• Poprawki interfejsu

  Jak przy wszystkich aktualizacjach, poprawiono trochę interfejs systemu. I jak to słyszymy za każdym razem, ma być on jeszcze bardziej intuicyjny i szybszy. Zmieniono trochę rozmieszczenie niektórych elementów, kolory i wielkość tekstu.
  Kliknięcie przycisku Home na pasku systemowym przełączy nas teraz do ostatnio używanego pulpitu (jednego z 5 dostępnych).

• Akcesoria USB

  Android 3.1 pozwala podłączyć za pomocą portu USB, wiele różnych urządzeń peryferyjnych – klawiatury, myszki, kontrolery gier, aparaty cyfrowe etc. Po podłączeniu kompatybilnego sprzętu, framework sam uruchomi odpowiednią aplikację do jego obsługi, albo poda nam linka, pod którym możemy ją pobrać.

• Rozszerzona lista ostatnio używanych aplikacji

  Lista ostatnio używanych aplikacji została znacznie rozszerzona. Użytkownik może przewijać w pionie miniatury, przedstawiające procesy działające w tle i programy, z których poprzednio korzystaliśmy. Kliknięcie od razu przeniesie nas do odpowiedniego programu.

• Regulowanie wielkości widgetów

  Użytkownicy będą mogli teraz sami regulować rozmiar widgetów na Pulpicie, dopasowując ich rozmiar do ilości wolnego miejsca na ekranie.

• Obsługa klawiatur i urządzeń wskazujących

  Do tabletów z najnowszym Androidem Honeycomb będzie można podłączać różnego rodzaju myszki, klawiatury i inne urządzenia wskazujące, zarówno poprzez port USB jak i Bluetooth. Nie potrzeba będzie do tego żadnej specjalnej konfiguracji czy sterowników. Można nawet podłączyć klika różnych akcesoriów tego typu i wybierać z panelu systemowego te, z których akurat chcemy korzystać.

• Obsługa joystick’ów i padów

  Android 3.1 będzie obsługiwał większość joystick’ów i padów kompatybilnych z PC, podłączanych przez USB lub Bluetooth. Użytkownicy będą mogli też korzystać z kontrolerów z Xboxa lub PlayStation, ale tylko podłączonych kablem.

• Lepsze WiFi

  Tablety będą mogły podłączać się do sieci WiFi nawet gdy ekran jest wyłączony. Ma to ułatwić streaming wideo lub muzyki.
  Dla każdego połączenia WiFi można będzie też ustawić osobny serwer proxy.

• Aplikacje

  Android 3.1 przynosi nie tylko zmiany systemowe, ale ulepsza też podstawowe aplikacje.

  • Przeglądarka internetowa – zmieniono menu Quick Controls, wprowadzono obsługę CSS 3D, czy filmów wideo w formacie HTML5. Użytkownik może tez zapisać sobie daną stronę w tablecie, żeby później móc przejrzeć ją offline.
  • Galeria – obsługuje teraz Picture Transfer Protocol, dzięki czemu można do tabletu podłączyć aparat cyfrowy i zgrać sobie z niego zdjęcia. Program pokazuje też ile zostało wolnego miejsca w pamięci wewnętrznej.
  • Kontakty – usprawniono przeszukiwanie listy kontaktów, wyszukiwarka pokazuje rezultaty ze wszystkich pól zapisanych przy danym kontakcie
  • Email – poprawiono widget prezentujący najnowsze maile, program pobiera teraz domyślnie pocztę z serwera dopiero gdy jest w zasięgu WiFi.

I to tyle. Najciekawiej zapowiada się chyba, możliwość podłączania klawiatur, myszek i padów. Z takimi akcesoriami tablet zyskuje całkowicie inny wymiar. Brawo Google.

via Android Developers

Interfejs

Pulpit startowy składa się z tzw. kafelków (tak określa to strona domowa WP7), które są połączeniem ikon i widgetów. Z jednej strony służą jako przyciski uruchamiające daną aplikację, z drugiej pokazują podstawowe dane np. ilość nieprzeczytanych maili, wpisy w kalendarzu czy ustawiony budzik. Wszystko w formie dość efektownych animacji, które sprawiają, że cały pulpit żyje, a zawartość „kafelków” ciągle się zmienia. Oprócz oprogramowania, kafelki mogą reprezentować skróty do wybranych kontaktów czy bookmarki do ulubionych stron internetowych. Ich kolejność można swobodnie ustawiać.

Wygląda to ciekawie, jest praktyczne, ale ma też sporo wad. Podstawową jest to, że do dyspozycji dostajemy tylko jeden pulpit z dwoma kolumnami „kafelków”. Z czasem, gdy zainstalujemy więcej aplikacji, nawigacja miedzy nimi może być dość uciążliwa. Jedyną alternatywą jest bowiem korzystanie z listy, gdzie aplikacje umieszczone są jedna pod drugą. W każdym razie czeka nas sporo przewijania (dobrze chociaż ze przebiega ono szybko i płynnie).

Na górze znajdziemy pasek z podstawymi danymi typu bateria, siła sygnału, włączone WiFi etc. O dziwo wiekszość tych informacji jest ukryta. Na stałe widać tylko zegarek. Zeby zobaczyć pozostałe musimy dotknąc palcem górnej części ekranu, a odpowiednie ikonki „spadną” na pasek. Efektowne, ale kompletnie niepraktyczne rozwiązanie. Za każdym razem gdy chcemy zobaczyć poziom baterii musimy klikać i nie da się tego nijak zmienić.

Górny pasek jest też miejscem gdzie pojawiają się wszelkiego rodzaju notyfikacje np. informacje o SMSach. Troszke jak w Androidzie, ale w bardzo ograniczonej postaci.

Cały interfejs opiera się na dwóch podstawowych elementach: Hub’ach (czyli zebranych w jednym miejscu tematycznych aplikacji np. do obsługi zdjęć, multimediów czy dokumentów) i „długim” kliknięciu.
Huby skonstruowane zostały w formie, za dużego dla ekranu telefonu, pulpitu. Widać to najlepiej na poniższym obrazku. Żeby dotrzeć do poszukiwanej treści, użytkownik musi go przewijać horyzontalnie. Ładne, ale dość kontrowersyjne rozwiązanie bo widzimy tylko fragment opisu danego Huba.

