Do testu użyłem telefonu HTC Desire i Google Maps 4.3.0. Sprawdzian trwał dwa dni – 130 kilometrów po autostradzie i około 30 kilometrów w mieście.

Obsługa programu jest banalnie prosta, odpalamy Mapy, wybieramy opcję Directions i wpisujemy miejsce docelowe. Aplikacja będzie próbowała nam podpowiedzieć miejsce już po wpisaniu pierwszych paru liter. Następnie wciskamy Go i po kilku sekundach mamy wyznaczoną trasę na mapie plus szczegółowy jej opis. Opcje konfiguracyjne są bardzo ograniczone, możemy jedynie nakazać ominięcie dróg płatnych i autostrad. Program oferuje też możliwość wybrania alternatywnej trasy wraz z informacją, o ile nasza podróż może się wydłużyć, gdy ją wybierzemy.

Między mapą a opisem można błyskawicznie się przełączać, wystarczy kliknąć w wybrany punkt na trasie i już przenosimy się do odpowiedniego miejsca opisu. Działa to też w drugą stronę.

Mapę można powiększać przyciskami +/- w prawym dolnym rogu lub po prostu za pomocą „szczypania”. Niestety „pinch to zoom” w Desire nie działa tak precyzyjnie jak w iPhone. Obraz powiększa się skokami więc nie da się dopasować zoomu idealnie do naszych potrzeb – program albo go nieznacznie powiększy albo pomniejszy.

Program nie jest domyślnie wyposażony w głosową nawigację, trzeba doinstalować text-to-speech. Pliki są dostępnie bezpłatnie w Android Markecie.

Problem zaczyna się gdy nawigacja do nas przemówi. Tak przeraźliwie bezosobowego, mechanicznego głosu nigdy nie słyszałem. Już po 5 minutach człowiek ma dość. Nie ma tu żadnego porównania do naturalnego, seksownego kobiecego głosu, który znam z TomToma (w wersji angielskiej, polska wersja jest zbyt sztuczna). Poddałem się po paru kilometrach i po prostu ściszyłem telefon do maksimum.

Interfejs aplikacji jest prosty i moim zdaniem brzydszy niż w konkurencyjnych programach. Na ekranie mamy czas pozostały do osiągnięcia celu, wskazówki co do następnego skrętu i kompas. Brakowało mi przede wszystkim prędkości i ostrzeżeń o przekroczeniu dopuszczalnych limitów, czasu podróży i prognozowanej godziny dojazdu. Idealnie ma to poukładane TomTom (obrazek po prawej), wszystko na dole, na osobnym pasku, czytelne i łatwo dostępne. Google porozrzucało swoje oznaczenia po całym ekranie.

Niezbyt podobała mi się też skala mapy, moim zdaniem jest za mała, a zmienić się tego niestety nie da. Nie ma problemu gdy jedziemy po autostradzie, ale w mieście, przy dużym zagęszczeniu ulic można łatwo przeoczyć właściwy skręt.

Program automatycznie przełącza się w tryb nocny – czyli przyciemnia obraz żeby nie raził oczu. Możemy tez zamiast mapy oglądać zdjęcia satelitarne, ale w praktyce na niewiele się to przydaje. Obraz jest po prostu zbyt pomniejszony, żeby można było rozpoznać budynki, które mijamy.

Mimo tych wad muszę przyznać, że nawigacja Google sprawowała się w trasie dość dobrze. Pewnie wskazywała optymalną drogę, nie zauważyłem żadnych opóźnień w ładowaniu map. (dla niezorientowanych – Google Maps nie ma wbudowanych map, za każdym razem ładuje je z internetu.)

W każdej chwili możemy obejrzeć całą trasę, a na niej zaznaczony aktualny traffic. Gdy w Glasgow natrafiłem na roboty drogowe, odcinek ten wyświetlił się w zmienionym kolorze.

Wszystko wydawałoby się w porządku, program w końcu spełnił swoją funkcję i doprowadził mnie do celu, gdyby nie błędy. Po mniej więcej 50 kilometrach nagle pojawił się komunikat „searching for GPS”. Byłem zaskoczony bo ikona na górze ciągle pokazywała pełny zasięg, a normalnie przecież powinna w takich przypadku zacząć „migać”. Pomyślałem, że poczekam chwile i wszystko wróci do normy. Nic z tego, 10 kilometrów i dalej nie działa, 20 kilometrów – nic się nie zmienia. Na ekranie miałem jedynie pomniejszoną mapę z zaznaczona trasą – żadnego śledzenia samochodu czy wskazywania kierunku. Jako, że wszystko odbywało się na autostradzie, nie było mowy o zatrzymaniu się na poboczu i sprawdzeniu telefonu. W końcu zrezygnowany, wyłączyłem nawigację, ale coś mnie tknęło, włączyłem ją ponownie i nagle okazało się, że wszystko jest w porządku. Program normalnie wskazuje drogę jakby nic się nie stało.

Drugi dzień testów to krążenie po mieście od punktu do punktu. Chciałem sprawdzić jak aplikacja będzie się sprawować w obliczu dość sporego zagęszczenia dróg, często jednokierunkowych. W sumie wskazałem około 8 rożnych celów w różnych częściach miasta. Za każdym razem wpisywałem tylko kod pocztowy (w Wielkiej Brytanii kod pocztowy nie tylko wskazuje miasto/pocztę ale konkretną ulicę, a czasem nawet określony budynek). Nawigacja bez problemu znalazła wszystkie adresy i mnie do nich doprowadziła. Fajną opcją jest wyświetlenie na ekranie zdjęcia budynku (pobranego ze street view) po dotarciu do celu. Dzięki temu odpada nam szukanie danego adresu po numerach, patrzymy na zdjęcie i od razu wiemy gdzie mamy się udać.

Niestety błędy i tym razem dały o sobie znać. Nie był to jednak problem z GPSem jak poprzednio. Nagle po prostu ekran zrobił się czarny i tyle. Nawigacja ciągle działała bo słychać było głos wskazujący drogę, ale obraz znikł. Podobnie jak poprzednio, pomógł restart programu.

Podczas testów sprawdziłem też zużycie baterii. Zawsze zaczynałem z telefonem naładowanym na 100% i nie wyłączałem go przez całą drogę, ani nie podłączałem do ładowarki. Niestety za pierwszym razem nieopatrznie zostawiłem ustawioną, animowaną tapetę, co mogło wpłynąć na ostateczne wyniki. Przedstawię więc rezultaty z drugiego dnia (na screenach poniżej).

