Jeśli firmom uda się utrzymać ten trend ( Samsungowi pomoże w tym pewnie Galaxy S II – uznawany przez niektórych za najlepszy obecnie smartfon na świecie) to już niedługo czekają nas spore przetasowania na podium największych, światowych producentów smartfonów.

via Engadget

Nie znamy jeszcze cen, ale jeśli firma utrzyma poziom ustalony przy okazji poprzednich wersji to szykują się nam całkiem ciekawe komóreczki dla kobiet i nie tylko.

via SonyEricsson Blog

Interfejs

Pulpit startowy składa się z tzw. kafelków (tak określa to strona domowa WP7), które są połączeniem ikon i widgetów. Z jednej strony służą jako przyciski uruchamiające daną aplikację, z drugiej pokazują podstawowe dane np. ilość nieprzeczytanych maili, wpisy w kalendarzu czy ustawiony budzik. Wszystko w formie dość efektownych animacji, które sprawiają, że cały pulpit żyje, a zawartość „kafelków” ciągle się zmienia. Oprócz oprogramowania, kafelki mogą reprezentować skróty do wybranych kontaktów czy bookmarki do ulubionych stron internetowych. Ich kolejność można swobodnie ustawiać.

Wygląda to ciekawie, jest praktyczne, ale ma też sporo wad. Podstawową jest to, że do dyspozycji dostajemy tylko jeden pulpit z dwoma kolumnami „kafelków”. Z czasem, gdy zainstalujemy więcej aplikacji, nawigacja miedzy nimi może być dość uciążliwa. Jedyną alternatywą jest bowiem korzystanie z listy, gdzie aplikacje umieszczone są jedna pod drugą. W każdym razie czeka nas sporo przewijania (dobrze chociaż ze przebiega ono szybko i płynnie).

Na górze znajdziemy pasek z podstawymi danymi typu bateria, siła sygnału, włączone WiFi etc. O dziwo wiekszość tych informacji jest ukryta. Na stałe widać tylko zegarek. Zeby zobaczyć pozostałe musimy dotknąc palcem górnej części ekranu, a odpowiednie ikonki „spadną” na pasek. Efektowne, ale kompletnie niepraktyczne rozwiązanie. Za każdym razem gdy chcemy zobaczyć poziom baterii musimy klikać i nie da się tego nijak zmienić.

Górny pasek jest też miejscem gdzie pojawiają się wszelkiego rodzaju notyfikacje np. informacje o SMSach. Troszke jak w Androidzie, ale w bardzo ograniczonej postaci.

Cały interfejs opiera się na dwóch podstawowych elementach: Hub’ach (czyli zebranych w jednym miejscu tematycznych aplikacji np. do obsługi zdjęć, multimediów czy dokumentów) i „długim” kliknięciu.
Huby skonstruowane zostały w formie, za dużego dla ekranu telefonu, pulpitu. Widać to najlepiej na poniższym obrazku. Żeby dotrzeć do poszukiwanej treści, użytkownik musi go przewijać horyzontalnie. Ładne, ale dość kontrowersyjne rozwiązanie bo widzimy tylko fragment opisu danego Huba.

„Długi klik” służy do wywołania menu kontekstowego. Działa praktycznie przy wszystkich elementach interfejsu i zastępuje znany z Androida przycisk menu. Można się do tej formy nawigacji przyzwyczaić, ale gdy przesiadamy się z Androida, na początku ciągle szukamy jakieś dodatkowej ikony do wywołania opcji.

Synchronizacja

Windows Phone 7 nastawiony jest bardzo „społecznościowo”, wszedzie gdzie się da, wciśnięto informacje pobierane z naszego konta na Facebooku. W Hubie ze zdjęciami pojawiają się fotki naszych znajomych, a w książce adresowej ich wpisy. Niestety ta „społecznościowość” jest ograniczona tylko do Facebooka. Nie można podpiąć do telefonu ani naszego konta na Twitterze, ani z żadnego innego serwisu tego typu.
Dobrze, że chociaż nie zapomniano o Google. Możemy z naszym telefonem zsynchronizować zarówno pocztę jak i kontakty czy kalendarz. Nie jest to jednak tak rozbudowane jak w smartfonach z Androidem. Klient pocztowy nie wątkuje wiadomości, nie da się też odpisywać na maile z dodatkowych adresów podpiętych do Gmaila – za każdym razem w polu nadawca będzie główny adres Gmailowy.
Jeśli chodzi o kalendarz to też nie jest różowo – z telefonem synchronizują się tylko wpisy w głównym kalendarzu Google, dodatkowe są przez Windows Phone 7 ignorowane.