„Długi klik” służy do wywołania menu kontekstowego. Działa praktycznie przy wszystkich elementach interfejsu i zastępuje znany z Androida przycisk menu. Można się do tej formy nawigacji przyzwyczaić, ale gdy przesiadamy się z Androida, na początku ciągle szukamy jakieś dodatkowej ikony do wywołania opcji.

Synchronizacja

Windows Phone 7 nastawiony jest bardzo „społecznościowo”, wszedzie gdzie się da, wciśnięto informacje pobierane z naszego konta na Facebooku. W Hubie ze zdjęciami pojawiają się fotki naszych znajomych, a w książce adresowej ich wpisy. Niestety ta „społecznościowość” jest ograniczona tylko do Facebooka. Nie można podpiąć do telefonu ani naszego konta na Twitterze, ani z żadnego innego serwisu tego typu.
Dobrze, że chociaż nie zapomniano o Google. Możemy z naszym telefonem zsynchronizować zarówno pocztę jak i kontakty czy kalendarz. Nie jest to jednak tak rozbudowane jak w smartfonach z Androidem. Klient pocztowy nie wątkuje wiadomości, nie da się też odpisywać na maile z dodatkowych adresów podpiętych do Gmaila – za każdym razem w polu nadawca będzie główny adres Gmailowy.
Jeśli chodzi o kalendarz to też nie jest różowo – z telefonem synchronizują się tylko wpisy w głównym kalendarzu Google, dodatkowe są przez Windows Phone 7 ignorowane.

Poczta

Program do obsługi poczty jest naprawdę udany. Wygląda świetnie, jest wygodny w obsłudze i bardzo przejrzysty. To jeden z fajniejszych klientów poczty elektronicznej w komórce, z jakim się spotkałem. Główne okno zawiera listę wszystkich wiadomości, ale przesuwając ekran w bok szybko dotrzemy do listy nieprzeczytanych czy oznaczonych jako ważne (szkoda, że nie obsługuje Gmailowych gwiazdek).

Rewelacyjnie działa przeszukiwanie poczty. Wyniki pojawiają się już po wpisaniu pierwszych liter i potem w miarę wpisywania są ograniczane do listów zawierających dane słowo w treści, temacie czy wśród nadawców. Niestety ogranicza się to tylko do poczty pobranej na telefon, do listów, które zostały na serwerze Gmaila dostępu już nie ma.

Internet Explorer

Sam fakt, że przeglądarka internetowa w Windows Phone 7 nazywa się Internet Explorer, moze skutecznie zrazić wielu potencjalnych użytkowników, ale nie ma co się obawiać. Program nie odstaje zbytnio od konkurencji, oferuje podobne funkcje i równie szybko renderuje strony www. Jest oczywiście opcja przeglądania na kartach (można mieć równoczesnie otwartych 6 stron), powiększanie przez „szczypanie” (pinch-to-zoom), ale brakuje obsługi Flasha czy chocby konkurencyjnego, microsoftowego Silverlighta. O dziwo, wiele stron nie rozpoznaje komórkowego Internet Explorera i wyświetla się w pełnej wersji, a nie w mobilnej jak w przypadku Androida czy iPhone’a. Jak dla mnie to zaleta, ale użytkownicy oszczędzający kilobajty, mogą się czasem zirytować.

Office

Jedną z ważniejszych zalet WP7 jest obecność edytora dokumentów typu word, excel czy powerpoint – w innych systemach mamy co najwyżej same przeglądarki, a opcję edycji trzeba sobie dokupić. Program nazywa się oczywiście Office, ma równie przejrzysty i wygodny interfejs jak pozostałe elementy systemu. Niestety brak opcji kopiuj-wklej (która co prawda pojawiła się już w ostatniej aktualizacji, ale mój egzemplarz nie był przygotowany do update’u) odbiera aplikacji pełną użyteczność, oby Microsoft uporał się z tym jak najszybciej.

Klawiatura

Pisząc o edytorze dokumentów, warto wspomnieć o klawiaturze. To kolejny element, który trzeba pochwalić. Na pierwszy rzut oka wygląda dość surowo, ale pisze się na niej bardzo wygodnie. Jest porównywalna do klawiatury iPhone’a i dużo lepsza od systemowej klawiatury Androida. Niestety telefon, który miałem, nie był wyposażony w polski słownik, nie mogłem więc sprawdzić skuteczności autokorekty.

Xbox

Microsoft wymyślił sobie, że większość systemowych aplikacji w Windows Phone 7 będzie nosić takie same nazwy jak ich PC-towe odpowiedniki. Jest więc Outlook do poczty, IE do stron www, Zune do muzyki, Office do dokumentów – nie mogło więc zabraknąć kolejnego filaru firmy z Redmond – Xboxa. Tak nazywa się Hub z grami w telefonach WP7. Po zalogowaniu się za pomoca naszego konta Xbox Live możemy zobaczyć w telefonie własnego konsolowego avatara, nasze zdobycze punktowe, a także grać w sieci ze znajomymi.

Multimedia

Za multimedia odpowiada Hub Zune. Tak samo nazywa się PC-towa aplikacja służąca do synchronizacji telefonu z komputerem, kopiowania muzyki etc. taki microsoftowy iTunes. O samym odtwarzaczu trudno coś więcej powiedzieć, funkcje takie same jak w innych telefonach, interfejs typowy dla WP7. Warto za to wspomnieć, że HTC 7 Trophy ma bardzo dobre głośniki, nie trzeba dodatkowego sprzętu żeby posłuchać muzyki w zadowalającej jakości.

Marketplace

Ilość i jakość dostępnych programów to największa bolączka systemu Microsoftu. Wystarczy spojrzeć na liczby: Marketplace ma około 10 tys aplikacji, Android Market – ponad 200 tysięcy a Apple AppStore – ponad 350 tysięcy. Nie udało mi się znaleźć praktycznie żadnych, sensownych odpowiedników programów, których używam na co dzień w moim Desire czy iPhone 4. Nie ma Dropboxa, Evernote czy softu do korzystania z różnych usług Google.

Do tego Microsoft wrzucił do jednego worka programy, gry i muzykę co widać najlepiej gdy próbujemy skorzystać z wyszukiwarki. Lista wyników to zwykle mieszanka płyt czy pojedynczych piosenek z programami i grami. Bardzo trudno jest sie w tym odnaleźć, zwłaszcza gdy użyjemy jakiegoś popularnego słowa. Odwiedzając AppStore oczekuję przydatnych narzędzi a nie nowego singla, nieznanego mi, podrzędnego wykonawcy muzyki popularnej, nawet gdy wciska mi się go za darmo.

