy za każdym razem, ma być on jeszcze bardziej intuicyjny i szybszy. Zmieniono trochę rozmieszczenie niektórych elementów, kolory i wielkość tekstu.
  Kliknięcie przycisku Home na pasku systemowym przełączy nas teraz do ostatnio używanego pulpitu (jednego z 5 dostępnych).

• Akcesoria USB

  Android 3.1 pozwala podłączyć za pomocą portu USB, wiele różnych urządzeń peryferyjnych – klawiatury, myszki, kontrolery gier, aparaty cyfrowe etc. Po podłączeniu kompatybilnego sprzętu, framework sam uruchomi odpowiednią aplikację do jego obsługi, albo poda nam linka, pod którym możemy ją pobrać.

• Rozszerzona lista ostatnio używanych aplikacji

  Lista ostatnio używanych aplikacji została znacznie rozszerzona. Użytkownik może przewijać w pionie miniatury, przedstawiające procesy działające w tle i programy, z których poprzednio korzystaliśmy. Kliknięcie od razu przeniesie nas do odpowiedniego programu.

• Regulowanie wielkości widgetów

  Użytkownicy będą mogli teraz sami regulować rozmiar widgetów na Pulpicie, dopasowując ich rozmiar do ilości wolnego miejsca na ekranie.

• Obsługa klawiatur i urządzeń wskazujących

  Do tabletów z najnowszym Androidem Honeycomb będzie można podłączać różnego rodzaju myszki, klawiatury i inne urządzenia wskazujące, zarówno poprzez port USB jak i Bluetooth. Nie potrzeba będzie do tego żadnej specjalnej konfiguracji czy sterowników. Można nawet podłączyć klika różnych akcesoriów tego typu i wybierać z panelu systemowego te, z których akurat chcemy korzystać.

• Obsługa joystick’ów i padów

  Android 3.1 będzie obsługiwał większość joystick’ów i padów kompatybilnych z PC, podłączanych przez USB lub Bluetooth. Użytkownicy będą mogli też korzystać z kontrolerów z Xboxa lub PlayStation, ale tylko podłączonych kablem.

• Lepsze WiFi

  Tablety będą mogły podłączać się do sieci WiFi nawet gdy ekran jest wyłączony. Ma to ułatwić streaming wideo lub muzyki.
  Dla każdego połączenia WiFi można będzie też ustawić osobny serwer proxy.

• Aplikacje

  Android 3.1 przynosi nie tylko zmiany systemowe, ale ulepsza też podstawowe aplikacje.

  • Przeglądarka internetowa – zmieniono menu Quick Controls, wprowadzono obsługę CSS 3D, czy filmów wideo w formacie HTML5. Użytkownik może tez zapisać sobie daną stronę w tablecie, żeby później móc przejrzeć ją offline.
  • Galeria – obsługuje teraz Picture Transfer Protocol, dzięki czemu można do tabletu podłączyć aparat cyfrowy i zgrać sobie z niego zdjęcia. Program pokazuje też ile zostało wolnego miejsca w pamięci wewnętrznej.
  • Kontakty – usprawniono przeszukiwanie listy kontaktów, wyszukiwarka pokazuje rezultaty ze wszystkich pól zapisanych przy danym kontakcie
  • Email – poprawiono widget prezentujący najnowsze maile, program pobiera teraz domyślnie pocztę z serwera dopiero gdy jest w zasięgu WiFi.

I to tyle. Najciekawiej zapowiada się chyba, możliwość podłączania klawiatur, myszek i padów. Z takimi akcesoriami tablet zyskuje całkowicie inny wymiar. Brawo Google.

via Android Developers

Interfejs

Pulpit startowy składa się z tzw. kafelków (tak określa to strona domowa WP7), które są połączeniem ikon i widgetów. Z jednej strony służą jako przyciski uruchamiające daną aplikację, z drugiej pokazują podstawowe dane np. ilość nieprzeczytanych maili, wpisy w kalendarzu czy ustawiony budzik. Wszystko w formie dość efektownych animacji, które sprawiają, że cały pulpit żyje, a zawartość „kafelków” ciągle się zmienia. Oprócz oprogramowania, kafelki mogą reprezentować skróty do wybranych kontaktów czy bookmarki do ulubionych stron internetowych. Ich kolejność można swobodnie ustawiać.

Wygląda to ciekawie, jest praktyczne, ale ma też sporo wad. Podstawową jest to, że do dyspozycji dostajemy tylko jeden pulpit z dwoma kolumnami „kafelków”. Z czasem, gdy zainstalujemy więcej aplikacji, nawigacja miedzy nimi może być dość uciążliwa. Jedyną alternatywą jest bowiem korzystanie z listy, gdzie aplikacje umieszczone są jedna pod drugą. W każdym razie czeka nas sporo przewijania (dobrze chociaż ze przebiega ono szybko i płynnie).