Poczta

Program do obsługi poczty jest naprawdę udany. Wygląda świetnie, jest wygodny w obsłudze i bardzo przejrzysty. To jeden z fajniejszych klientów poczty elektronicznej w komórce, z jakim się spotkałem. Główne okno zawiera listę wszystkich wiadomości, ale przesuwając ekran w bok szybko dotrzemy do listy nieprzeczytanych czy oznaczonych jako ważne (szkoda, że nie obsługuje Gmailowych gwiazdek).

Rewelacyjnie działa przeszukiwanie poczty. Wyniki pojawiają się już po wpisaniu pierwszych liter i potem w miarę wpisywania są ograniczane do listów zawierających dane słowo w treści, temacie czy wśród nadawców. Niestety ogranicza się to tylko do poczty pobranej na telefon, do listów, które zostały na serwerze Gmaila dostępu już nie ma.

Internet Explorer

Sam fakt, że przeglądarka internetowa w Windows Phone 7 nazywa się Internet Explorer, moze skutecznie zrazić wielu potencjalnych użytkowników, ale nie ma co się obawiać. Program nie odstaje zbytnio od konkurencji, oferuje podobne funkcje i równie szybko renderuje strony www. Jest oczywiście opcja przeglądania na kartach (można mieć równoczesnie otwartych 6 stron), powiększanie przez „szczypanie” (pinch-to-zoom), ale brakuje obsługi Flasha czy chocby konkurencyjnego, microsoftowego Silverlighta. O dziwo, wiele stron nie rozpoznaje komórkowego Internet Explorera i wyświetla się w pełnej wersji, a nie w mobilnej jak w przypadku Androida czy iPhone’a. Jak dla mnie to zaleta, ale użytkownicy oszczędzający kilobajty, mogą się czasem zirytować.

Office

Jedną z ważniejszych zalet WP7 jest obecność edytora dokumentów typu word, excel czy powerpoint – w innych systemach mamy co najwyżej same przeglądarki, a opcję edycji trzeba sobie dokupić. Program nazywa się oczywiście Office, ma równie przejrzysty i wygodny interfejs jak pozostałe elementy systemu. Niestety brak opcji kopiuj-wklej (która co prawda pojawiła się już w ostatniej aktualizacji, ale mój egzemplarz nie był przygotowany do update’u) odbiera aplikacji pełną użyteczność, oby Microsoft uporał się z tym jak najszybciej.

Klawiatura

Pisząc o edytorze dokumentów, warto wspomnieć o klawiaturze. To kolejny element, który trzeba pochwalić. Na pierwszy rzut oka wygląda dość surowo, ale pisze się na niej bardzo wygodnie. Jest porównywalna do klawiatury iPhone’a i dużo lepsza od systemowej klawiatury Androida. Niestety telefon, który miałem, nie był wyposażony w polski słownik, nie mogłem więc sprawdzić skuteczności autokorekty.

Xbox

Microsoft wymyślił sobie, że większość systemowych aplikacji w Windows Phone 7 będzie nosić takie same nazwy jak ich PC-towe odpowiedniki. Jest więc Outlook do poczty, IE do stron www, Zune do muzyki, Office do dokumentów – nie mogło więc zabraknąć kolejnego filaru firmy z Redmond – Xboxa. Tak nazywa się Hub z grami w telefonach WP7. Po zalogowaniu się za pomoca naszego konta Xbox Live możemy zobaczyć w telefonie własnego konsolowego avatara, nasze zdobycze punktowe, a także grać w sieci ze znajomymi.

Multimedia

Za multimedia odpowiada Hub Zune. Tak samo nazywa się PC-towa aplikacja służąca do synchronizacji telefonu z komputerem, kopiowania muzyki etc. taki microsoftowy iTunes. O samym odtwarzaczu trudno coś więcej powiedzieć, funkcje takie same jak w innych telefonach, interfejs typowy dla WP7. Warto za to wspomnieć, że HTC 7 Trophy ma bardzo dobre głośniki, nie trzeba dodatkowego sprzętu żeby posłuchać muzyki w zadowalającej jakości.