Podsumowanie

Pierwsze recenzje Windows Phone 7 kończyły się zwykle zdaniem w stylu: „fajny system ale niedokończony, jakby w fazie beta”. Teraz po pół roku to stwierdzenie nic nie straciło na aktualności. System ma spory potencjał, ale jeszcze nie jest w stanie zadowolić zaawansowanych użytkowników. Mogę go za to z czystym sumieniem polecić „niedzielnym userom”, którzy oczekują fajnego, wygodnego w obsłudze smartfona i nie potrzebują funkcji wykraczających poza sprawdzenie poczty, słuchanie muzyki czy przeglądanie stron www. Jest to też całkiem interesująca propozycja dla „komórkowych” graczy, głównie za sprawą integracji z Xboxem Live. Muszą się jednak nastawić na spore wydatki – większość gier jest płatna, a ich darmowa konkurencja nie gwarantuje dobrej zabawy.
Ja w każdym bądź razie, na pewno do Windowsa Phone 7 jeszcze kiedyś wrócę. Poczekam jednak gdy nabierze dojrzałości i użyteczności innych systemów. Może z Nokią się to uda.

podziękowania dla Gulasha za przydatne uwagi

Do Windows Phone 7 też podchodziłem raczej sceptycznie, bo chociaż ładny, to, bez wsparcia producentów, z góry skazany na niepowodzenie. Alians z Nokią wszystko jednak zmienił, najwyższa więc pora przyjrzeć się bliżej systemowi operacyjnemu, który już wkrótce zawita do urządzeń, (jeszcze) największego na świecie producenta telefonów.

Oczywiście na Windows Phone’a z Finlandii nie ma jeszcze co liczyć, minie sporo czasu zanim Nokia coś nam pokaże, a jeszcze więcej zanim wprowadzi to do sprzedaży (obstawiam przyszły rok). Ale od czego jest w końcu HTC, producent, który nie dość, że ciągle coś nowego rzuca na rynek, to jeszcze bardzo chętnie wypożycza swoje słuchawki do testów. W ten sposób w moje ręce trafił model HTC 7 Trophy.

Pierwsze wrażenie po wypakowaniu z pudełka – jest nieźle, taki podrasowany Desire. Fajniejszy kolor (czarny), efektowna srebrna obwódka, podobny, szorstki plastik z tyłu. Wymiary i waga praktycznie identyczne (Trophy jest cięższy o 5g).

Wszystko solidnie wykonane i dobrze dopasowane, żadnych luzów nic nie skrzypi. Na początku trochę zaniepokoił mnie brak fizycznych klawiszy z przodu, ale szybko się przyzwyczaiłem do dotykowych odpowiedników. Zamiast tego mamy za to dedykowany przycisk do obsługi aparatu, służący nie tylko jako spust migawki, ale również włącznik do szybkiego uruchomienia kamery, nawet gdy telefon jest w stanie uśpienia.

Na górze, po lewej jest przycisk power, a obok niego wejście słuchawkowe (tak jak w Desire), jedynie gniazdo microUSB do podpięcia ładowarki/kabla USB umieszczono trochę nietypowo z lewego boku. Wolę gdy jest na dole, bo łatwiej się wtedy korzysta ze smartfonu gdy jest podpięty do komputera.

HTC 7 Trophy to nie najlepszy sprzętowo przedstawiciel rodziny Windows Phone. Patrząc na parametry od razu widać, że to komórka raczej przeciętna, co nie znaczy, że słaba. Mamy tu procesor 1GHz Snapdragon, 512MB pamięci ROM i 576MB RAM, 8GB pamięci wewnętrznej.
Telefon jest szybki, wszystko działa bardzo sprawnie i płynnie, owszem czasem coś dłużej musi się ładować (np. Marketplace czyli Windowsowy AppStore) ale związane jest to raczej z połączeniem internetowym niż sprzętem. W tej laurce jest też jednak łyżka dziegciu – dwa razy telefon odmówił mi posłuszeństwa – przestał reagować na dotyk. Obydwa przypadki miały miejsce na zewnątrz, przy dość niskiej temperaturze i tak do końca nie jestem pewien czy to wada hardware czy też problemy z oprogramowaniem.

Trophy wyposażono w wyświetlacz LCD 3.8-cala. Rozdzielczość nie powala – 480×800 – ale jakość obrazu jest rewelacyjna, podobnie jak czułość na dotyk.

Do fotek i filmów mamy 5-megapikselową kamerę z flashem typu LED i opcją kręcenia wideo 720p plus wspomniany wcześniej dedykowany przycisk z boku obudowy. Interfejs do obsługi, oprócz tego, że elegancki i przejrzysty jak cały Windows Phone 7, oferuje parę dodatkowych ustawień tematycznych: automatyczny, portret, krajobraz, tryb sportowy etc, kilka kolorystycznych efektów: zdjęcia czarno-białe, sepia, negatyw, ustawienie rozdzielczości : od VGA (640×480) do 5MP, 3 tryby autofocusa, możliwość wyłączenia lub wymuszenia lampy błyskowej.

Po zrobieniu zdjęcia, gotowa fotka przesuwa się w górę telefonu, ale nie znika całkowicie. Zostaje około 1 centymetrowy wycinek i wystarczy dotknąć go palcem, żeby zobaczyć efekt naszego pstrykania. Działa to identycznie jak miniatura widoczna w Androidzie czy iOS’ie, przy zachowaniu specyficznego stylu WP7. Pod spodem znajdziecie przykładowe zdjęcia z HTC 7 Trophy.

I jeszcze przykłady efektów dostępnych w aparacie.

O oprogramowaniu mam zamiar napisać osobny tekst, tutaj jedynie wspomnę o dedykowanym sofcie przygotowanym przez HTC.