Na górze znajdziemy pasek z podstawymi danymi typu bateria, siła sygnału, włączone WiFi etc. O dziwo wiekszość tych informacji jest ukryta. Na stałe widać tylko zegarek. Zeby zobaczyć pozostałe musimy dotknąc palcem górnej części ekranu, a odpowiednie ikonki „spadną” na pasek. Efektowne, ale kompletnie niepraktyczne rozwiązanie. Za każdym razem gdy chcemy zobaczyć poziom baterii musimy klikać i nie da się tego nijak zmienić.

Górny pasek jest też miejscem gdzie pojawiają się wszelkiego rodzaju notyfikacje np. informacje o SMSach. Troszke jak w Androidzie, ale w bardzo ograniczonej postaci.

Cały interfejs opiera się na dwóch podstawowych elementach: Hub’ach (czyli zebranych w jednym miejscu tematycznych aplikacji np. do obsługi zdjęć, multimediów czy dokumentów) i „długim” kliknięciu.
Huby skonstruowane zostały w formie, za dużego dla ekranu telefonu, pulpitu. Widać to najlepiej na poniższym obrazku. Żeby dotrzeć do poszukiwanej treści, użytkownik musi go przewijać horyzontalnie. Ładne, ale dość kontrowersyjne rozwiązanie bo widzimy tylko fragment opisu danego Huba.

„Długi klik” służy do wywołania menu kontekstowego. Działa praktycznie przy wszystkich elementach interfejsu i zastępuje znany z Androida przycisk menu. Można się do tej formy nawigacji przyzwyczaić, ale gdy przesiadamy się z Androida, na początku ciągle szukamy jakieś dodatkowej ikony do wywołania opcji.

Synchronizacja

Windows Phone 7 nastawiony jest bardzo „społecznościowo”, wszedzie gdzie się da, wciśnięto informacje pobierane z naszego konta na Facebooku. W Hubie ze zdjęciami pojawiają się fotki naszych znajomych, a w książce adresowej ich wpisy. Niestety ta „społecznościowość” jest ograniczona tylko do Facebooka. Nie można podpiąć do telefonu ani naszego konta na Twitterze, ani z żadnego innego serwisu tego typu.
Dobrze, że chociaż nie zapomniano o Google. Możemy z naszym telefonem zsynchronizować zarówno pocztę jak i kontakty czy kalendarz. Nie jest to jednak tak rozbudowane jak w smartfonach z Androidem. Klient pocztowy nie wątkuje wiadomości, nie da się też odpisywać na maile z dodatkowych adresów podpiętych do Gmaila – za każdym razem w polu nadawca będzie główny adres Gmailowy.
Jeśli chodzi o kalendarz to też nie jest różowo – z telefonem synchronizują się tylko wpisy w głównym kalendarzu Google, dodatkowe są przez Windows Phone 7 ignorowane.

Poczta

Program do obsługi poczty jest naprawdę udany. Wygląda świetnie, jest wygodny w obsłudze i bardzo przejrzysty. To jeden z fajniejszych klientów poczty elektronicznej w komórce, z jakim się spotkałem. Główne okno zawiera listę wszystkich wiadomości, ale przesuwając ekran w bok szybko dotrzemy do listy nieprzeczytanych czy oznaczonych jako ważne (szkoda, że nie obsługuje Gmailowych gwiazdek).

Rewelacyjnie działa przeszukiwanie poczty. Wyniki pojawiają się już po wpisaniu pierwszych liter i potem w miarę wpisywania są ograniczane do listów zawierających dane słowo w treści, temacie czy wśród nadawców. Niestety ogranicza się to tylko do poczty pobranej na telefon, do listów, które zostały na serwerze Gmaila dostępu już nie ma.

Internet Explorer

Sam fakt, że przeglądarka internetowa w Windows Phone 7 nazywa się Internet Explorer, moze skutecznie zrazić wielu potencjalnych użytkowników, ale nie ma co się obawiać. Program nie odstaje zbytnio od konkurencji, oferuje podobne funkcje i równie szybko renderuje strony www. Jest oczywiście opcja przeglądania na kartach (można mieć równoczesnie otwartych 6 stron), powiększanie przez „szczypanie” (pinch-to-zoom), ale brakuje obsługi Flasha czy chocby konkurencyjnego, microsoftowego Silverlighta. O dziwo, wiele stron nie rozpoznaje komórkowego Internet Explorera i wyświetla się w pełnej wersji, a nie w mobilnej jak w przypadku Androida czy iPhone’a. Jak dla mnie to zaleta, ale użytkownicy oszczędzający kilobajty, mogą się czasem zirytować.

Office

Jedną z ważniejszych zalet WP7 jest obecność edytora dokumentów typu word, excel czy powerpoint – w innych systemach mamy co najwyżej same przeglądarki, a opcję edycji trzeba sobie dokupić. Program nazywa się oczywiście Office, ma równie przejrzysty i wygodny interfejs jak pozostałe elementy systemu. Niestety brak opcji kopiuj-wklej (która co prawda pojawiła się już w ostatniej aktualizacji, ale mój egzemplarz nie był przygotowany do update’u) odbiera aplikacji pełną użyteczność, oby Microsoft uporał się z tym jak najszybciej.