Marketplace

Ilość i jakość dostępnych programów to największa bolączka systemu Microsoftu. Wystarczy spojrzeć na liczby: Marketplace ma około 10 tys aplikacji, Android Market – ponad 200 tysięcy a Apple AppStore – ponad 350 tysięcy. Nie udało mi się znaleźć praktycznie żadnych, sensownych odpowiedników programów, których używam na co dzień w moim Desire czy iPhone 4. Nie ma Dropboxa, Evernote czy softu do korzystania z różnych usług Google.

Do tego Microsoft wrzucił do jednego worka programy, gry i muzykę co widać najlepiej gdy próbujemy skorzystać z wyszukiwarki. Lista wyników to zwykle mieszanka płyt czy pojedynczych piosenek z programami i grami. Bardzo trudno jest sie w tym odnaleźć, zwłaszcza gdy użyjemy jakiegoś popularnego słowa. Odwiedzając AppStore oczekuję przydatnych narzędzi a nie nowego singla, nieznanego mi, podrzędnego wykonawcy muzyki popularnej, nawet gdy wciska mi się go za darmo.

Podsumowanie

Pierwsze recenzje Windows Phone 7 kończyły się zwykle zdaniem w stylu: „fajny system ale niedokończony, jakby w fazie beta”. Teraz po pół roku to stwierdzenie nic nie straciło na aktualności. System ma spory potencjał, ale jeszcze nie jest w stanie zadowolić zaawansowanych użytkowników. Mogę go za to z czystym sumieniem polecić „niedzielnym userom”, którzy oczekują fajnego, wygodnego w obsłudze smartfona i nie potrzebują funkcji wykraczających poza sprawdzenie poczty, słuchanie muzyki czy przeglądanie stron www. Jest to też całkiem interesująca propozycja dla „komórkowych” graczy, głównie za sprawą integracji z Xboxem Live. Muszą się jednak nastawić na spore wydatki – większość gier jest płatna, a ich darmowa konkurencja nie gwarantuje dobrej zabawy.
Ja w każdym bądź razie, na pewno do Windowsa Phone 7 jeszcze kiedyś wrócę. Poczekam jednak gdy nabierze dojrzałości i użyteczności innych systemów. Może z Nokią się to uda.

podziękowania dla Gulasha za przydatne uwagi

Do Windows Phone 7 też podchodziłem raczej sceptycznie, bo chociaż ładny, to, bez wsparcia producentów, z góry skazany na niepowodzenie. Alians z Nokią wszystko jednak zmienił, najwyższa więc pora przyjrzeć się bliżej systemowi operacyjnemu, który już wkrótce zawita do urządzeń, (jeszcze) największego na świecie producenta telefonów.

Oczywiście na Windows Phone’a z Finlandii nie ma jeszcze co liczyć, minie sporo czasu zanim Nokia coś nam pokaże, a jeszcze więcej zanim wprowadzi to do sprzedaży (obstawiam przyszły rok). Ale od czego jest w końcu HTC, producent, który nie dość, że ciągle coś nowego rzuca na rynek, to jeszcze bardzo chętnie wypożycza swoje słuchawki do testów. W ten sposób w moje ręce trafił model HTC 7 Trophy.

Pierwsze wrażenie po wypakowaniu z pudełka – jest nieźle, taki podrasowany Desire. Fajniejszy kolor (czarny), efektowna srebrna obwódka, podobny, szorstki plastik z tyłu. Wymiary i waga praktycznie identyczne (Trophy jest cięższy o 5g).

Wszystko solidnie wykonane i dobrze dopasowane, żadnych luzów nic nie skrzypi. Na początku trochę zaniepokoił mnie brak fizycznych klawiszy z przodu, ale szybko się przyzwyczaiłem do dotykowych odpowiedników. Zamiast tego mamy za to dedykowany przycisk do obsługi aparatu, służący nie tylko jako spust migawki, ale również włącznik do szybkiego uruchomienia kamery, nawet gdy telefon jest w stanie uśpienia.