Całość zebrana jest w tzw. HTC Hub. Po odpaleniu wita nas zegar z animowaną pogodą znany z interfejsu Sense i lista polecanych aplikacji. Nie ma tego zbyt dużo, w sumie naliczyłem około 13 programów i 8 gier. Spośród tych pierwszych, kilka zainstalowanych jest domyślnie w telefonie np. Photo Enhancer (do dodawania efektów do zdjęć), Stocks (notowania giełdowe), Converter do przeliczania różnego rodzaju jednostek miar i Kalkulator, pozostałe można sobie bezpłatnie doinstalować. Szczerze mówiąc nie ma w nich nic specjalnego i bez problemu można znaleźć w Windowsowym AppStorze ich zamienniki. Co do gier, to mamy tutaj sztandarowe tytuły takich firm jak EA czy Gameloft, np. Tetris, Monopoly, The Sims. Niestety wszystkie są płatne i dostępne również przez Marketplace, trudno więc mówić o jakieś wartości dodanej.

Do tego sam Hub uruchamia się za każdym razem z efektowną, ale po kilku razach denerwująca, animacją, która niepotrzebnie przedłuża czas dotarcia do poszukiwanej treści. Szkoda, że nie można jej wyłączyć.

HTC 7 Trophy to bardzo przyzwoity telefon, elegancki i dobrze wykonany, jednak bez fajerwerków. W sam raz dla przeciętnego użytkownika, który chce wygodnie korzystać ze swojego smartfona, ale równocześnie nie łudzi się, że zastąpi on mu lustrzankę, telewizor czy konsolę. Czy warto go kupić? odpowiedź na to pytanie w drugiej części testu.

Czego możemy oczekiwać po mariażu Nokii z Microsoftem:

• System Windows Phone 7 stanie sie podstawowym oprogramowaniem w smartfonach firmy Nokia
• Nie ma na razie żadnych informacji na temat planowanych urzadzeń i kiedy mogą pojawić się na rynku, ale Ballmer wspomniał, że inżynierowie obu firm już od jakiegoś czasu wspólnie pracują
• Partnerstwo to nie oznacza wyłączności, w dalszym ciągu więc będą powstawały telefony innych producentów oparte na Windows Phone 7, ale niektóre rozwiązania pojawią się tylko w smartfonach Nokia.
• To raczej już koniec systemu MeeGo, przynajmniej w smartfonach. Co prawda jeszcze w tym roku na rynek zostanie wprowadzone jedno urządzenie na nim oparte, ale nie będzie ono początkiem jakiejś większej serii, a jedynie eksperymentem. Podobnie jak to miało miejsce z Maemo i telefonem N900.
  Z Nokii odszedł Alberto Torres, odpowiedzialny za rozwój MeeGo.
• Symbian bedzie w dalszym ciągu rozwijany, jednak pojawi się głównie w tanich smartfonach, zastępując powoli platformę S40. (Nokia zapowiada, że sprzeda 150 mln urządzeń z Symbianem w najbliższych latach)
• Framework Qt, tak promowany ostatnio przez Nokię, nie bedzie obsługiwał Windowsa 7. Deweloperzy chcacy tworzyć aplikacje dla nowych komórek Nokia Windows Phone dostaną narzędzia od Microsoftu – Visual Studio 2010, Expression, Silverlight i XNA Framework.
  Qt pozostanie dla urządzeń opartych na Symbianie i MeeGo.
• Telefony Nokia będą korzystały teraz z wyszukiwarki Bing, a Mapy Ovi trafią do oprogramowania Microsoftu
• Ovi Store, czyli sklep z aplikacjami dla telefonów Nokia, zostanie zintegrowany z Windows Marketplace

Jak na tej współpracy skorzystają obydwie firmy. Na pewno szczególne powody do zadowolenia ma Microsoft. Dotychczas podstawowym problemem z Windowsem Phone 7 było brak zaangażowania ze strony jakiegokolwiek liczącego się producenta telefonów (pisałem o tym we wrześniu w tekście – Czy kogoś jeszcze obchodzi Windows Phone 7? )
Co prawda HTC i LG wyprodukowało parę modeli opartych na tym opragromwaniu, ale ci pierwsi jednak bardziej koncentrują się na Androidzie widząc w nim swoją podstawową siłę, a ci drudzy nie mają żadnej pozycji na rynku smartfonów i w najbliższej przyszłości raczej jej nie zdobędą. Inni producenci również wolą na razie płynąć na wznoszącej fali systemu Android niż bawić się w eksperymenty z nowym systemem. Teraz Microsoft nie tylko dostał partnera, który chce budować całą swoją przyszłość na ich oprogramowaniu, ale w dodatku jest to największy na świecie (jeszcze) producent komórek. Nokia mimo słabszych lat ciągle ma na tyle silną marke, że może zapewnić Windowsowi 7 sporu udział w rynkach, na których dotąd on praktycznie nie istniał (np. w Polsce)
Co zyska Nokia. Po pierwsze nowoczesny system operacyjny, który w połączeniu z niezłym hardware, pomoże utrzymać 3 pozycję na rynku smartfonów (teoretycznie Nokia ciągle jest pierwsza, ale Android jest tak rozpędzony, że raczej nic go nie powstrzyma przed osiągnięciem pozycji lidera, a iPhone to iPhone).
Po drugie szansę na osiągnięcie jakiegoś udziału na rynku amerykańskim, na którym Finowie praktycznie nie istnieją, a już na pewno zapewni zainteresowanie amerykańskich mediów, które nadają ton światowej technologicznej blogosferze.
Po trzecie Nokia nareszcie chyba bedzie miała pomysł na siebie i swój rozwój bo to co obserwujemy w ostatnich latach przypomina raczej błądzenie we mgle niż spójną startegię.


Sam jestem bardzo ciekawy jakie owoce wyda ten fińsko-amerykański sojusz i bardzo mu kibicuje. Obyśmy nie musieli czekać zbyt długo na prezentacje smartfonów Nokia Windows Phone.

via Engadget, Nokia

HP Veer

To miniaturowa wersja Pre. Ma tą samą konstrukcję slidera z pełną klawiaturą QWERTY, podobny wygląd tylko wszystko jest mniejsze. Wymiary tego „smartfonika” to 54.5 x 84 x 15.1mm, jest więc on pół centymetra węższy od Pre, półtora centymetra krótszy i parę minimetrów cieńszy. Róznice niby niewielkie, ale zobaczcie na ponizszym filmie jak malutkie jest nowe dziecko HP (po złożeniu ma wielkość karty kredytowej). Wyposażono go w wyświetlacz 2,6′ o rozdzielczosci 400×320, 5-megapikselową kamerę, 8GB pamieci wewnetrznej i procesor 800MHz Qualcomm MSM7230. Veer z webOSem 2.2 jest naprawdę szybki. Mimo pełnego multitaskingu i kilku aplikacji pracujacych w tle, okna otwieraja się błyskawicznie, a wszystko działa bardzo płynnie.