Jak widać, niewiele ponad 2 godziny ciągłej pracy wydrenowały baterię do 20%. Lepiej więc nie wyruszać w trasę bez samochodowej ładowarki. Ciekawie prezentuje się też liczba wysłanych i pobranych danych, odpowiednio: 246 KB i 1.53 MB. Całkiem nieźle, myślałem, że ciągłe ładowanie map, będzie wymagać dużo więcej.

Nawigacja od Google spełnia swoje zadanie. Nie jest to tak zaawansowany produkt jak programy TomToma czy CoPilota, ale użytkownikom, którzy potrzebują przewodnika tylko okazjonalnie, powinna w zupełności wystarczyć. Na dłuższe trasy jednak raczej bym jej nie zabierał, szczególnie gdy podróżujemy sami i nie znamy drogi, chociażby pobieżnie. Zawsze może bowiem wysiąść nam w najmniej odpowiednim momencie, np. na dużym, autostradowym skrzyżowaniu, kiedy trzeba szybko podejmować decyzje i nie ma czasu na restart programu.
Google Maps nie sprawdzi się też w podróżach zagranicznych z powodu wysokich kosztów internetu via roaming. Guardian wyliczył, że 800 kilometrów we Francji to koszt rzędu 200 funtów czyli prawie 1000zł – tyle ile nowa, dedykowana nawigacja samochodowa.

Ja sam wole wydać parę złotych i kupić sobie CoPilota lub TomToma w wersji dla telefonu, a PDA, który dotychczas spełniał funkcję nawigacji, wyląduje zapewne na cmentarzysku nieużywanych gadgetów w mojej szufladzie. Z Google Maps już raczej nie będę korzystał.

• Interfejs użytkownika jest nowatorski, estetyczny i bardzo wygodny. Ekran główny składa się z kwadratowych paneli, które zachowują się jak widgety tzn. zmienia się ich zawartość w zależności od stanu aplikacji za którą odpowiadają.
• Wyświetlacz świetnie reaguje na dotyk, przejścia pomiędzy ekranami są szybkie i efektowne. Wirtualna klawiatura jest porównywalna do tej z iPhone’a i lepsza niż jej Androidowy odpowiednik.
• Mamy tu dwa bardzo podstawowe braki: nie ma opcji kopiuj i wklej (co dziwi gdy weźmiemy pod uwagę, że to Microsoft stoi za najpopularniejszym edytorem tekstu na świecie), a multitasking działa tylko w przypadku aplikacji systemowych, programy niezależnych deweloperów nie mogą pracować w tle
• Aplikacja odpowiedzialna za kontakty pobiera informacje z Windows Live, Exchange i Facebooka (brakuje tu jednak Twittera) podobnie jak w Palmie Pre. Niestety Windows Phone 7 nie ogranicza się tylko do podstawowych danych kontaktowych, ściągając na nasz telefon dziesiątki niepotrzebnych zdjęć i zaśmiecając nimi galerię. Nie da się tego w żaden sposób kontrolować, nie ma opcji filtrowania pobieranych informacji.
• Program pocztowy jest dobry, ale nie idealny. Brakuje podziału wiadomości na wątki, nie ma też zbiorczej skrzynki odbiorczej dla wszystkich podpiętych pod telefon adresów email. Każde nowe konto do dodatkowa ikona na liście aplikacji.
• Przeglądarka internetowa jest świetna, wyposażono ją w karty (jednocześnie można mieć 6 otwartych), które mogą ładować zawartość nawet pracując w tle.
• Telefon nie obsługuje Flasha czy microsoftowej technologii Silverlight, ani nawet HTML5. To chyba jedyny smartfon, na którym nie można oglądać filmów z YouTube.
• Priorytetem przy programie odpowiedzialnym za kamerę była szybkość obsługi i ten cel udało się osiągnąć. Kamera została wyposażona w opcje konfiguracji balansu bieli, efektów specjalnych (sepia, czarno białe zdjęcia etc.), nasycenia kolorów, czułości ISO.
• Microsoft niezbyt się przyłożył do integracji z pakietem Office. Co prawda zarówno Word jak i Excel mają jakieś tam opcje edycyjne, ale nie można zrobić tak podstawowych rzeczy jak zmiana fonta, o kopiuj/wklej nie wspominając.
• Mapy w Windows Phone 7 są niezłe, nie wyróżniają się jednak na tle innych, podobnych aplikacji. Wyposażono je w zdjęcia satelitarne, obsługę GPS, powiększanie za pomocą „pinch to zoom” czy wskazywanie drogi , ale bez nawigacji.
• Jako, że system jeszcze nie trafił na rynek, katalog aplikacji zewnętrznych deweloperów praktycznie nie istnieje. Oczywiście do momentu premiery na pewno coś się pojawi, ale niełatwo będzie dogonić Apple czy Google. Dość oryginalne jest potraktowanie muzyki jako jednej z kategorii Marketplace, nie tak jak w iPhone czy Androidzie gdzie służy do tego osobna aplikacja.

Według Engadgeta, Windows Phone 7 nie wygląda jak w pełni skończony i dopracowany system. Jest obiecujący i miejscami bardzo oryginalny, ale wymaga jeszcze wiele pracy, a czasu nie zostało zbyt wiele. Pierwsze telefony pod jego kontrola mają pojawić się już za kilka miesięcy.

W tej chwili usługa nie jest jeszcze ogólnie dostępna, Google zbiera zgłoszenia do testów i obiecuje, ze rozpocznie je w ciągu kilku tygodni.

Niestety nie wiadomo czy aplikacje stworzone przy pomocy App Inventora będzie można dystrybuować w jakiś inny sposób niż przez mechanizm samej usługi. Google nie chce raczej zalać Marketu tysiącami amatorskich „programików”, dlatego nie ma na razie mowy o wyodrębnieniu kodu do dalszej obróbki w SDK.

Więcej informacji o App Inventorze, instrukcję obsługi i przykładowe aplikacje można znaleźć na stronie http://appinventor.googlelabs.com.

Teoretycznie nie ma czego żałować – na rynku jest już teraz wiele fantastycznych smartfonów z Androidem: HTC Desire, Samsung Galaxy S, Droid X, HTC Evo 4G czy nawet Sony Ericsson X10. Pod względem sprzętowym platforma Google już dogoniła, a nawet wyprzedziła konkurencję. Niestety wszystkie te telefony mają jedną podstawową wadę – firmowe interfejsy, które z jednej strony uatrakcyjniają wygląd komórek, ale z drugiej opóźniają aktualizację systemu. Ich posiadacze najpierw czekają aż nową wersję Androida wypuści Google, a potem muszą czekać na producenta, który potrzebuje czasu na przystosowanie swojego interfejsu. W przypadku Nexusa taki problem nie występuje – aktualizacja trafia do użytkowników bezpośrednio od Google w pierwszym możliwym terminie. Dlatego jeden właściciel najnowszego smartfona z Androidem ma system w wersji 2.1 (np. HTC Desire), inny 1.6 (X10), a jeszcze inny 2.2 (Nexus One) mimo, że sprzętowo niewiele się one różnią.