Na górze, po lewej jest przycisk power, a obok niego wejście słuchawkowe (tak jak w Desire), jedynie gniazdo microUSB do podpięcia ładowarki/kabla USB umieszczono trochę nietypowo z lewego boku. Wolę gdy jest na dole, bo łatwiej się wtedy korzysta ze smartfonu gdy jest podpięty do komputera.

HTC 7 Trophy to nie najlepszy sprzętowo przedstawiciel rodziny Windows Phone. Patrząc na parametry od razu widać, że to komórka raczej przeciętna, co nie znaczy, że słaba. Mamy tu procesor 1GHz Snapdragon, 512MB pamięci ROM i 576MB RAM, 8GB pamięci wewnętrznej.
Telefon jest szybki, wszystko działa bardzo sprawnie i płynnie, owszem czasem coś dłużej musi się ładować (np. Marketplace czyli Windowsowy AppStore) ale związane jest to raczej z połączeniem internetowym niż sprzętem. W tej laurce jest też jednak łyżka dziegciu – dwa razy telefon odmówił mi posłuszeństwa – przestał reagować na dotyk. Obydwa przypadki miały miejsce na zewnątrz, przy dość niskiej temperaturze i tak do końca nie jestem pewien czy to wada hardware czy też problemy z oprogramowaniem.

Trophy wyposażono w wyświetlacz LCD 3.8-cala. Rozdzielczość nie powala – 480×800 – ale jakość obrazu jest rewelacyjna, podobnie jak czułość na dotyk.

Do fotek i filmów mamy 5-megapikselową kamerę z flashem typu LED i opcją kręcenia wideo 720p plus wspomniany wcześniej dedykowany przycisk z boku obudowy. Interfejs do obsługi, oprócz tego, że elegancki i przejrzysty jak cały Windows Phone 7, oferuje parę dodatkowych ustawień tematycznych: automatyczny, portret, krajobraz, tryb sportowy etc, kilka kolorystycznych efektów: zdjęcia czarno-białe, sepia, negatyw, ustawienie rozdzielczości : od VGA (640×480) do 5MP, 3 tryby autofocusa, możliwość wyłączenia lub wymuszenia lampy błyskowej.

Po zrobieniu zdjęcia, gotowa fotka przesuwa się w górę telefonu, ale nie znika całkowicie. Zostaje około 1 centymetrowy wycinek i wystarczy dotknąć go palcem, żeby zobaczyć efekt naszego pstrykania. Działa to identycznie jak miniatura widoczna w Androidzie czy iOS’ie, przy zachowaniu specyficznego stylu WP7. Pod spodem znajdziecie przykładowe zdjęcia z HTC 7 Trophy.

I jeszcze przykłady efektów dostępnych w aparacie.

O oprogramowaniu mam zamiar napisać osobny tekst, tutaj jedynie wspomnę o dedykowanym sofcie przygotowanym przez HTC.

Całość zebrana jest w tzw. HTC Hub. Po odpaleniu wita nas zegar z animowaną pogodą znany z interfejsu Sense i lista polecanych aplikacji. Nie ma tego zbyt dużo, w sumie naliczyłem około 13 programów i 8 gier. Spośród tych pierwszych, kilka zainstalowanych jest domyślnie w telefonie np. Photo Enhancer (do dodawania efektów do zdjęć), Stocks (notowania giełdowe), Converter do przeliczania różnego rodzaju jednostek miar i Kalkulator, pozostałe można sobie bezpłatnie doinstalować. Szczerze mówiąc nie ma w nich nic specjalnego i bez problemu można znaleźć w Windowsowym AppStorze ich zamienniki. Co do gier, to mamy tutaj sztandarowe tytuły takich firm jak EA czy Gameloft, np. Tetris, Monopoly, The Sims. Niestety wszystkie są płatne i dostępne również przez Marketplace, trudno więc mówić o jakieś wartości dodanej.

Do tego sam Hub uruchamia się za każdym razem z efektowną, ale po kilku razach denerwująca, animacją, która niepotrzebnie przedłuża czas dotarcia do poszukiwanej treści. Szkoda, że nie można jej wyłączyć.