HP Pre 3

Najnowszy przedstawiciel rodziny Pre, z dużo większym wyświetlaczem (nareszcie) o przekatnej 3,58′ i rozdzielczości 800×480. Okupione to zostało troszkę większymi wymiarami 64 x 111 x 16mm – telefon jest o pół centymetra szerszy od poprzednika, 1 centymetr wyższy ale za to trochę cieńszy.

Jest to pierwszy telefon z webOSem wyposażony w przednią kamerę VGA do wideorozmów, tylna ma 5-megapikseli i opcję kręcenia filmów 720p. Szybkość działania ma zapewnić procesor 1.4GHz Qualcomm Snapdragon MSM8x55 oraz 512MB pamieci RAM. Jest też oczywiście wysuwana klawiatura QWERTY.
Przyznam, że jestem trochę rozczarowany tym, że konstrukcja Pre3 przypomina poprzedników. Oczekiwałem jednak czegoś bardziej przypominajacego iPhone’a – bez zbędnych mechanizmów i fizycznych przycisków. Wydaje mi się, że tego raczej oczekują teraz klienci – wystarczy spojrzeć na popularność komórek Apple czy nawet Samsunga Galaxy S lub HTC Desire. Mam nadzieję, że chociaż użyto lepszych materiałów i nic nie bedzie tym razem skrzypieć.

HP TouchPad

Zawsze mówiło się, że webOS jest stworzony dla tabletów , głównie ze względu na rewelacyjnie rozwiązany multitasking. Motorola pozwoliła sobie nawet skopiować charakterystyczny dla tego systemu widok kart. TouchPad będzie pierwszym urządzeniem, które pozwoli przekonać się nam o tym w praktyce.

Napędzać go ma specjalna, tabletowa wersja oprogramowania oznaczona numerem 3.0.
HP udało się zachować charakterystyczna linię Pre poprzez wyprofilowany, zaokrąglony tył tabletu i plastikową obwódkę. Urzadzenie waży 0,74 kilograma, ma 13,7mm grubości i wyswietlacz 9,7-cala o rozdzielczości 1024×768. W środku znajdziemy procesor 1.2GHz Snapdragon, 16GB lub 32GB pamięci, przednią kamerę do wideorozmów o matrycy 1,3-megapiksela.
Tabletowy webOS różni się trochę od tego komórkowego. Mamy na przykład zupełnie inny system notyfikacji umieszczony w prawym górnym rogu w postaci dymków z paroma niespotykanymi nigdzie funkcjami (zobaczycie je na poniższym filmie). Użytkownik może dopasować do swoich potrzeb wielkość klawiatury ekranowej. Nie zapomniano też o pełnej obsłudze technologii Flash.

Podobnie jak pozostałe urządzenia HP, TouchPad ma opcję bezprzewodowego ładowania za pomocą specjalnej przystawki TouchStone.

Z innych, ciekawych rozwiązań warto wymienić opcje wymiany danych pomiędzy różnymi sprzętami opartymi na webOS. Gdy np. przeglądamy jakąś stronę na tablecie i zapragniemy ją mieć również w telefonie, wstystarczy zetknąć ze sobą oba urządzenia i na komórce otworzy sie ta sama strona.

Niestety w tych wszystkich zapowiedziach zabrakło dwóch bardzo istotnych informacji – cen i dokładnych dat wprowadzenia do sprzedaży. Trudno oceniać szanse TouchPada nie wiedząc ile pieniędzy trzeba będzie za niego zapłacić. Nie wiadomo też jak bardzo HP zaangażuje się w promocję tych urządzeń. Nie bedzie jednak łatwo. Rynek smartfonów wydaje się już podzielony, a Pre mimo prawie 2 letniej obecności na rynku nie zyskał uznania wśród użytkowników. W przypadku tabletów jest trochę inaczej, wciąż na czele jest iPad, a za nim długo długo nic (nawet Galaxy Tab mimo 2mln egzemplarzy wysłanych do sklepów, nie wydaje się poważnym konkurentem). Jednak do lata (a wtedy prawdopodobnie pojawi się TouchPad) dużo może się zmienić głównie za sprawą urządzeń przygotowywanych przez Motorolę i RIM.
Jedno na razie jest pewne, to koniec marki Palm. HP oznaczyło wszystkie webOSowe produkty tylko swoim logiem, nawet pod adresem palm.com słowo Palm praktycznie nie występuje. Szkoda.

via Engadget, HP

Jeśli chodzi o sam wygląd i wykonanie słuchawki, to nie jest źle. Telefon wyglada solidnie, a metalowe wstawki z przodu i wykonana z tego samego materiału pokrywa baterii, dodają mu charakteru. Ja co prawda preferuje ciemniejsze kolory, ale do jakości wykonania Desire Z nie mogę się przyczepić.

Rozczarował mnie natomiast, mechanizm rozkładania klawiatury. Zrobiony jest porządnie, tak jak cała obudowa. Nie ma luzów i nie wyglada na to, żeby z czasem miały sie pojawić. Niestety sposób otwierania jest beznadziejny. Musimy chwycić górną połowę telefonu i podnieść ją do góry. Nie ma szans, żeby zrobić to szybko, jedną ręką. Trzeba sie wysilić, odpowiednio złapać telefon i uważać, żeby nie wypadł nam z ręki w trakcie „wysuwania” klawiatury. To chyba najgorszy sposób jaki widziałem. Daleko mu do sliderów czy nawet mechanizmu zastosowanego w G1. Skutecznie zniechęcił mnie do korzystania z fizycznej klawiatury w tym modelu.

Sama klawiatura nie jest jednak zła. Duże przyciski z odpowiednimi odstępami sprawiają, że pisze się szybko i praktycznie bezbłędnie. Przeszkadza trochę brak osobnych klawiszy z cyframi, trzeba używać specjalnego przycisku funkcyjnego, żeby je wywołac.

Wyświetlacz ma tą samą przekatną co w modelu Desire – 3,7″ oraz identyczną rozdzielczość – 480×800, ale jakość obrazu w Desire Z jest dużo lepsza. Wszystko pewnie dlatego, że mamy tu wyświetlacz SuperLCD, a nie AMOLED jak u poprzednika. Różnica jest znacząca i Zetce bliżej raczej do iPhone 4 niż do Desire. Co prawda można odnieść wrażenie, że ekran jest trochę mniej kontrastowy, ale za to fonty wyglądają idealnie.