Kolejna sprawa to interwencja operatorów GSM, którzy często nie życzą sobie pewnych składników systemu (np. aplikacji typu Skype etc.), a producenci telefonów ochoczo kastrują swoje komórki, bo dobry układ z operatorami to podstawa ich egzystencji. Dlatego nawet gdy wspomniane wcześniej telefony dostaną najnowszego Androida czyli FroYo, to może okazać się, że brakuje w nim takich funkcji jak tethering czyli opcji zamiany komórki w mobilny hotspot.

To wszystko grozi spowolnieniem rozwoju platformy. Teraz tylko operatorzy GSM i producenci będą decydować o tym kiedy i w jakiej formie ukaże się aktualizacja firmware ich telefonów. Google może sobie wypuszczać coraz nowocześniejsze wersje Androida, ale bez smartfonów z „czystą” odmianą systemu, nie będzie miało wpływu na to kiedy trafią one do użytkowników.

Nie ma co jednak martwić się na zapas. Google już kilkakrotnie zmieniało zdanie na temat własnego telefonu, może i teraz będzie podobnie, a jeśli nie to chociaż jakaś firma się zlituje (lub ulegnie namowom giganta z Mountain View) i wypuści smartfona z najwyższej półki bez zmodyfikowanego interfejsu.

via Telegraph

Niestety jak na razie dostajemy pseudo-multitasking sprowadzający się do dodatkowego menu, wysuwającego się po dwukrotnym wciśnięciu dolnego klawisza. Niby mają tam wyświetlać się, działające w tle programy, a w rzeczywistości jest niekończąca się lista ostatnio uruchomionych aplikacji, dla której trudno znaleźć jakieś sensowne zastosowanie (może za wyjątkiem panelu do sterowania odtwarzaczem muzyki).

W reklamach Apple czytamy: „wielozadaniowość uzyskała zupełnie nowy wymiar„, zapomniano jedynie dodać, że charakteryzuje go cały szereg ograniczeń – w tle mogą działać tylko wybrane usługi jak lokalizacja, odtwarzanie muzyki czy VOIP, a programy muszą być specjalnie przystosowane do multitaskingu. Będzie więc można słuchać internetowego radia czy rozmawiać przez Skype, bez potrzeby wyłączania TomToma (o ile developerzy tych programów zaaplikują im odpowiednie poprawki), ale nie ma mowy o aktualizacji czytnika RSS w tle, odświeżaniu stron internetowych i innych tego typu ekstrawagancjach.
Z drugiej jednak strony nie ma co narzekać, wielozadaniowość i tak jest przereklamowana, a większość użytkowników wcale jej nie potrzebuje. Aż dziwne, że Apple przywiązuje do tej funkcji tak wiele uwagi.

Nowością są też Foldery – czyli kolejna, po tapecie, opcja umożliwiająca personalizacje pulpitu. Katalog tworzymy przeciągając jedną ikonę programu nad drugą. Nie trzeba nawet martwic się o nazwę, system zajmie się tym za nas.

Są też oczywiście i ograniczenia – folder może zawierać maksymalnie 12 aplikacji, nie da się też w nim umieścić innego folderu.

Programiści Apple ulepszyli też klienta poczty email wyposażając go w skrzynkę Przychodzące, zawierającą wiadomości ze wszystkich kont.

Maile z danej konwersacji zostały połączone w wątki. Dopuszczono też otwieranie załączników w zewnętrznych aplikacjach.

Aparat zyskał zoom cyfrowy i chociaż sam nie znajduję dla niego żadnego, praktycznego zastosowania, to pewnie są tacy, którym się przyda.

Kamera natomiast dostała ręcznie ustawiany autofocus i to jest już bardzo przydatne rozwiązanie – pod warunkiem, że lubimy filmować telefonem komórkowym.

Zdjęcia możemy teraz przeglądać również na mapie (pod warunkiem, że mają zapisane dane lokalizacyjne).

Odtwarzacz muzyki zrobił się jakby ładniejszy i nareszcie da się tworzyć w telefonie własne listy utworów.

Jest jeszcze cały szereg innych drobnych usprawnień – poprawki interfejsu, obsługa klawiatur Bluetooth, liczenie znaków w wiadomościach, przycisk blokowania orientacji poziomej ekranu, możliwość kupowania programów w iTunes jako prezentów dla kogoś, przeszukiwanie treści SMSów, ikona na pasku stanu informująca o włączonych usługach lokalizacji etc.

Niestety wszystko to ma swoją cenę. Po raz pierwszy mojemu iPhone’owi 3GS zdarzają się „przycięcia” – głównie przy przełączaniu pomiędzy aplikacjami lub przewijaniu długiej listy. Występuje to sporadyczne, ale wcześniej nigdy nie miałem takich problemów, a iPhone wydawał się symbolem szybkości i płynności obsługi. Nowa wersja systemu nie obchodzi się też zbyt łagodnie z baterią, zużycie zwiększyło się o jakieś 20%, chociaż parę dni testów na pewno nie pozwala na wydanie ostatecznej oceny.

iOS4 nie oferuje zbyt wiele, to bardziej kosmetyczna aktualizacja niż jakas zasadnicza zmiana. Więcej nowości mamy chyba pomiędzy Androidem 2.1 a 2.2 niż miedzy softem Apple w wersjach 3 i 4. Jeszcze gorzej mają posiadacze modelu 3G, których pozbawiono „multitaskingu”, tapety na pulpicie, obsługi klawiatur Bluetooth czy blokowania orientacji ekranu.
Jeśli więc nie zrobiliście jeszcze aktualizacji, niewiele straciliście, ja sam praktycznie nie korzystam z żadnej nowej funkcji (z wyjątkiem folderów).

Zaczęło się od nietypowego modelu FLIPOUT, oficjalnie zaprezentowanego na początku czerwca. Co prawda tego typu konstrukcja to nic nowego, wcześniej pokazała ja Nokia w modelu Twist, ale tym razem to nie zwykła komórka, a pełnoprawny smartfon z dotykowym, kwadratowym ekranem, klawiaturą QWERTY i oczywiście najnowszym Androidem 2.1. Niestety wyposażono go też w autorski interfejs MOTOBLUR, który może w przyszłości opóźnić aktualizacje oprogramowania do nowszych wersji (Droid ma standardowy interfejs Google).