HTC 7 Trophy to bardzo przyzwoity telefon, elegancki i dobrze wykonany, jednak bez fajerwerków. W sam raz dla przeciętnego użytkownika, który chce wygodnie korzystać ze swojego smartfona, ale równocześnie nie łudzi się, że zastąpi on mu lustrzankę, telewizor czy konsolę. Czy warto go kupić? odpowiedź na to pytanie w drugiej części testu.

Sony Ericsson

SE pokazało w Barcelonie 3 nowe modele Xperia: Neo, Pro i Play plus telefon Arc, który już wcześniej mogliśmy zobaczyć na CES. Firma odrobiła tym razem prace domową i wyposazyła je w najnowszą wersję Androida 2.3 Gingerbread obudowana oczywiście własnym interfejsem i dedykowanymi widgetami. Nie jest to może najpiękniejsze rozwiązanie, daleko mu chociażby do Sense od HTC, ale przynajmniej producent jest konsekwentny w tym co robi.

Neo, Pro i Play mają wygląd typowy dla serii Xperia z charakterystycznymi zaokragleniami znanymi np. z Satio, Arc to trochę nowe podejście, moim zdaniem o wiele bardziej atrakcyjne.

Jeśli chodzi o specyfikację to wszystkie napedza procesor 1GHz, a jakość obrazu ma zapewnić silnik Sony Bravia. Neo i Pro wyposażono w wyświetlacz 3,7-cala o rozdzielczości 854×480, 8-megapikselowy aparat z flashem LED i wejście micro HDMI. Ten drugi wyróżnia się wysuwaną klawiaturą QWERTY. Arc ma ekran 4,2 cala, a pozostałe parametry podobne do Neo.

Xperia Play to słuchawka specjalnie dla graczy, z 4-calowym ekranem (854×480) i dedykowanymi kontrolerami oraz trackpadem do gier. Ma mieć sporą kolekcję preinstalowanych gier znanych z konsoli PlayStation, a wraz z premierą pojawi się przynajmniej 50 nowych tytułów m.in Guitar Hero czy Assassins Creed. Wygląda okropnie ale pewnie sporo osób na taki telefon czekało.

HTC

HTC odświeżyło swoja linię produktową dodając do znanych wszystkim nazw literę S. Mamy więc HTC Incredible S, Desire S i Wildfire S.
Model Incredible dotychczas dostepny był tylko za oceanem, wersja S pojawi się już jednak globalnie. Telefon ma 4-calowy ekran (800×480) i dwa aparaty 8-milionowy do zdjęć i filmów z tyłu oraz 1,3-milionowy do wideorozmów z przodu, procesor 1GHz oraz całkiem sporo pamięci RAM – 768Mb. Niestety dostaniemy w nim tylko Androida 2.2.

Desire S przypomina parametrami poprzednika ale za to obudowę ma z jednego kawałka aluminium. Dostał też najnowszą wersję systemu czyli Androida Gingerbread, podobnie jak najtańszy w serii Wildfire S.

Szkoda, że wszystkie 3 zostały całkowicie pozbawione przycisków fizycznych z przodu. Zastapiono je dotykowymi odpowiednikami o wiele mniej wygodnymi w obsłudze.

Na tym jednak nie koniec nowości HTC. Firma pokazała też 2 swóje „facebook phone’y” z dedykowanym klawiszem do obsługi tego serwisu społecznościowego. Poza tym przyciskiem i nietypowym wyglądem modelu ChaCha nic specjalnego nam nie oferują. Słabe ekrany i parametry techniczne – typowe produkty z niższej półki.

Samsung

Koreańczycy przywieźli do Hiszpanii 5 nowych smartfonów. Jeden z wyższej półki – Samsung Galaxy S II – wyjatkowo cienki (cieńszy niż SE Arc) z prawie 4,3-calowym ekranem o rozdzielczości 800×480, 8-megapikselową kamerą z opcją kręcenia wideo 1080p, 2-megową kamerą z przodu, procesorem 1GHz i 1Gb pamięci RAM. Parametry robią wrażenie, chociaż aż tak bardzo nie przewyższają produktów HTC (Incredible) czy SonyEricssona (Arc).