Klawiatura

Pisząc o edytorze dokumentów, warto wspomnieć o klawiaturze. To kolejny element, który trzeba pochwalić. Na pierwszy rzut oka wygląda dość surowo, ale pisze się na niej bardzo wygodnie. Jest porównywalna do klawiatury iPhone’a i dużo lepsza od systemowej klawiatury Androida. Niestety telefon, który miałem, nie był wyposażony w polski słownik, nie mogłem więc sprawdzić skuteczności autokorekty.

Xbox

Microsoft wymyślił sobie, że większość systemowych aplikacji w Windows Phone 7 będzie nosić takie same nazwy jak ich PC-towe odpowiedniki. Jest więc Outlook do poczty, IE do stron www, Zune do muzyki, Office do dokumentów – nie mogło więc zabraknąć kolejnego filaru firmy z Redmond – Xboxa. Tak nazywa się Hub z grami w telefonach WP7. Po zalogowaniu się za pomoca naszego konta Xbox Live możemy zobaczyć w telefonie własnego konsolowego avatara, nasze zdobycze punktowe, a także grać w sieci ze znajomymi.

Multimedia

Za multimedia odpowiada Hub Zune. Tak samo nazywa się PC-towa aplikacja służąca do synchronizacji telefonu z komputerem, kopiowania muzyki etc. taki microsoftowy iTunes. O samym odtwarzaczu trudno coś więcej powiedzieć, funkcje takie same jak w innych telefonach, interfejs typowy dla WP7. Warto za to wspomnieć, że HTC 7 Trophy ma bardzo dobre głośniki, nie trzeba dodatkowego sprzętu żeby posłuchać muzyki w zadowalającej jakości.

Marketplace

Ilość i jakość dostępnych programów to największa bolączka systemu Microsoftu. Wystarczy spojrzeć na liczby: Marketplace ma około 10 tys aplikacji, Android Market – ponad 200 tysięcy a Apple AppStore – ponad 350 tysięcy. Nie udało mi się znaleźć praktycznie żadnych, sensownych odpowiedników programów, których używam na co dzień w moim Desire czy iPhone 4. Nie ma Dropboxa, Evernote czy softu do korzystania z różnych usług Google.

Do tego Microsoft wrzucił do jednego worka programy, gry i muzykę co widać najlepiej gdy próbujemy skorzystać z wyszukiwarki. Lista wyników to zwykle mieszanka płyt czy pojedynczych piosenek z programami i grami. Bardzo trudno jest sie w tym odnaleźć, zwłaszcza gdy użyjemy jakiegoś popularnego słowa. Odwiedzając AppStore oczekuję przydatnych narzędzi a nie nowego singla, nieznanego mi, podrzędnego wykonawcy muzyki popularnej, nawet gdy wciska mi się go za darmo.

Podsumowanie

Pierwsze recenzje Windows Phone 7 kończyły się zwykle zdaniem w stylu: „fajny system ale niedokończony, jakby w fazie beta”. Teraz po pół roku to stwierdzenie nic nie straciło na aktualności. System ma spory potencjał, ale jeszcze nie jest w stanie zadowolić zaawansowanych użytkowników. Mogę go za to z czystym sumieniem polecić „niedzielnym userom”, którzy oczekują fajnego, wygodnego w obsłudze smartfona i nie potrzebują funkcji wykraczających poza sprawdzenie poczty, słuchanie muzyki czy przeglądanie stron www. Jest to też całkiem interesująca propozycja dla „komórkowych” graczy, głównie za sprawą integracji z Xboxem Live. Muszą się jednak nastawić na spore wydatki – większość gier jest płatna, a ich darmowa konkurencja nie gwarantuje dobrej zabawy.
Ja w każdym bądź razie, na pewno do Windowsa Phone 7 jeszcze kiedyś wrócę. Poczekam jednak gdy nabierze dojrzałości i użyteczności innych systemów. Może z Nokią się to uda.

podziękowania dla Gulasha za przydatne uwagi

Do Windows Phone 7 też podchodziłem raczej sceptycznie, bo chociaż ładny, to, bez wsparcia producentów, z góry skazany na niepowodzenie. Alians z Nokią wszystko jednak zmienił, najwyższa więc pora przyjrzeć się bliżej systemowi operacyjnemu, który już wkrótce zawita do urządzeń, (jeszcze) największego na świecie producenta telefonów.

Oczywiście na Windows Phone’a z Finlandii nie ma jeszcze co liczyć, minie sporo czasu zanim Nokia coś nam pokaże, a jeszcze więcej zanim wprowadzi to do sprzedaży (obstawiam przyszły rok). Ale od czego jest w końcu HTC, producent, który nie dość, że ciągle coś nowego rzuca na rynek, to jeszcze bardzo chętnie wypożycza swoje słuchawki do testów. W ten sposób w moje ręce trafił model HTC 7 Trophy.

Pierwsze wrażenie po wypakowaniu z pudełka – jest nieźle, taki podrasowany Desire. Fajniejszy kolor (czarny), efektowna srebrna obwódka, podobny, szorstki plastik z tyłu. Wymiary i waga praktycznie identyczne (Trophy jest cięższy o 5g).