Jeśli chodzi o specyfikację, to mamy tutaj wyświetlacz 2,8 cala (320×240), 3-megapikselową kamerę cyfrową, 512MB wbudowanej pamięci, obsługę kart pamięci MicroSD, aGPS, wejście słuchawkowe 3.5mm, USB 2.0, WiFi, baterię 1170 mAh. Wymiary urządzenia to 67.00 x 67.00 x 17.00 mm.

Tydzień później dostaliśmy Motorolę XT720. Tym razem bez pełnej klawiatury, ale za to z dużym, 3,7-calowym ekranem o wysokiej rozdzielczości (480×854) oraz, co bardziej znaczące, z aparatem cyfrowym o matrycy 8-milionów pikseli, wspomaganym ksenonową lampą błyskową i kręcącym filmy HD, które można obejrzeć na telewizorze za pomocą kabla HDMI. XT720 zapowiada się więc na pierwszy, porządny foto-telefon z systemem Google – z dedykowanymi klawiszami do obsługi kamery i wyglądem podkreślającym jego fotograficzne przeznaczenie, a wszystko pod kontrolą Androida 2.1.
Tym samym Sony Ericsson stracił ostatni argument przemawiający za X10 – dobry aparat. Motorola ma co prawda taką samą matrycę, ale prawdziwa lampa błyskowa, HDMI i nowszy system dają jej zdecydowana przewagę.

Jakby tego było mało, w najbliższych miesiącach możemy spodziewać sie kolejnych hitów od Moto.
Droid 2 i Droid X pojawiają się na razie tylko w przeciekach, ale sporo już o nich wiadomo. Pierwszy ma wyróżniać się procesorem 1GHz, a drugi potężnym wyświetlaczem o wielkości 4,3-cala.
Droid 2 będzie miał budowę niemal identyczną ze swoim poprzednikiem, z wysuwaną klawiaturą QWERTY, ekranem 3,7-cala, 5-megapikselową kamerą. Do tego 8GB pamięci wewnętrznej i MOTOBLUR (czyżby Motorola całkowicie porzuciła standardowego Androida na rzecz własnego interfejsu?).

Droid X to oprócz wspomnianego wcześniej 4,3-calowego ekranu, 8-megowa kamera z opcją kręcenia filmów HD.

Na papierze, nowe modele Motoroli wyglądają na godnych konkurentów komórek HTC. Trochę odstrasza mnie ten MOTOBLUR, który w dotychczasowej wersji wydawał się znacznie gorszy od HTC Sense. Motorola chwali się jednak, że ma to być nowa, dużo lepsza wersja tego interfejsu. Ciekawe jak sprawdzi się w praktyce.

via Yahoo, Motorola, BGR, Droid-Life

Kontakty

Jedną z charakterystycznych cech webOSa jest połączenie w jedno kontaktów z książki adresowej naszego telefonu oraz kont z serwisów społecznościowych (Facebook, Google, Linkedln, Yahoo) i takich, które da się zsynchronizować za pomocą usługi Exchange (Palm nazywa to „Synergią„). Idea jest świetna. Każdy nowy znajomy na Facebooku od razu pojawia się w telefonicznej książce adresowej wraz z numerem telefonu ( o ile ktoś podał go w swoim profilu), emailem, datą urodzin i avatarem. Wszystkie te dane stale są synchronizowane, możemy więc być pewni, że w komórce mamy zawsze aktualne informacje. Jeśli tą samą osobę mamy w różnych serwisach np. w Google i Facebooku, konta łączą się w jedno, a przy awatarze pojawia się cyferka oznaczająca ile różnych profili przyporządkowanych jest do danej pozycji. Można też samemu połączyć kilka różnych kont, kiedy ta sama osoba występuje w różnych serwisach pod innymi nazwami (np. w jednym z użyciem polskich znaków a w drugim bez).

Taka integracja z Facebookiem ma też swoje złe strony. Nie możemy wybrać kontaktów, które dołączą do naszej książki adresowej. Pojawią się w niej nawet ci znajomi, którzy udostępniają wyłacznie datę urodzin. Trochę bez sensu jest mieć w kontaktach pozycje tylko z datą.
W Preferencjach możemy ustawić sposób sortowania pozycji w książce: według imienia, nazwiska, nazwy firmy, tam też pojawiają się wszystkie serwisy do których jesteśmy podpięci.

Sama książka adresowa nie różni się zbytnio od programów z konkurencyjnych platform. Mamy listę kontaktów ze zdjęciami (awatarami) ułożoną alfabetycznie. Po kliknięciu w nazwisko, otwiera nam się okno ze szczegółowymi danymi: numery telefonów, email, data urodzin etc. Oprócz tego wprowadzić możemy jeszcze: stanowisko, firmę, login komunikatora, notatki. Da się też przyporządkować specyficzny dzwonek telefonu do danego kontaktu.

Trochę przeszkadza mi, że kontakty nie są połączone z dialerem jak to ma miejsce w Androidzie czy iPhone. Jeśli chcemy wpisać numer musimy uruchomić osobną aplikację.

Wiadomości

Synergię wykorzystuje również program do obsługi wiadomości. W tym przypadku możemy połączyć numer telefonu z kontem Google Talk i AIM. SMSy, MMSy i wiadomości z komunikatora obsługiwane są przez jedną aplikację i pokazywane w jednym wątku. Odpowiednia ikonka informuje co było źródłem danego komunikatu.
Wszystko skoncentrowane jest na komunikacji a nie na narzędziach. Możemy więc np. odpisać na SMSa za pomocą GTalka i odwrotnie.

Program nie tylko pokazuje nam poszczególne konwersacje, ale też sygnalizuje, którzy z naszych znajomych są aktualnie online.

Kalendarz

Synergii nie mogło zabraknąć też w kalendarzu. W jednym miejscu mamy dostęp do informacji wpisanych w Google, Facebooka, Yahoo czy Remember The Milk. Każde źródło oznaczone jest wybranym przez nas kolorem, wszystko jest przejrzyste i eleganckie.

Program w ciekawy sposób pokazuje zaplanowane wydarzenia, ograniczając do minimum wyświetlanie białych plam. Nie musimy przewijać żeby zobaczyć co nas czeka. Przy okazji dowiadujemy się ile mamy wolnego czasu.