Poza S II Samsung pokazał jeszcze 4 tanie komórki z Androidem – Ace, Gio, Fit i Mini. Najlepszy z nich jest Ace – procesor 800 MHz, ekran 3,5-cala, aparat 5 milionów pikseli. Gio ma ten sam procesor co Ace ale ekran jest już mniejszy – 3,2-cala, a kamera oferuje tylko 3-milionowe fotki. Fit i Mini są jeszcze bardziej ubogie, aż szkoda o nich pisać, skoro nawet na strone producenta nie ma o nich wzmianki. Co gorsza wszystkie cztery działają tylko na Androidzie 2.2 (Galaxy S II ma Gingerbreada)

Jak widać czołowi producenci komórek z Androidem niezbyt sie postarali. Ich najnowsze komórki, są po prostu nudne, nie ma w nich nic nadzwyczajnego. Owszem można pochwalić Sony Ericssona za użycie Gingerbreada i Samsunga za pokazanie godnego następcy niezwykle popularnego modelu Galaxy S, ale żaden z tych telefonów nie oferuje nic co sprawiłoby, że chciałbym wymienić swojego poczciwego Desire. Zresztą widać to też po nagrodzie Best Mobile Device przyznanej w czasie imprezy. Dostał ją…. iPhone 4.

HP Veer

To miniaturowa wersja Pre. Ma tą samą konstrukcję slidera z pełną klawiaturą QWERTY, podobny wygląd tylko wszystko jest mniejsze. Wymiary tego „smartfonika” to 54.5 x 84 x 15.1mm, jest więc on pół centymetra węższy od Pre, półtora centymetra krótszy i parę minimetrów cieńszy. Róznice niby niewielkie, ale zobaczcie na ponizszym filmie jak malutkie jest nowe dziecko HP (po złożeniu ma wielkość karty kredytowej). Wyposażono go w wyświetlacz 2,6′ o rozdzielczosci 400×320, 5-megapikselową kamerę, 8GB pamieci wewnetrznej i procesor 800MHz Qualcomm MSM7230. Veer z webOSem 2.2 jest naprawdę szybki. Mimo pełnego multitaskingu i kilku aplikacji pracujacych w tle, okna otwieraja się błyskawicznie, a wszystko działa bardzo płynnie.

HP Pre 3

Najnowszy przedstawiciel rodziny Pre, z dużo większym wyświetlaczem (nareszcie) o przekatnej 3,58′ i rozdzielczości 800×480. Okupione to zostało troszkę większymi wymiarami 64 x 111 x 16mm – telefon jest o pół centymetra szerszy od poprzednika, 1 centymetr wyższy ale za to trochę cieńszy.

Jest to pierwszy telefon z webOSem wyposażony w przednią kamerę VGA do wideorozmów, tylna ma 5-megapikseli i opcję kręcenia filmów 720p. Szybkość działania ma zapewnić procesor 1.4GHz Qualcomm Snapdragon MSM8x55 oraz 512MB pamieci RAM. Jest też oczywiście wysuwana klawiatura QWERTY.
Przyznam, że jestem trochę rozczarowany tym, że konstrukcja Pre3 przypomina poprzedników. Oczekiwałem jednak czegoś bardziej przypominajacego iPhone’a – bez zbędnych mechanizmów i fizycznych przycisków. Wydaje mi się, że tego raczej oczekują teraz klienci – wystarczy spojrzeć na popularność komórek Apple czy nawet Samsunga Galaxy S lub HTC Desire. Mam nadzieję, że chociaż użyto lepszych materiałów i nic nie bedzie tym razem skrzypieć.

HP TouchPad

Zawsze mówiło się, że webOS jest stworzony dla tabletów , głównie ze względu na rewelacyjnie rozwiązany multitasking. Motorola pozwoliła sobie nawet skopiować charakterystyczny dla tego systemu widok kart. TouchPad będzie pierwszym urządzeniem, które pozwoli przekonać się nam o tym w praktyce.