Wszystko solidnie wykonane i dobrze dopasowane, żadnych luzów nic nie skrzypi. Na początku trochę zaniepokoił mnie brak fizycznych klawiszy z przodu, ale szybko się przyzwyczaiłem do dotykowych odpowiedników. Zamiast tego mamy za to dedykowany przycisk do obsługi aparatu, służący nie tylko jako spust migawki, ale również włącznik do szybkiego uruchomienia kamery, nawet gdy telefon jest w stanie uśpienia.

Na górze, po lewej jest przycisk power, a obok niego wejście słuchawkowe (tak jak w Desire), jedynie gniazdo microUSB do podpięcia ładowarki/kabla USB umieszczono trochę nietypowo z lewego boku. Wolę gdy jest na dole, bo łatwiej się wtedy korzysta ze smartfonu gdy jest podpięty do komputera.

HTC 7 Trophy to nie najlepszy sprzętowo przedstawiciel rodziny Windows Phone. Patrząc na parametry od razu widać, że to komórka raczej przeciętna, co nie znaczy, że słaba. Mamy tu procesor 1GHz Snapdragon, 512MB pamięci ROM i 576MB RAM, 8GB pamięci wewnętrznej.
Telefon jest szybki, wszystko działa bardzo sprawnie i płynnie, owszem czasem coś dłużej musi się ładować (np. Marketplace czyli Windowsowy AppStore) ale związane jest to raczej z połączeniem internetowym niż sprzętem. W tej laurce jest też jednak łyżka dziegciu – dwa razy telefon odmówił mi posłuszeństwa – przestał reagować na dotyk. Obydwa przypadki miały miejsce na zewnątrz, przy dość niskiej temperaturze i tak do końca nie jestem pewien czy to wada hardware czy też problemy z oprogramowaniem.

Trophy wyposażono w wyświetlacz LCD 3.8-cala. Rozdzielczość nie powala – 480×800 – ale jakość obrazu jest rewelacyjna, podobnie jak czułość na dotyk.

Do fotek i filmów mamy 5-megapikselową kamerę z flashem typu LED i opcją kręcenia wideo 720p plus wspomniany wcześniej dedykowany przycisk z boku obudowy. Interfejs do obsługi, oprócz tego, że elegancki i przejrzysty jak cały Windows Phone 7, oferuje parę dodatkowych ustawień tematycznych: automatyczny, portret, krajobraz, tryb sportowy etc, kilka kolorystycznych efektów: zdjęcia czarno-białe, sepia, negatyw, ustawienie rozdzielczości : od VGA (640×480) do 5MP, 3 tryby autofocusa, możliwość wyłączenia lub wymuszenia lampy błyskowej.

Po zrobieniu zdjęcia, gotowa fotka przesuwa się w górę telefonu, ale nie znika całkowicie. Zostaje około 1 centymetrowy wycinek i wystarczy dotknąć go palcem, żeby zobaczyć efekt naszego pstrykania. Działa to identycznie jak miniatura widoczna w Androidzie czy iOS’ie, przy zachowaniu specyficznego stylu WP7. Pod spodem znajdziecie przykładowe zdjęcia z HTC 7 Trophy.

I jeszcze przykłady efektów dostępnych w aparacie.

O oprogramowaniu mam zamiar napisać osobny tekst, tutaj jedynie wspomnę o dedykowanym sofcie przygotowanym przez HTC.

Całość zebrana jest w tzw. HTC Hub. Po odpaleniu wita nas zegar z animowaną pogodą znany z interfejsu Sense i lista polecanych aplikacji. Nie ma tego zbyt dużo, w sumie naliczyłem około 13 programów i 8 gier. Spośród tych pierwszych, kilka zainstalowanych jest domyślnie w telefonie np. Photo Enhancer (do dodawania efektów do zdjęć), Stocks (notowania giełdowe), Converter do przeliczania różnego rodzaju jednostek miar i Kalkulator, pozostałe można sobie bezpłatnie doinstalować. Szczerze mówiąc nie ma w nich nic specjalnego i bez problemu można znaleźć w Windowsowym AppStorze ich zamienniki. Co do gier, to mamy tutaj sztandarowe tytuły takich firm jak EA czy Gameloft, np. Tetris, Monopoly, The Sims. Niestety wszystkie są płatne i dostępne również przez Marketplace, trudno więc mówić o jakieś wartości dodanej.

Do tego sam Hub uruchamia się za każdym razem z efektowną, ale po kilku razach denerwująca, animacją, która niepotrzebnie przedłuża czas dotarcia do poszukiwanej treści. Szkoda, że nie można jej wyłączyć.

HTC 7 Trophy to bardzo przyzwoity telefon, elegancki i dobrze wykonany, jednak bez fajerwerków. W sam raz dla przeciętnego użytkownika, który chce wygodnie korzystać ze swojego smartfona, ale równocześnie nie łudzi się, że zastąpi on mu lustrzankę, telewizor czy konsolę. Czy warto go kupić? odpowiedź na to pytanie w drugiej części testu.