Email

Klient poczty przypomina aplikacje znaną z iPhone’a. Żeby podłączyć pocztę Google wystarczy podać adres i hasło. Po synchronizacji mamy dostęp do całej skrzynki odbiorczej, z obsługą tagów, gwiazdek (flag) i załączników. Opcja „Push” Gmaila działa świetnie. Podobnie jak w Androidzie, poczta dostarczana jest do telefonu niemal równocześnie w gdy pojawia się w komputerze.

Wiadomości wysłane w html’u wyświetlają się identycznie jak na PC, działa tez „pinch to zoom”. Gdy chcemy odpowiedzieć na list, otwiera się nowa karta, dzięki czemu mamy łatwy dostęp do oryginału.

Bardzo wygodnie rozwiązana jest opcja dodawania załączników. Możemy dokładnie przyjrzeć się zdjęciom, obejrzeć film czy przesłuchać muzyki zanim dodamy je do naszego listu. A gdy okaże się, że chcemy jednak zrezygnować z danego załącznika, przesuwamy go w bok poza ekran i wybieramy opcje delete.

Jednej rzeczy, której brakuje mi w programie pocztowym Pre, to brak możliwości równoczesnego kasowania wielu wiadomości. Trzeba to robić pojedynczo, tutaj Android ma dużą przewagę.

Przeglądarka internetowa

Przeglądarka stron www to znany z innych platform silnik WebKit o porównywalnej do iPhone’a i Androida szybkości i jakości renderowania stron. Program wita nas miniaturkami witryn zapisanych w zakładkach. Bardzo fajnie to wygląda, niestety nie można ich ustawiać według własnego upodobania. Na początku zawsze pojawiają się ostatnio dodane linki i jako, że na ekranie mieści się tylko 6 obrazków, często musimy przewijać, żeby dotrzeć do tych wcześniejszych. To moim zdaniem dość duża wada. Ekran początkowy traci w ten sposób swoją podstawową zaletę – ułatwianie dostępu do najczęściej odwiedzanych stron.

Można za to w prosty sposób dodać stronę do „Launcher’a” (menu gdzie mamy zebrane ikony zainstalowanych programów), chociaż moim zdaniem nie rekompensuje to braku opcji sortowania zakładek.

Wczytana strona zajmuje całą dostępną przestrzeń ekranu. Nie ma paska adresu, a dodatkowe ikony nawigacyjne (wstecz, dalej i odśwież) pojawiają się bezpośrednio na widoku strony w dolnych rogach.
Jeśli chcemy wpisać nowy adres wystarczy przeciągnąć stronę w dół i na górze pojawi się odpowiedni pasek, który jest równocześnie wyszukiwarką podpowiadającą wyniki z historii, zakładek oraz umożliwiającą szybkie przejście do Google czy Wikipedii (obydwa serwisy wyświetlają się w wersji mobilnej).

Powiększać możemy zarówno poprzez multitouch’owe „szczypanie” (pinch to zoom) lub za pomocą podwójnego dotknięcia palcem. W tym drugim przypadku strona powiększa się tak, żeby umożliwić jak najwygodniejsze czytanie tekstu.

Przeglądarka webOSa jest świetna, niczym nie odstaje od konkurencji z iPhone OS czy Android, a momentami jest nawet lepsza. Niestety Palm Pre nie do końca wykorzystuje jej potencjał, głównie za sprawą dość małego ekranu. Mając do wyboru telefon Apple lub Pre wybiorę ten pierwszy bo po prostu lepiej czyta się tekst na ekranie 3,7-calowym. Mam nadzieję, że wkrótce to się zmieni i doczekamy się 4-calowych telefonów z systemem webOS.

Muzyka

Biblioteka muzyki pozwala przeglądać nagrania według artystów, albumów, piosenek, gatunków i list odtwarzania. Nic nowego, podobnie to wygląda w większości telefonów, chociaż w webOsie jest jakby ładniej.

Odtwarzacz muzyki nie ma „cover flow” ani zbędnych, efekciarskich animacji, jest za to bardzo elegancki i wygodny w obsłudze. Do wyboru mamy dwa widoki: jeden pokazujący okładkę płyty i podstawowe klawisze nawigacyjne i drugi ograniczający się do listy utworów, ale z dodatkowym paskiem postępu na aktualnie granym kawałku. Dotknięcie go wywołuje pauzę, ponowne, wznawia muzykę. Miedzy widokami możemy dowolnie się przełączać i nie wpływa na to na płynność odtwarzania.

Ciekawą opcją jest możliwość wyszukiwania filmów wideo powiązanych z odtwarzaną muzyką. Chcemy zobaczyć teledysk do utworu, którego akurat słuchamy – dwa kliknięcia i już przeglądamy zawartość Youtube.

Jeśli w trakcie słuchania muzyki zechcemy np. zobaczyć jakąś stronę internetową lub sprawdzić pocztę, na dole ekranu pojawi się ikonka nutki, którą w każdej chwili możemy zmienić w panel sterowania z nazwą wykonawcy, tytułem, fragmentem okładki i klawiszami pauzy i przewijania.

Wideo

Odtwarzacz video nie wyróżnia się niczym nadzwyczajnym, ma jednak dwie przydatne opcje. Jedna to edycja, pozwalająca przyciąć nakręcony telefonem film, a druga to możliwość udostępnienia znajomym wideo za pomocą Youtube, Facebooka, maila czy MMSa.

Niestety jeśli nastawiacie się na oglądanie filmów typu divx to muszę was rozczarować. Nic z tego. Telefon nie rozpozna takiego pliku, trzeba go odpowiednio przekonwertować.


PalmPre nie obsługuje oczywiście Flasha, ale podobnie jak iPhone i Android, ma specjalną aplikację do oglądania filmów z YouTube. Nie oferuje ona nic ponad zwykłe wyszukiwanie i oglądanie plików wideo, ale spełnia swoją rolę. Filmy odtwarzane są płynnie, a jakość odtwarzania jest zadowalająca.

Galeria

Galeria dzieli nasze fotki na te wykonane wbudowanym aparatem, screenshoty i tapety – przy każdej kategorii mamy kilka miniaturek i informacje o ilości zdjęć. Jeśli chcemy mieć dodatkową kategorię, wystarczy utworzyć nowy folder w pamięci telefonu (po podłączeniu go do komputera) i skopiować tam parę zdjęć.

Nie ma żadnych opcji edycyjnych czy pokazu slajdów, jest za to obsługa „pinch to zoom” i możliwość wysłania fotki mailem, MMS lub do serwisu Facebook czy Photobucket, a także ustawienia jej jako tapety lub przyporządkowania do kontaktu.