Niestety producent zrezygnował z fizycznych przycisków: home, menu, wstecz. Zamiast tego mamy ich dotykowe odpowiedniki na dole ekranu, podobnie jak np. w modelu Wildfire. Obsługa nie nastręcza jakichś wielkich problemów, ale to nie to samo co realny przycisk, który możemy wybrać bez potrzeby wpatrywania się w ekran. Dziwny wybór w telefonie, który przecież przeznaczony jest dla klientów nieprzepadających za „dotykiem”

Na papierze, również aparat foto w obydwu telefonach, wygląda identycznie – 5 mln pikseli z autofocusem i flashem. Jednak to co dostajemy z modelem Z przewyższa poprzednika o klasę. Wystarczy zobaczyć zdjęcia zrobione obydwoma telefonami HTC (Desire Z po lewej, Desire po prawej) plus dla porównania fotki z iPhone’a 4. Dodatkowo producent dołożył dedykowany przycisk do robienia zdjęć. Nareszcie, bardzo mi tego brakowało w smartfonach HTC.

Oprogramowanie aparatu oprócz standardowych ustawień, oferuje również cały szereg filtrów, których efekty możemy podejrzeć „na żywo” w trakcie robienia zdjęcia.

Możemy też kręcić filmy o jakości HD. Przykładowe wideo znajdziecie pod poniższym linkiem.

HTC Desire Z sprzedawany jest z Androidem 2.2 i nową wersją interfejsu Sense. Przynosi on, oprócz wspomnianych wczesniej filtrów w oprogramowaniu kamery, parę nowych widgetów i aplikacji, obsługę usług HTCSense.com, HTC Like i HTC Hub.
Nie bedę opisywał tutaj wszystkich funkcji interfejsu HTC bo to temat na osobny artykuł. Ograniczę się jedynie do opisania kilku nowych elementów.

HTCSense.com to usługa, która przydaje się w przypadku gdy zgubimy telefon lub zostanie on nam skradziony. Zakładamy konto i po zalogowaniu się na stronie możemy zdalnie uruchomić dzwonek telefonu (np. gdy słuchawka gdzieś nam się w domu zawieruszy), zlokalizować go na mapie, zablokować komórkę lub wyczyścić z niej wszystkie dane.

HTC Likes to odpowiednik Android Marketu przygotowany przez HTC. Nie użyłem go ani razu – wolę oryginał.

HTC Hub to też coś w rodzaju Marketu tyle że zawiera głównie elementy personalizacyjne – tapety, tematy, widgety, dzwonki.

Car Panel to specjalny soft, który ma nam ułatwić obsługę komórki w samochodzie. Oferuje nie tylko dostęp do map czy nawigacji, ale też duże przyciski ułatwiające wybranie połączenia gdy nasz telefon zamocowany jest w uchwycie samochodowym.

Jeśli chodzi o samą nawigację to mamy do wyboru płatną opcję Premium opartą na oprogramowaniu Route 66 lub darmową nawigację Google, która niestety nie działa jeszcze w naszym kraju.
Warto też wspomnieć, że mapy HTC (znajdziemy je pod ikona Locations) zostały zintegrowane z kompasem. Gdy obracamy telefon, mapa dostosowuje swoje położenie do stron świata.

Blocked callers pozwala stworzyć czarną listę kontaktów, których połączenia będą automatycznie blokowane.

Opcje kopiuj/wklej wzbogacono o „lupkę” – pomysł „pożyczony” od Apple. Dodano też więcej opcji wyszukiwania informacji na temat zaznaczonego tekstu – do wyboru mamy wikipedię, google, youtube, tłumacza google i słownik google.

Jest też coś co się nazywa Connected media i pozwala z jednego menu dostać się do muzyki, zdjęć czy filmów wideo.

Przeglądarka www dostała opcję przeglądania wielu stron na osobnych kartach – patent również znany z iPhone’a.

Po rozwinięciu paska powiadomień, pojawia się w nim teraz lista ostatnio używanych programów.

Jest też oczywiście aplikacja, która zamieni nasz telefon w HotSpot czyli udostępni innym urządzeniom internet via WiFi, ale to raczej nic nowego – od dawna mam ten program w Desire.

HTC Desire Z mnie nie zachwycił. Jego wymiary skutecznie niwelują korzyści, które przynosi fizyczna klawiatura QWERTY. Przyznam szczerze, ze z ulgą wróciłem do starego dobrego Desire. Z Zetki przeniósł bym do niego jedynie wyświetlacz i może otwieranie klapki baterii (otworzenie jej w Desire do wygodnych nie należy).

Nie znaczy to oczywiście, że model Z się nie udał. Wśród smartfonów z klawiaturą to na pewno ścisła czołówka i z czystym sumieniem polecam go każdemu, kto nie może żyć bez QWERTY.

Na kolejnych filmach możemy zobaczyć nowe odsłony sztandarowych aplikacji Androida.

Mapy nie różnią się zbytnio od znanej z telefonów wersji 5.0, jednak dopiero na dużym ekranie widać ich potencjał.

Gmail przypomina to co znamy z iPada czy choćby z Galaxy Tab. Wygodny, dwukolumnowy widok z wszystkimi opcjami znanymi z komórek. Wygląda świetnie.

Podobnie zrobiony jest GTalk, dodatkowo wyposażony w opcję wideorozmów.

Aplikacja do czytania książek różni się od iPadowej prezentacją okładek. Nie mamy tu wirtualnej półki, a poszczególne pozycje ułożone są w okręgu jedna obok drugiej. Samo czytanie odbywa się podobnie jak w programie Apple, z symulacją przewracania kartek włącznie.
Oczywiście nie mogło też zabraknąć specjalnego widgetu, dzięki któremu możemy od razu z poziomu pulpitu przejść do czytania wybranej publikacji.

Przeglądarka internetowa została upodobniona do Chrome z tradycyjnych komputerów. Strony możemy otwierać na osobnych kartach, jest tryb incognito i zakładki wyświetlające screenshoty witryn.