Podobnie to wygląda przy szczegółowym widoku danej aplikacji – obydwa sklepy oferują niemal identyczny zestaw informacji.

Jest średnia ocena w formie gwiazdek, ostatnia data aktualizacji, wymagania systemowe, rozmiar i cena. Do tego dochodzi informacja o deweloperze wraz z linkiem do jego strony www, opis funkcji, zrzuty ekranu, komentarze użytkowników oraz propozycje innych, podobnych aplikacji. Android Market ma dodatkowo jeszcze filmy wideo prezentujące dany program (o ile deweloper coś takiego przygotował) i zestaw uprawnień, których ten soft wymaga.

Zarówno Android Market jak i App Store pozwalają od razu zainstalować wybrany program w telefonie. Nie potrzeba do tego żadnych dodatkowych narzędzi (jak w przypadku AppBrain). Po prostu klikamy w przycisk instaluj ( jeśli mamy kilka telefonów z Androidem podpietych do tego samego konta Google, strona pozwala nam wybrać na którą słuchawkę soft ma być instalowany). Na Androidzie program sam zacznie się pobierać na nasz telefon i sam się zainstaluje. W przypadku iPhone, soft zostanie pobrany na komputer i przekazany do komórki podczas najbliższej synchronizacji.

Przeglądarkowy Market pozwala też podejrzeć wszystkie aplikacje zainstalowane w naszym smartfonie. Nie ma niestety możliwości zdalnego ich odinstalowania.

Jestem pod wrażeniem roboty, którą wykonało Google. Koniec z mozolnym szukaniem programów na małym ekranie telefonu, nie trzeba już odpalać czytnika kodów czy specjalnego softu AppBrain. Uruchamiamy po prostu stronę market.android.com i instalujemy wszystko co chcemy bez dotykania komórki.

Jeśli chodzi o sam wygląd i wykonanie słuchawki, to nie jest źle. Telefon wyglada solidnie, a metalowe wstawki z przodu i wykonana z tego samego materiału pokrywa baterii, dodają mu charakteru. Ja co prawda preferuje ciemniejsze kolory, ale do jakości wykonania Desire Z nie mogę się przyczepić.

Rozczarował mnie natomiast, mechanizm rozkładania klawiatury. Zrobiony jest porządnie, tak jak cała obudowa. Nie ma luzów i nie wyglada na to, żeby z czasem miały sie pojawić. Niestety sposób otwierania jest beznadziejny. Musimy chwycić górną połowę telefonu i podnieść ją do góry. Nie ma szans, żeby zrobić to szybko, jedną ręką. Trzeba sie wysilić, odpowiednio złapać telefon i uważać, żeby nie wypadł nam z ręki w trakcie „wysuwania” klawiatury. To chyba najgorszy sposób jaki widziałem. Daleko mu do sliderów czy nawet mechanizmu zastosowanego w G1. Skutecznie zniechęcił mnie do korzystania z fizycznej klawiatury w tym modelu.

Sama klawiatura nie jest jednak zła. Duże przyciski z odpowiednimi odstępami sprawiają, że pisze się szybko i praktycznie bezbłędnie. Przeszkadza trochę brak osobnych klawiszy z cyframi, trzeba używać specjalnego przycisku funkcyjnego, żeby je wywołac.

Wyświetlacz ma tą samą przekatną co w modelu Desire – 3,7″ oraz identyczną rozdzielczość – 480×800, ale jakość obrazu w Desire Z jest dużo lepsza. Wszystko pewnie dlatego, że mamy tu wyświetlacz SuperLCD, a nie AMOLED jak u poprzednika. Różnica jest znacząca i Zetce bliżej raczej do iPhone 4 niż do Desire. Co prawda można odnieść wrażenie, że ekran jest trochę mniej kontrastowy, ale za to fonty wyglądają idealnie.

Niestety producent zrezygnował z fizycznych przycisków: home, menu, wstecz. Zamiast tego mamy ich dotykowe odpowiedniki na dole ekranu, podobnie jak np. w modelu Wildfire. Obsługa nie nastręcza jakichś wielkich problemów, ale to nie to samo co realny przycisk, który możemy wybrać bez potrzeby wpatrywania się w ekran. Dziwny wybór w telefonie, który przecież przeznaczony jest dla klientów nieprzepadających za „dotykiem”

Na papierze, również aparat foto w obydwu telefonach, wygląda identycznie – 5 mln pikseli z autofocusem i flashem. Jednak to co dostajemy z modelem Z przewyższa poprzednika o klasę. Wystarczy zobaczyć zdjęcia zrobione obydwoma telefonami HTC (Desire Z po lewej, Desire po prawej) plus dla porównania fotki z iPhone’a 4. Dodatkowo producent dołożył dedykowany przycisk do robienia zdjęć. Nareszcie, bardzo mi tego brakowało w smartfonach HTC.

Oprogramowanie aparatu oprócz standardowych ustawień, oferuje również cały szereg filtrów, których efekty możemy podejrzeć „na żywo” w trakcie robienia zdjęcia.

Możemy też kręcić filmy o jakości HD. Przykładowe wideo znajdziecie pod poniższym linkiem.