Napędzać go ma specjalna, tabletowa wersja oprogramowania oznaczona numerem 3.0.
HP udało się zachować charakterystyczna linię Pre poprzez wyprofilowany, zaokrąglony tył tabletu i plastikową obwódkę. Urzadzenie waży 0,74 kilograma, ma 13,7mm grubości i wyswietlacz 9,7-cala o rozdzielczości 1024×768. W środku znajdziemy procesor 1.2GHz Snapdragon, 16GB lub 32GB pamięci, przednią kamerę do wideorozmów o matrycy 1,3-megapiksela.
Tabletowy webOS różni się trochę od tego komórkowego. Mamy na przykład zupełnie inny system notyfikacji umieszczony w prawym górnym rogu w postaci dymków z paroma niespotykanymi nigdzie funkcjami (zobaczycie je na poniższym filmie). Użytkownik może dopasować do swoich potrzeb wielkość klawiatury ekranowej. Nie zapomniano też o pełnej obsłudze technologii Flash.

Podobnie jak pozostałe urządzenia HP, TouchPad ma opcję bezprzewodowego ładowania za pomocą specjalnej przystawki TouchStone.

Z innych, ciekawych rozwiązań warto wymienić opcje wymiany danych pomiędzy różnymi sprzętami opartymi na webOS. Gdy np. przeglądamy jakąś stronę na tablecie i zapragniemy ją mieć również w telefonie, wstystarczy zetknąć ze sobą oba urządzenia i na komórce otworzy sie ta sama strona.

Niestety w tych wszystkich zapowiedziach zabrakło dwóch bardzo istotnych informacji – cen i dokładnych dat wprowadzenia do sprzedaży. Trudno oceniać szanse TouchPada nie wiedząc ile pieniędzy trzeba będzie za niego zapłacić. Nie wiadomo też jak bardzo HP zaangażuje się w promocję tych urządzeń. Nie bedzie jednak łatwo. Rynek smartfonów wydaje się już podzielony, a Pre mimo prawie 2 letniej obecności na rynku nie zyskał uznania wśród użytkowników. W przypadku tabletów jest trochę inaczej, wciąż na czele jest iPad, a za nim długo długo nic (nawet Galaxy Tab mimo 2mln egzemplarzy wysłanych do sklepów, nie wydaje się poważnym konkurentem). Jednak do lata (a wtedy prawdopodobnie pojawi się TouchPad) dużo może się zmienić głównie za sprawą urządzeń przygotowywanych przez Motorolę i RIM.
Jedno na razie jest pewne, to koniec marki Palm. HP oznaczyło wszystkie webOSowe produkty tylko swoim logiem, nawet pod adresem palm.com słowo Palm praktycznie nie występuje. Szkoda.

via Engadget, HP

Jeśli chodzi o sam wygląd i wykonanie słuchawki, to nie jest źle. Telefon wyglada solidnie, a metalowe wstawki z przodu i wykonana z tego samego materiału pokrywa baterii, dodają mu charakteru. Ja co prawda preferuje ciemniejsze kolory, ale do jakości wykonania Desire Z nie mogę się przyczepić.

Rozczarował mnie natomiast, mechanizm rozkładania klawiatury. Zrobiony jest porządnie, tak jak cała obudowa. Nie ma luzów i nie wyglada na to, żeby z czasem miały sie pojawić. Niestety sposób otwierania jest beznadziejny. Musimy chwycić górną połowę telefonu i podnieść ją do góry. Nie ma szans, żeby zrobić to szybko, jedną ręką. Trzeba sie wysilić, odpowiednio złapać telefon i uważać, żeby nie wypadł nam z ręki w trakcie „wysuwania” klawiatury. To chyba najgorszy sposób jaki widziałem. Daleko mu do sliderów czy nawet mechanizmu zastosowanego w G1. Skutecznie zniechęcił mnie do korzystania z fizycznej klawiatury w tym modelu.

Sama klawiatura nie jest jednak zła. Duże przyciski z odpowiednimi odstępami sprawiają, że pisze się szybko i praktycznie bezbłędnie. Przeszkadza trochę brak osobnych klawiszy z cyframi, trzeba używać specjalnego przycisku funkcyjnego, żeby je wywołac.

Wyświetlacz ma tą samą przekatną co w modelu Desire – 3,7″ oraz identyczną rozdzielczość – 480×800, ale jakość obrazu w Desire Z jest dużo lepsza. Wszystko pewnie dlatego, że mamy tu wyświetlacz SuperLCD, a nie AMOLED jak u poprzednika. Różnica jest znacząca i Zetce bliżej raczej do iPhone 4 niż do Desire. Co prawda można odnieść wrażenie, że ekran jest trochę mniej kontrastowy, ale za to fonty wyglądają idealnie.