Na koniec jeszcze jeden film podsumowujący możliwości Androida 3.0 Honeycomb

Android 3.0 przynosi dość poważne zmiany w stosunku do poprzednich, stricte komórkowych wersji. To nie system z telefonu rozciągnięty na duzym ekranie, jak to mamy w przypadku iOSa. To oprogramowanie bardziej zbliżone do tego co znamy z komputerów niż smartfonów. Ciekawe w jakim stopniu Google przeniesie te rozwiązania do komórek.

via Engadget

Interfejs

Tym razem zmiany są dyskretne i nie rzucają się w oczy. Celem było ułatwienie i przyspieszenie obsługi oraz maksymalne oszczędzanie baterii. Tło tematów zostało zamienione na czarne w miejscach takich jak pasek notyfikacji czy menu.

Klawiatura

Tutaj zmiany są większe i jak napisali redaktorzy Techcrounch’a od razu widać różnicę. Tekst wpisuje się szybciej, mniej też zdarza się błędów. Wszystko za sprawą nowego kształtu klawiszy i paru rozwiązań podpatrzonych w innych aplikacjach np. SwiftKey. Dodano też wielodotykową obsługę klawiatury, dzięki czemu będziemy mogli korzystać ze skrótów klawiszowych zamiast przełączać się w tryb numeryczny.
To chyba najbardziej oczekiwana przeze mnie poprawka. Standardowa klawiatura z Androida 2.2 jest dużo gorsza niż ta w iPhone 4. Liczba błędów i literówek podczas pisania na HTC Desire jest co najmniej dwa razy większa niż na smartfonie Apple’a. Mam nadzieję, że nowa wersja systemu to zmieni.

Zaznaczanie tekstu

Google wreszcie poszło drogą wyznaczoną przez Apple i skopiowało jego sposób zaznaczania tekstu. Wystarczy przytrzymać palec na słowie, a następnie odpowiednio przestawić „ograniczniki”.

Kopiuj/Wklej

Wspomniane wyżej zaznaczanie tekstu od razu uruchamia procedurę kopiowania. Dotykamy palcem podświetlonego fragmentu i już mamy go w pamięci.

Zarządzanie energią

Android lepiej będzie zarządzać programami, które utrzymują telefon w gotowości (i przez to zużywają mnóstwo prądu), a kiedy trzeba to potrafi sam je wyłączyć. W Ustawieniach Aplikacji możemy sprawdzić ile energii zabierają poszczególne programy.

Zarządzanie aplikacjami

Gingerbread to koszmar dla twórców wszelkiego rodzaju „task killerów”. Teraz opcja zatrzymywania procesów działających w tle będzie dostępna bezpośrednio z poziomu systemu. Nareszcie.

Połączenia internetowe

Android 2.3 umożliwia korzystanie z połączeń internetowych (protokół SIP) na równi z telefonicznymi. Kontakty z numerami „internetowymi” pojawią się w systemowej książce adresowej i będzie je można wywoływać tak samo jak numery tradycyjne. Niestety ta funkcja zależna jest od operatora, a to oznacza, że większość firm pewnie zablokuje do niej dostęp.

NFC

Near Field Communications to (za wikipedią) „krótkozasiegowy, wysokoczęstotliwościowy, radiowy standard komunikacji pozwalający na bezprzewodową wymianę danych na odległość do 20 centymetrów.” W praktyce chodzi o to, że przykładamy telefon do plakatu, reklamy czy innego przedmiotu wyposażonego w moduł NFC i na ekranie np. otworzy nam się strona internetowa poświęcona danemu produktowi. Coś jak sczytywanie barkodu tyle, że bez potrzeby uruchamiania skanera. Android 2.3 będzie obsługiwał NFC, ale najpierw trzeba mieć odpowiedni moduł w telefonie. Na razie ma go tylko Nexus S.

Download Manager

Czyli nowe narzędzie do zarządzania pobranymi plikami działający nie tylko w przeglądarce, ale też w e-mailach czy programach firm trzecich.

Kamera

Aplikacja do obsługi kamery pozwalać będzie na przełączanie się pomiędzy wieloma aparatami. Producenci komórek będą więc mogli wreszcie umieszczać dodatkową kamerę z przodu do wideo-rozmów. Chociaż z drugiej strony dotychczas ich nie było i jakoś nikt nie narzekał.


I to wszystko. Jak widzicie, żadnej rewolucji, ale parę tych funkcji już bym chciał mieć w swoim smartfonie. Głównie nową klawiaturę, kopiuj/wklej i systemowego „task killera”.

A oto co Gingerbread przyniesie deweloperom.

na podstawie ReadWriteMobile

Ciekawy raport na temat sklepu WP7 opublikował ostatnio serwis Distimo. Wyraźnie wynika z niego, że Windows Phone 7 celuje w trochę innych użytkowników niż WinMo. WP7 Marketplace o wiele bardziej przypomina sklepy Apple, Google czy Nokia niż swojego starszego odpowiednika zarówno pod względem zawartości jak i cen.

Patrząc na wykres najpopularniejszych kategorii aplikacji widzimy, że użytkownicy WP7 są generalnie bardziej zainteresowani rozrywką, podczas gdy posiadacze WinMo wybierają raczej narzędzia i aplikacje do pracy.

Średnia cena programów w WP7 Marketplace przypomina konkurencję, a nawet jest od niej wyraźnie niższa. Ceny softu dla urządzeń Windows Mobile są zdecydowanie najwyższe w całej stawce. (niebieskim kolorem oznaczona jest średnia cena aplikacji z top 100, zielonym średnia cen wszystkich płatnych programów)

Przy okazji, widzimy, że mimo iż Android Market słynie z ogromnej liczby darmowego oprogramowania, to wersje płatne, są dość drogie w porównaniu do konkurencji.

Aż 85% softu dla telefonów z nowym Windowsem kosztuje poniżej $2, w pozostałych sklepach ten stosunek wynosi od 57% (Blackberry) do 71% (Nokia, Palm), podczas gdy w przypadku Windows Mobile mamy tylko 38% tak taniego oprogramowania.