HTC Desire Z sprzedawany jest z Androidem 2.2 i nową wersją interfejsu Sense. Przynosi on, oprócz wspomnianych wczesniej filtrów w oprogramowaniu kamery, parę nowych widgetów i aplikacji, obsługę usług HTCSense.com, HTC Like i HTC Hub.
Nie bedę opisywał tutaj wszystkich funkcji interfejsu HTC bo to temat na osobny artykuł. Ograniczę się jedynie do opisania kilku nowych elementów.

HTCSense.com to usługa, która przydaje się w przypadku gdy zgubimy telefon lub zostanie on nam skradziony. Zakładamy konto i po zalogowaniu się na stronie możemy zdalnie uruchomić dzwonek telefonu (np. gdy słuchawka gdzieś nam się w domu zawieruszy), zlokalizować go na mapie, zablokować komórkę lub wyczyścić z niej wszystkie dane.

HTC Likes to odpowiednik Android Marketu przygotowany przez HTC. Nie użyłem go ani razu – wolę oryginał.

HTC Hub to też coś w rodzaju Marketu tyle że zawiera głównie elementy personalizacyjne – tapety, tematy, widgety, dzwonki.

Car Panel to specjalny soft, który ma nam ułatwić obsługę komórki w samochodzie. Oferuje nie tylko dostęp do map czy nawigacji, ale też duże przyciski ułatwiające wybranie połączenia gdy nasz telefon zamocowany jest w uchwycie samochodowym.

Jeśli chodzi o samą nawigację to mamy do wyboru płatną opcję Premium opartą na oprogramowaniu Route 66 lub darmową nawigację Google, która niestety nie działa jeszcze w naszym kraju.
Warto też wspomnieć, że mapy HTC (znajdziemy je pod ikona Locations) zostały zintegrowane z kompasem. Gdy obracamy telefon, mapa dostosowuje swoje położenie do stron świata.

Blocked callers pozwala stworzyć czarną listę kontaktów, których połączenia będą automatycznie blokowane.

Opcje kopiuj/wklej wzbogacono o „lupkę” – pomysł „pożyczony” od Apple. Dodano też więcej opcji wyszukiwania informacji na temat zaznaczonego tekstu – do wyboru mamy wikipedię, google, youtube, tłumacza google i słownik google.

Jest też coś co się nazywa Connected media i pozwala z jednego menu dostać się do muzyki, zdjęć czy filmów wideo.

Przeglądarka www dostała opcję przeglądania wielu stron na osobnych kartach – patent również znany z iPhone’a.

Po rozwinięciu paska powiadomień, pojawia się w nim teraz lista ostatnio używanych programów.

Jest też oczywiście aplikacja, która zamieni nasz telefon w HotSpot czyli udostępni innym urządzeniom internet via WiFi, ale to raczej nic nowego – od dawna mam ten program w Desire.

HTC Desire Z mnie nie zachwycił. Jego wymiary skutecznie niwelują korzyści, które przynosi fizyczna klawiatura QWERTY. Przyznam szczerze, ze z ulgą wróciłem do starego dobrego Desire. Z Zetki przeniósł bym do niego jedynie wyświetlacz i może otwieranie klapki baterii (otworzenie jej w Desire do wygodnych nie należy).

Nie znaczy to oczywiście, że model Z się nie udał. Wśród smartfonów z klawiaturą to na pewno ścisła czołówka i z czystym sumieniem polecam go każdemu, kto nie może żyć bez QWERTY.

Wszystko działa dość sprawnie. Program poradził sobie z moim polskim akcentem zarówno gdy mówiłem w języku angielskim jak i hiszpańskim (mimo, ze tego drugiego praktycznie nie znam). Oczywiście im bardziej skomplikowane zdanie tym większe prawdopodobieństwo błędu, ale w prostej konwersacji Translate radzi sobie świetnie.

Do czasu kiedy Google doda większą ilość języków do trybu konwersacji, pozostaje nam korzystanie z tradycyjnej, tekstowej formy tłumaczeń.
Tu mamy do dyspozycji aż 53 języki, z czego 15 obsługuje wprowadzanie tekstu za pomocą głosu.

Aplikacja sugeruje nam słowa już po wpisaniu kilku liter. Potrafi tez sama rozpoznać język wpisywanego tekstu.

Program nieźle radzi sobie z rozpoznawaniem głosu, także po polsku. Klikamy w ikonę mikrofonu, wypowiadamy zdanie, które chcemy przetłumaczyć, a Translate zamienia je w tekst i od razu tłumaczy.

Przetłumaczony tekst możemy z poziomu aplikacji wysłać mailem, bluetoothem, SMSem czy na serwisy typu Facebook lub Twitter.

Przydatna wydaje się również opcja tłumaczenia SMSów. Po wciśnięciu odpowiedniej ikony na ekranie głównym wyświetla nam się lista otrzymanych wiadomości. Jednym kliknięciem możemy przetłumaczyć wybranego SMSa na zdefiniowany wcześniej język.