Programy biurowe

W telefonie Palm Pre znajdziemy oprogramowanie do przegladania dokumentów typu Office oraz PDF. Aplikacje same odnajdują kompatybilne pliki w pamięci telefonu i nie zostały wyposażone w managera plików. Niestety nie wiedzieć czemu nie ma w nich obsługi „pinch to zoom”. Powiększać mozna jedynie za pomocą podwójnego dotknięcia.

PDF View radzi sobie nawet z dość dużymy plikami, 5 MB PDF otwiera sie równie szybko jak 300KB. Potem podczas dalszego przegladania, duże pliki działąją trochę wolniej, ale da się wygodnie czytać.

Jeśli chcemy coś sobie zapisać, mamy do dyspozycji aplikację Memos. Nie ma zbyt dużo opcji, ale ciekawie wygląda i spełnia swoje podstawowe zadanie.

Równie efektowny jest kalkulator z interfejsem wzorowanym na klasycznych urządzeniach tego typu. Tylko proste operacje na liczbach, ale za to w fajnym stylu.

AppCatalog

Katalog aplikacji dla systemu webOS to największa porażka Palma. Aż trudno sobie wyobrazić jak firma, która chce osiągać sukcesy na tak konkurencyjnym rynku smartfonów, nie jest w stanie zapewnić swoim użytkownikom odpowiedniego zestawu programów. Oferta katalogu jest strasznie uboga, szczególnie gdy nie mieszkamy w USA. Poza Stanami ciągle bowiem niedostępne są płatne programy (przynajmniej w Wielkiej Brytanii). Jeszcze kilka miesięcy temu było trochę lepiej bo parę dużych developerów udostępniło darmowe wersje swoich aplikacji np. grę Monopoly, ale po okresie testowym stały się one płatne i automatycznie zniknęły z oferty dla europejskich użytkowników.

Aktualizacja: Jak słusznie zauważył jeden z czytelników, płatne programy w Wielkiej Brytanii są dostępne, niestety potrzeba do tego software w wersji 1.4.1. Ja mam 1.4.0 i z racji tego, że korzystam z karty innego operatora niż O2 (wyłącznego dystrybutora Pre w UK), aktualizacja firmware OTA jest dla mnie niedostępna. Trochę to dziwne bo update z wersji 1.3.xx pojawił się bez żadnego problemu.

O tym jak beznadziejna jest sytuacja niech zaświadczy lista najpopularniejszych programów. W pierwszej 20 nie ma nic co moim zdaniem warto by zainstalować.

Sytuacje ratuje jedynie zrootowanie telefonu i instalowanie softu spoza AppCatalogu. Można go znaleźć np. na serwisie Precentral.net.

Sama aplikacja do obsługi katalogu jest całkiem niezła. Mamy podział na Polecane, Najnowsze, Najpopularniejsze, możemy też przeglądać zawartość według kategorii. Ciekawostką jest opcja wyświetlania kategorii w postaci chmury tagów.

Każdy program pokazywany jest ze screenshotami, ma opcję oceniania i podzielenia się ze znajomymi za pomocą emaila lub SMSa.

Fajną opcją jest możliwość równoczesnego zaktualizowania wielu aplikacji. Służy do tego ikonka z „torbą na zakupy” w prawym, dolnym rogu.

Podsumowanie.

Już wcześniej pisałem, że webOS to bardzo udany system, który każdemu może się spodobać. Wygodny w obsłudze, estetyczny, o dużym potencjale. Niestety Palm nie umiał do końca go wykorzystać, ani zainteresować wiekszej liczby użytkowników. Błędy popełniono już na etapie projektowania telefonu, wybierając przestarzałą konstrukcję slidera i lekceważąc aktualne trendy, które charakteryzuje duży wyświetlacz i zwarta obudowa z minimalną liczbą przycisków. Wystarczy spojrzeć na liste najpopularniejszych smartfonów ostatnich lat – iPhone, HTC Hero, Nexus One, HTC Desire, Nokia 5800. Nawet Motorola Droid, mimo wysuwanej klawiatury QWERTY, bardziej przypomina wspomniane wcześniej modele niż klasycznego slidera. Zresztą jej sukces można przypisać raczej zastosowaniu nowej wersji Androida, a nie pełnej klawiaturze.
Klęskę przypieczętowała fatalna kampania reklamowa i nieumiejętność zbudowania wokół Pre środowiska tworzącego dodatkowe oprogramowanie. Gdy dodamy do tego, że telefon Palma pojawił się oficjalnie tylko na kilku rynkach, dostępny w ofercie nielicznych operatorów, od razu widać, że projekt zbudowania alternatywy dla iPhone’a, nie miał szans na sukces.

Czy warto kupić Pre? Na pewno nie jest w stanie w pełni zastąpić iPhone’a, Motoroli Droid czy HTC Desire, szczególnie gdy przekładamy internet nad rozmowę. Jeśli jednak zależy nam na kompaktowym rozmiarze, nie mamy w zwyczaju codziennie testować nowych aplikacji i równocześnie chcemy mieć dostęp do nowoczesnych funkcji „prosto z pudełka”, to warto zainteresować się telefonem Palma. W moim przypadku, Pre znakomicie sprawdza się jako „drugi” telefon. Daje mi wszystkie podstawowe funkcje jakich oczekuję od smartfona, a równocześnie nie zawadza, można swobodnie nosić go w kieszeni. Idealna komórka na „imprezę” lub gdy idę pograć w tenisa. Liczę na to, że HP wypuści kiedyś słuchawkę z webOSem o parametrach porównywalnych do Nexusa One/HTC Desire. Taki sprzęt miałby szansę szybko stać się moim podstawowym telefonem.

• Test telefonu Palm Pre – część I – hardware
• Test telefonu Palm Pre – część II – webOS
• Test telefonu Palm Pre – czesc III – oprogramowanie

Froyo ma też obsługiwać wreszcie technologię Flash i AIR. Użytkownicy będą więc mogli oglądać filmy wideo bezpośrednio na stronach internetowych, korzystać z różnego rodzaju flashowych gier i aplikacji, nawigować na witrynach upiększonych interaktywnymi elementami wykonanymi w tej technologii czy wreszcie oglądać wyskakujące reklamy na onecie czy gazecie.pl.

Kolejnym długo oczekiwanym usprawnieniem będzie tethering czyli możliwość zamiany telefonu w mobilny hotspot bez potrzeby rootowania systemu i korzystania z aplikacji zewnętrznych deweloperów. Teraz niezbędne narzędzia znajdziemy od razu w systemie, gotowe do użycia (o ile oczywiście operatorzy GSM nie zablokują tej opcji).