Oczywiście na tym etapie trudno wydawać ostateczne oceny. Ilość aplikacji dostępnych dla Windows Phone 7 to tylko ułamek oferty konkurencyjnych sklepów, ale i tak widać, że platforma Microsoftu startuje dużo lepiej niż App Catalog Palma czy Ovi Store firmy Nokia. Teraz w rekach Microsoftu i jego partnerów pozostaje nakłonienie jak największej liczby klientów do kupna urządzeń pracujących na Windowsie 7. To po tym ostatecznie przecież będziemy oceniać sukces tej platformy.

via Distimo, WindowsTeamBlog,

Czy Windows Phone 7 ma szanse w starciu z Androidem i iPhone, raczej wątpię. Ofensywa Microsoftu przychodzi trochę za późno, rynek na razie został podzielony i nie widzę zbyt dużo miejsca na kolejny system. Szczególnie, że Phone 7 nie przynosi praktycznie nic nowego. Smartfony o takich parametrach dostępne są już od dawna, samo oprogramowanie też nie wykracza poza obecnie obowiązujące standardy (a wręcz jest nawet trochę opóźnione przez brak „kopiuj wklej” czy multitaskingu). Owszem jest integracja z Xbox Live, ale czy to wystarczający argument żeby przesiąść się na Windowsa? Zapowiedź takich gier jak Need for Speed Undercover, Tetris, Monopoly, The Sims 3, obsługa Zune czy wyszukiwarki Bing, też raczej większych tłumów nie przyciągnie.
Z drugiej strony Microsoft jest zdeterminowany, żeby osiągnąć sukces i ma pieniądze – zapowiada się ciekawa walka o klienta.

Oto krótki przewodnik po smartfonach Windows Phone 7.

Dell Venue Pro

Slider od Della z pełną klawiaturą QWERTY, wyświetlaczem 4,1-cala 480 x 800 AMOLED i 5-megapikselową kamerą.

Bardzo dziwna i mało ergonomiczna konstrukcja.
Przy tak dużym ekranie, wysunięcie od spodu dodatkowej klawiatury zamieni nasz telefon w pilota do telewizora. W jaki sposób to trzymać, żeby wygodnie pisać dwoma palcami? Do tego dochodzi waga ponad 191g – dla porównania dość ciężki iPhone 4 to tylko 137g, a Desire 135g.

HTC HD7

Tu już jest o wiele lepiej. Klasyczny kształt z 4,3-calowym ekranem, ale o rozdzielczości tylko 480×800 (iPhone 4 – 640×960 przy wyświetlaczu 3,5-cala), kamera 5 milionów pikseli z opcją kręcenia wideo 720p, do tego standardowy dla WP7 procesor Qualcomm Snapdragon QSD 8250 1 GHz, 512MB RAM, 8GB pamięci wewnętrznej i ciekawie rozwiązana podpórka, która jak rozumiem ma ułatwić oglądanie filmów z dźwiękiem Dolby® Mobile i SRS surround (lub zamienić naszą komórkę w stojący budzik).

HTC 7 Mozart

HTC 7 Mozart to sprzęt dla amatorów muzyki i komórkowych fotografów.

Tych pierwszych ma przekonać dźwięk stereo surround SRS WOW HD™, tych drugich aparat cyfrowy z matrycą 8 milionów pikseli, lampą błyskową typu Xenon i wideo 720p.
Do tego dochodzi Snapdragon 1GHz, 8GB pamięci i wyświetlacz 3,7-cala 480×800. Wszystko zapakowane w jeden kawałek aluminium.

HTC 7 Trophy

HTC 7 Trophy przypomina wyglądem i specyfikacją model Mozart, ale jego grupę docelową mają stanowić gracze (tak przynajmniej pozycjonuje go HTC). 3,8-calowy wyświetlacz 480×800, Snapdragon, dźwięk stereo surround SRS WOW HD™, 8GB pamięci i aparat cyfrowy 5 milionów pikseli z wideo 720p. Nie ma tutaj Xenona, ale dzięki temu uda się pewnie obniżyć trochę cenę.

HTC Surround

HTC 7 Surround to kolejna propozycja dla melomanów. Ma specyfikację niemal identyczną z modelem Trophy – ekran 3,8-cala 480×800, procesor 1GHz, dźwięk stereo surround SRS WOW HD™, 8GB pamięci i aparat cyfrowy 5 milionów pikseli z wideo 720p. Tym co go wyróżnia jest wysuwany z boku specjalny głośnik i podpórka jak w HD7. Dziwne, że HTC nie włożył tutaj 16GB, w końcu jeśli ma to być narzędzie multimedialne, przydałoby się więcej miejsca na muzykę, klipy czy filmy.

HTC 7 Pro

W ofercie HTC nie mogło też zabraknąć propozycji dla zwolenników fizycznych klawiatur. Ich potrzeby ma zaspokoić model HTC 7 Pro. Jego specyfikacja to kopia poprzednio wspomnianych telefonów, tylko ekran jest trochę mniejszy – 3,6-cala 480×800 i pamięci mamy dwa razy więcej – 16GB. Poza tym nic specjalnego.

LG Optimus 7 / LG Quantum/Optimus 7Q

Dwie propozycje LG są tak nijakie, że wspominam o nich raczej z obowiązku. Optimus 7 to klasyczny, niczym nie wyróżniający się dotykowiec o przeciętnych parametrach – 3,5-calowy wyświetlacz 480×800, 16GB pamięci, Qualcomm Snapdragon QSD 8650 1 GHz, 5-megapikselowa kamera. Jednym słowem nuda. Wersja 7Q ma wysuwaną z boku klawiaturę QWERTY.
Jeśli cena nie będzie dumpingowa, ciężko będzie chyba znaleźć chętnych na te komórki.

Samsung Omnia 7, Samsung Focus

Była już Omnia na WiMo 6.x i Omnia na Symbianie, teraz przyszła kolej na wersję wyposażoną w Windows Phone 7 (na obrazku po lewej). Ma fajne, kanciaste kształty, 4-calowy wyświetlacz Super AMOLED, procesor Snapdragon, aparat 5 milionów pikseli (wideo 720p) i pamięć 8 lub 16GB.
Samsung Focus to prawie takie same parametry, zamknięte w innej, bardziej zaokrąglonej obudowie.
Obydwa telefony są bardzo cienkie (około 11mm) i lekkie – Omnia 7 119g, Focus 110g.

Z wszystkich powyższych, najbardziej podobają mi się modele HTC Surround, HD7 i Omnia 7, ale żaden z nich raczej mnie nie przekona do zmiany obecnie posiadanych telefonów. Szczególnie, że ceny nie wydają się zbyt przystępne. HTC HD7 ma na przykład kosztować prawie 600 euro czyli około 2300zł, a Trophy prawie 2 tysiące złotych. Trochę sporo jak na inwestycję w platformę, której przyszłość jest na razie wielką niewiadomą.

via Microsoft, Engadget