Google Translate dostępny jest bezpłatnie w Android Markecie. Niestety mogą z niego korzystać tylko użytkownicy systemu Android w wersji 2.1 i wyższej. To kolejny policzek dla posiadaczy telefonów firm typu SonyEricsson, które nie mają ochoty lub też nie potrafią zapewnić swoim klientom najnowszej wersji systemu.

Na kolejnych filmach możemy zobaczyć nowe odsłony sztandarowych aplikacji Androida.

Mapy nie różnią się zbytnio od znanej z telefonów wersji 5.0, jednak dopiero na dużym ekranie widać ich potencjał.

Gmail przypomina to co znamy z iPada czy choćby z Galaxy Tab. Wygodny, dwukolumnowy widok z wszystkimi opcjami znanymi z komórek. Wygląda świetnie.

Podobnie zrobiony jest GTalk, dodatkowo wyposażony w opcję wideorozmów.

Aplikacja do czytania książek różni się od iPadowej prezentacją okładek. Nie mamy tu wirtualnej półki, a poszczególne pozycje ułożone są w okręgu jedna obok drugiej. Samo czytanie odbywa się podobnie jak w programie Apple, z symulacją przewracania kartek włącznie.
Oczywiście nie mogło też zabraknąć specjalnego widgetu, dzięki któremu możemy od razu z poziomu pulpitu przejść do czytania wybranej publikacji.

Przeglądarka internetowa została upodobniona do Chrome z tradycyjnych komputerów. Strony możemy otwierać na osobnych kartach, jest tryb incognito i zakładki wyświetlające screenshoty witryn.

Na koniec jeszcze jeden film podsumowujący możliwości Androida 3.0 Honeycomb

Android 3.0 przynosi dość poważne zmiany w stosunku do poprzednich, stricte komórkowych wersji. To nie system z telefonu rozciągnięty na duzym ekranie, jak to mamy w przypadku iOSa. To oprogramowanie bardziej zbliżone do tego co znamy z komputerów niż smartfonów. Ciekawe w jakim stopniu Google przeniesie te rozwiązania do komórek.

via Engadget

Interfejs

Tym razem zmiany są dyskretne i nie rzucają się w oczy. Celem było ułatwienie i przyspieszenie obsługi oraz maksymalne oszczędzanie baterii. Tło tematów zostało zamienione na czarne w miejscach takich jak pasek notyfikacji czy menu.

Klawiatura

Tutaj zmiany są większe i jak napisali redaktorzy Techcrounch’a od razu widać różnicę. Tekst wpisuje się szybciej, mniej też zdarza się błędów. Wszystko za sprawą nowego kształtu klawiszy i paru rozwiązań podpatrzonych w innych aplikacjach np. SwiftKey. Dodano też wielodotykową obsługę klawiatury, dzięki czemu będziemy mogli korzystać ze skrótów klawiszowych zamiast przełączać się w tryb numeryczny.
To chyba najbardziej oczekiwana przeze mnie poprawka. Standardowa klawiatura z Androida 2.2 jest dużo gorsza niż ta w iPhone 4. Liczba błędów i literówek podczas pisania na HTC Desire jest co najmniej dwa razy większa niż na smartfonie Apple’a. Mam nadzieję, że nowa wersja systemu to zmieni.

Zaznaczanie tekstu

Google wreszcie poszło drogą wyznaczoną przez Apple i skopiowało jego sposób zaznaczania tekstu. Wystarczy przytrzymać palec na słowie, a następnie odpowiednio przestawić „ograniczniki”.

Kopiuj/Wklej

Wspomniane wyżej zaznaczanie tekstu od razu uruchamia procedurę kopiowania. Dotykamy palcem podświetlonego fragmentu i już mamy go w pamięci.

Zarządzanie energią

Android lepiej będzie zarządzać programami, które utrzymują telefon w gotowości (i przez to zużywają mnóstwo prądu), a kiedy trzeba to potrafi sam je wyłączyć. W Ustawieniach Aplikacji możemy sprawdzić ile energii zabierają poszczególne programy.

Zarządzanie aplikacjami

Gingerbread to koszmar dla twórców wszelkiego rodzaju „task killerów”. Teraz opcja zatrzymywania procesów działających w tle będzie dostępna bezpośrednio z poziomu systemu. Nareszcie.

Połączenia internetowe

Android 2.3 umożliwia korzystanie z połączeń internetowych (protokół SIP) na równi z telefonicznymi. Kontakty z numerami „internetowymi” pojawią się w systemowej książce adresowej i będzie je można wywoływać tak samo jak numery tradycyjne. Niestety ta funkcja zależna jest od operatora, a to oznacza, że większość firm pewnie zablokuje do niej dostęp.

NFC

Near Field Communications to (za wikipedią) „krótkozasiegowy, wysokoczęstotliwościowy, radiowy standard komunikacji pozwalający na bezprzewodową wymianę danych na odległość do 20 centymetrów.” W praktyce chodzi o to, że przykładamy telefon do plakatu, reklamy czy innego przedmiotu wyposażonego w moduł NFC i na ekranie np. otworzy nam się strona internetowa poświęcona danemu produktowi. Coś jak sczytywanie barkodu tyle, że bez potrzeby uruchamiania skanera. Android 2.3 będzie obsługiwał NFC, ale najpierw trzeba mieć odpowiedni moduł w telefonie. Na razie ma go tylko Nexus S.