Aplikacje nareszcie będą mogły być przechowywane na karcie pamięci. Koniec z usuwaniem jednych programów, żeby zrobić miejsce dla innych. Dodano też opcję backupu aplikacji wraz z wszystkimi należącymi do niej danymi, koniec martwienia się o save’y z gier przy zmianie telefonu.

Zmiany nie ominęły też Android Marketu. Użytkownicy będą mogli wybrać opcję automatycznego aktualizowania się aplikacji, Google wprowadziło też funkcję aktualizowania wszystkich programów na raz, za pomocą jednego przycisku. Koniec z niekończącym klikaniem gdy paru developerów postanowi równocześnie wprowadzić nowe ikonki do swoich produktów.

Jeśli chodzi o interfejs to tutaj nie ma żadnej rewolucji, większej liczby ekranów czy jeszcze bardziej udziwnionych tapet. Wprowadzono za to dodatkowe przyciski na dole. Obok Menu będziemy mieli teraz bezpośredni przycisk prowadzący do funkcji telefonicznych i jeszcze jeden do przeglądarki internetowej. Wyszukiwanie wzbogaciło się też w dodatkowe menu pozwalające ograniczyć wyniki do kategorii typu: kontakty, aplikacje czy strony internetowe.

Poprawiono obsługę usługi Exchange z opcją zdalnego kasowania danych w telefonie – przydatne w sytuacji gdy ktoś przywłaszczy sobie naszą komórkę.
Dodano też obsługę lampy błyskowej podczas kręcenia filmów wideo i nowe menu w interfejsie aparatu.

Większość nowych funkcji Androida 2.2 możecie zobaczyć na poglądowym filmie przygotowanym przez Google.

Kiedy więc możemy spodziewać się nowego Androida w naszych telefonach? Żadne konkretne daty nie padły, ale HTC już zapowiedziało, że większość telefonów wprowadzonych do sprzedaży w 2010 (pełna lista ma być dopiero przedstawiona) dostanie aktualizację w drugiej połowie roku. Przedstawiciele firmy zapewnili: „blisko współpracujemy z Google i naszymi partnerami, żeby mieć jak najszybszy dostęp do wszystkiego co potrzebne do przygotowania Sense dla systemu Froyo”. Ciekawe co na to SonyEricsson, któremu nie udało się nawet jeszcze przygotować Androida 2.1, a niedawno wprowadzony do sprzedaży model X10, straszy przedpotopowym systemem w wersji 1.6.

via Google, Engadget

Żeby móc przeglądać konkretne forum w programie Tapatalk, najpierw jego właściciel musi zainstalować odpowiednią wtyczkę na swojej stronie. Procedura jest prosta i zajmuje jedynie parę minut. Dostępne są pluginy dla skryptów takich jak vBulletin, IPBoard, phpBB i SMF.
Aplikacja występuje w dwóch wersjach: płatnej, w symbolicznej cenie $2,99 (około 8,5zł), dającej pełny dostęp do większości funkcji forum oraz darmowej, dzięki której można tylko czytać posty i prywatne wiadomości, ale nie da się ich pisać.

Ja skoncentruje się tylko na odmianach dla iPhone i Androida. Blackberry i tak nie ma w Polsce zbyt dużo użytkowników, a Symbian, jak już wcześniej pisałem, ciągle czeka na publikacje swojej wersji programu.

Tapatalk wita nas listą kompatybilnych for dyskusyjnych. Jest ich już ponad 3 tysiące, a co miesiąc dodawanych jest kilkaset nowych.
(screenshoty z czarnym tłem przedstawiają wersję dla Androida, z białym dla iPhone’a)

Forum OpenMobile można znaleźć przeglądając kategorię Technology, lub po prostu korzystając z wyszukiwarki. Raz odwiedzone forum trafia na listę ulubionych i mamy do niego szybki dostęp, przy kolejnych uruchomieniach programu.

Poszczególne działy wyświetlane są w kolejności takiej jak na stronie internetowej, ale da się je też uszeregować alfabetycznie.

Posty prezentowane są w formie dostosowanej do wielkości ekranu z avatarami, datą i nazwą użytkownika. Nie ma co prawda informacji jak ilość postów czy dodatkowe dane o użytkowniku, jednak w przypadku komórki nie wydaje się to niezbędne.

Wklejone zdjęcia widzimy w formie miniaturek, które da się powiększyć na cały ekran, ale tylko w płatnej wersji programu.

Posty jeszcze nie przeczytane są odpowiednio oznaczone – w wersji dla Androida pomarańczowym paskiem przy tytule, a w iPhone kropką.

Oprócz przeglądania for i tematów, czytania i pisania (w wersji płatnej) postów, Tapatalk pozwala też na obejrzenie profilu wybranego użytkownika, jego postów i tematów, sprawdzenie statystyk i tego kto jest aktualnie online. Możemy też korzystać z funkcji Prywatnych Wiadomości.

Tapatalk świetnie sprawdza się jako narzędzie do korzystania z forum dyskusyjnego gdy jesteśmy poza zasięgiem normalnego komputera. Nie jest to może idealny program – brakuje opcji zarządzania kontem i funkcji dla moderatorów, a liczba najnowszych postów wyświetlanych w sekcji „Ostatnie” ograniczona jest do 20 pozycji. Jednak szybkość programu, łatwość i wygoda obsługi dają mu zdecydowaną przewagę nad przeglądaniem strony za pomocą klasycznego browsera w telefonie. Jeśli jesteście regularnym użytkownikiem jakiegoś forum dyskusyjnego wypróbujcie Tapatalka. Nawet w darmowej wersji sprawdza się znakomicie, chociaż sugerowałbym jednak opcję płatną bo brak możliwości wypowiedzenia się w ciekawym wątku bardzo szybko zacznie wam doskwierać.

Trochę teorii

WebOS bazuje na kernelu Linuxa i został zaprojektowany do kontroli telefonów o różnych wielkościach ekranu, rozdzielczości, orientacji, z klawiaturą lub bez. System zbudowany jest wokół przeglądarki internetowej i można pisać na niego aplikacje w językach typu HTML, CSS, Java Script, AJAX i wszystkich innych technologiach obsługiwanych przez WebKit oraz w C i C++.

Karty

Interfejs użytkownika oparty jest na kartach, które reprezentują uruchomione aplikacje i podkreślają wielozadaniowość webOSa. Rozwiązanie to daje nam możliwość szybkiego dostępu do najczęściej używanych programów – nie trzeba szukać ikony i uruchamiać aplikacji za każdym razem gdy jej potrzebujemy. Raz uruchomiony program działa w tle i jeśli chcemy z niego skorzystać wystarczy przywołać odpowiednią kartę.