Download Manager

Czyli nowe narzędzie do zarządzania pobranymi plikami działający nie tylko w przeglądarce, ale też w e-mailach czy programach firm trzecich.

Kamera

Aplikacja do obsługi kamery pozwalać będzie na przełączanie się pomiędzy wieloma aparatami. Producenci komórek będą więc mogli wreszcie umieszczać dodatkową kamerę z przodu do wideo-rozmów. Chociaż z drugiej strony dotychczas ich nie było i jakoś nikt nie narzekał.


I to wszystko. Jak widzicie, żadnej rewolucji, ale parę tych funkcji już bym chciał mieć w swoim smartfonie. Głównie nową klawiaturę, kopiuj/wklej i systemowego „task killera”.

A oto co Gingerbread przyniesie deweloperom.

na podstawie ReadWriteMobile

Aplikacja spełnia większość wymagań przeciętnego użytkownika Czytnika Google. Mamy synchronizację z obsługą wielu kont, możliwość subskrypcji kanałów bezpośrednio w telefonie, opcje wyszukiwania, odpowiedniej wielkości przyciski i podgląd obrazków.

Poszczególne grupy i kanały uszeregowane są na początku alfabetycznie, ale ich kolejność możemy zmienić, dostosowując je do naszej komputerowej wersji. Jest też opcja pokazywania tylko grup/kanałów zawierających nowe posty.

Jeśli nie chce nam się ciągle klikać w ekran, żeby przechodzić do następnych, nieprzeczytanych wpisów (służą do tego strzałki na dole), możemy zamienić telefoniczny przycisk głośności w narzędzie do nawigacji.

Oczywiście przeczytane teksty odróżniają się od nieprzeczytanych kolorem. Tak na przykład wygląda kanał RSS forum OpenMobile.

Google Reader jest prosty, bez żadnych dodatkowych wodotrysków i wymyślnych interfejsów, ale świetnie spełnia swoje zadanie. Aż dziwne, że tak długo zajęło firmie z Mountain View jego przygotowanie. To obowiązkowa aplikacja dla wszystkich regularnych użytkowników Czytnika Google.

via Google Reader Blog

Tweetdeck obsługuje Twittera, Facebooka, Buzza i Foursquare. Informacje z nich można przeglądać w jednej kolumnie (Home) lub stworzyć osobny panel dla każdego serwisu.

Program domyślnie ma ustawione 3 kolumny:

• Home – gdzie wyświetlane są aktualności ze wszystkich serwisów w których się zalogowaliśmy. Każdy oznaczony jest innym kolorem (twitter – szary, Facebook – niebieski, Buzz – czerwony), więc bardzo szybko mozna zorientować się skąd dana wiadomość pochodzi. Kliknięcie na wpis umożliwia nam poznanie jego szczegółów wraz z komentarzami (Facebook, Forsquare), powiązanymi tweetami i zdjęciami (Twitter), od razu możemy też zareagować dopisując swoją odpowiedź czy klikając przycisk Lubię.

  
  

  
  
  
  
  
  
  

  
  

• Me – tutaj zebrane są wszystkie wpisy, które dotyczą bezpośrednio nas – cytowania na Twitterze czy powiadomienia wysyłane przez Facebooka
• Direct Messages – to jak sama nazwa wskazuje prywatne wiadomości wysłane nam przez znajomych z Twittera

Jeśli chcemy dodać kolejną, wystarczy kliknąć na ikonę plus na dole i program pozwoli nam na utworzenie kolumny poświęconej wybranemu serwisowi. W przypadku Twittera możemy też zdefiniować hasło i wygenerować kolumnę wyświetlającą wszystkie tweety zawierające interesujący nas temat.

Do każdej kolumny da się ustawić osobny sposób powiadomień o nowych wpisach. Może to być ikonka w „panelu notyfikacji”, dioda, dźwięk czy wibracja (przycisk Column Settings po wybraniu Menu). Użytkownik ma również wpływ na częstotliwość synchronizacji.

Własne wpisy możemy wzbogacić o zdjęcie (pobrane z galerii lub zrobione prosto z programu) i naszą lokalizację (jako nazwę miejsca w którym jesteśmy lub współrzędne GPS).

Zakładka Friends daje nam szybki dostęp do informacji od „ulubionych” znajomych, wyświetla też listę kontaktów ze wszystkich serwisów, do których jesteśmy zalogowani. Możemy też ustawić osobną kolumnę z wpisami wybranej osoby.

Znajomych z Forsquare możemy dodatkowo poszukać na mapie.

A oto krótki film prezentujący Tweetdecka dla systemu Android.

Tweetdeck dla Androida nie jest tak dopracowany wizualnie jak wersja dla systemu iOS (ale to dotyczy chyba większości aplikacji) jest za to o wiele bardziej rozbudowany.
To jeden z podstawowych programów we wszystkich moich urządzeniach mobilnych.