Kolejność kart można swobodnie przestawiać, a gdy któraś nie jest nam już potrzebna po prostu „wyrzucamy” ją palcem poza ekran.

Nawet w postaci miniaturek, każda karta to działający program, który ciągle reaguje na nasze działania i zachowuje się jak widget z Androida. Na przykład okno w wiadomościami uaktualnia się nawet gdy jest zmniejszone, a strony internetowe reagują na akcelerometr.

Multitasking nie jest oczywiście niczym nowym, obsługuje go zarówno Symbian jak i Android, ale w telefonie Palma korzystanie z niego to całkiem nowe doświadczenie. Przełączanie pomiędzy programami jest intuicyjne, wygodne i niesamowicie szybkie. Pisząc emaila możemy błyskawicznie zajrzeć do kalendarza nie tracąc z oczu edytowanego tekstu, przełączanie się pomiędzy kilkoma równocześnie otwartymi stronami www jest wygodniejsze niż w Firefoxie, a odebranie połączenia nie przeszkadza nam w edycji dokumentu czy przeglądaniu galerii.
(na screnach poniżej przeglądanie kart w trakcie prowadzenia rozmowy)

Wiem, że wszystkie te rzeczy da się też zrobić na telefonach Nokii czy HTC, ale wierzcie mi nie jest to nawet porównywalne do doświadczenia jakie oferuje nam Palm. Po kilku dniach używania Pre złapałem się na tym, że w iPhone odruchowo chciałem przełączać się do widoku karty, klikając przycisk pod ekranem, co oczywiście od razu skutkowało zamknięciem aplikacji.

Oczywiście wszystko to niesie też za sobą pewne skutki uboczne. Im więcej programów uruchomimy naraz, tym wolniej zaczyna działać nasz telefon, jednak przy średniej liczbie 8 kart, nie powinno być problemów (chyba, że jest wśród nich jakaś pamięciożerna gra). Podczas pisania testu miałem stale otwartych 13 kart (mp3, sms, dialer, kalendarz, evernote, facebook, tweefree, notatki, galerie, kontakty, email i 2 okna przeglądarki www) i wszystko działało płynnie (chociaż nie tak szybko jak w iPhone). Zdarzyło mi się jednak też uruchomić 3 karty wśród których była gra Monopoly i czwartej system już nie pozwolił uruchomić.
W przypadku gdy dojdziemy do granicy wytrzymałości telefonu, system ostrzeże nas o tym nakazując usunięcie zbędnych kart.

Nawigacja

WebOS obsługuje większość gestów, które znamy z innych platform. Mamy więc klikanie, podwójne klikanie (zoom), przesuwanie w lewo/prawo, powiększanie „szczypaniem” (ale tylko w galerii i przeglądarce www). Jest też panel dotykowy pod ekranem służący do wywołania listy aplikacji (ruch w górę), cofnięcia (ruch w lewo) oraz wysunięcia Quick Lunchera w formie „fali” z ikonami 4 wybranych programów.

Wszystkie zainstalowane aplikacje znajdziemy w wysuwanym od dołu menu tzw. Launcher. Przypomina ono rozwiązanie znane z Androida, ale w Pre da się przewijać nie tylko w górę/dól ale również na boki – działa to jak pulpity w iPhone. W ten sposób możemy oddzielić np. programy od gier i narzędzi, umieszczając je na osobnych ekranach. Ikony da się oczywiście ułożyć według dowolnej kolejności – przytrzymujemy palcem przez chwilę, wokół ikony pojawia się coś w rodzaju „aureoli” i wtedy przesuwamy ją gdzie chcemy.

Na ekranie głównym jest jeszcze wspomniany wcześniej Quick Luncher z 5 ikonami. 4 z nich możemy dowolnie zmienić, strzałka wywołująca menu jest jednak nie do ruszenia, a szkoda bo ten sam efekt możemy wywołać odpowiednim gestem na dotykowym panelu.

Na górze wyświetlacza znajdują się tradycyjnie: oznaczenia operatora, zegarek, poziom sygnału i stan baterii. Po kliknięciu prawego, górnego rogu, wysuwa się menu kontekstowe z procentową informacją o baterii, opcjami do kontroli wifi i bluetootha, oraz włącznik trybu samolotowego.

Gdy karta rozciągnięta jest na cały ekran, w lewym górnym rogu pokazuje się dodatkowy przycisk wywołujący menu kontekstowe odpowiednie dla danej aplikacji i zawierające zwykle „preferencje”.

Notyfikacje

System notyfikacji w WebOsie to również oryginalny pomysł Palma. Zamiast osobnej belki jak w Androidzie czy oknach pop-up jak w iPhone, mamy tu ikony pojawiające się na dole ekranu (pozostała część zostaje odpowiednio zmniejszona). Po kliknięciu w taką ikonę widzimy szczegółowe informacje i od razu możemy przejść do programu odpowiadającego za wysłanie powiadomienia. A jeśli nie mamy na to ochoty, możemy po prostu usunąć dane powiadomienie przesuwając je palcem poza ekran.

Możemy w tym miejscu umieścić też widgety, np. pogodę albo odtwarzacz muzyki.

Takie rozwiązanie nie zajmuje niepotrzebnie miejsca (Android), a równocześnie nie przeszkadza nam w pracy (iPhone).

Wyszukiwanie

WebOS ma zaimplementowane uniwersalne wyszukiwanie, chociaż to określenie jest nadane trochę na wyrost. Gdy zaczniemy wpisywać słowo na klawiaturze, system wyszukuje aplikacje i kontakty, a jeśli nic wśród nich nie znajdzie, udostępnia opcję sprawdzenia takich serwisów jak google, google maps, wikipedia, twitter. Nie jest to więc tak rozbudowane narzędzie jak w iPhone czy Nokii, nie sprawdza zawartości dokumentów czy wiadomości, ale jest użyteczne nawet w takiej formie.

Podsumowanie

System webOS jest… rewelacyjny. Nie dość, że bardzo estetyczny – świetna czcionka, eleganckie ikony to jeszcze niesamowicie użyteczny i wygodny w obsłudze. Czerpie najlepsze elementy z iPhone i Androida i miksuje je w nową, oryginalną jakość. Żaden inny system na dał mi takiej frajdy. Jednak dobry system dla telefonów komórkowych to nie tylko interfejs użytkownika ale też aplikacje, zarówno te preinstalowane jak i przygotowane przez zewnętrznych deweloperów. Jak Pre radzi sobie na tym polu? O tym w następnej części.

• Test telefonu Palm Pre – część I – hardware
• Test telefonu Palm Pre – część II – webOS
• Test telefonu Palm Pre – czesc III – oprogramowanie