Niestety producent zrezygnował z fizycznych przycisków: home, menu, wstecz. Zamiast tego mamy ich dotykowe odpowiedniki na dole ekranu, podobnie jak np. w modelu Wildfire. Obsługa nie nastręcza jakichś wielkich problemów, ale to nie to samo co realny przycisk, który możemy wybrać bez potrzeby wpatrywania się w ekran. Dziwny wybór w telefonie, który przecież przeznaczony jest dla klientów nieprzepadających za „dotykiem”

Na papierze, również aparat foto w obydwu telefonach, wygląda identycznie – 5 mln pikseli z autofocusem i flashem. Jednak to co dostajemy z modelem Z przewyższa poprzednika o klasę. Wystarczy zobaczyć zdjęcia zrobione obydwoma telefonami HTC (Desire Z po lewej, Desire po prawej) plus dla porównania fotki z iPhone’a 4. Dodatkowo producent dołożył dedykowany przycisk do robienia zdjęć. Nareszcie, bardzo mi tego brakowało w smartfonach HTC.

Oprogramowanie aparatu oprócz standardowych ustawień, oferuje również cały szereg filtrów, których efekty możemy podejrzeć „na żywo” w trakcie robienia zdjęcia.

Możemy też kręcić filmy o jakości HD. Przykładowe wideo znajdziecie pod poniższym linkiem.

HTC Desire Z sprzedawany jest z Androidem 2.2 i nową wersją interfejsu Sense. Przynosi on, oprócz wspomnianych wczesniej filtrów w oprogramowaniu kamery, parę nowych widgetów i aplikacji, obsługę usług HTCSense.com, HTC Like i HTC Hub.
Nie bedę opisywał tutaj wszystkich funkcji interfejsu HTC bo to temat na osobny artykuł. Ograniczę się jedynie do opisania kilku nowych elementów.

HTCSense.com to usługa, która przydaje się w przypadku gdy zgubimy telefon lub zostanie on nam skradziony. Zakładamy konto i po zalogowaniu się na stronie możemy zdalnie uruchomić dzwonek telefonu (np. gdy słuchawka gdzieś nam się w domu zawieruszy), zlokalizować go na mapie, zablokować komórkę lub wyczyścić z niej wszystkie dane.

HTC Likes to odpowiednik Android Marketu przygotowany przez HTC. Nie użyłem go ani razu – wolę oryginał.

HTC Hub to też coś w rodzaju Marketu tyle że zawiera głównie elementy personalizacyjne – tapety, tematy, widgety, dzwonki.

Car Panel to specjalny soft, który ma nam ułatwić obsługę komórki w samochodzie. Oferuje nie tylko dostęp do map czy nawigacji, ale też duże przyciski ułatwiające wybranie połączenia gdy nasz telefon zamocowany jest w uchwycie samochodowym.

Jeśli chodzi o samą nawigację to mamy do wyboru płatną opcję Premium opartą na oprogramowaniu Route 66 lub darmową nawigację Google, która niestety nie działa jeszcze w naszym kraju.
Warto też wspomnieć, że mapy HTC (znajdziemy je pod ikona Locations) zostały zintegrowane z kompasem. Gdy obracamy telefon, mapa dostosowuje swoje położenie do stron świata.

Blocked callers pozwala stworzyć czarną listę kontaktów, których połączenia będą automatycznie blokowane.

Opcje kopiuj/wklej wzbogacono o „lupkę” – pomysł „pożyczony” od Apple. Dodano też więcej opcji wyszukiwania informacji na temat zaznaczonego tekstu – do wyboru mamy wikipedię, google, youtube, tłumacza google i słownik google.

Jest też coś co się nazywa Connected media i pozwala z jednego menu dostać się do muzyki, zdjęć czy filmów wideo.

Przeglądarka www dostała opcję przeglądania wielu stron na osobnych kartach – patent również znany z iPhone’a.

Po rozwinięciu paska powiadomień, pojawia się w nim teraz lista ostatnio używanych programów.

Jest też oczywiście aplikacja, która zamieni nasz telefon w HotSpot czyli udostępni innym urządzeniom internet via WiFi, ale to raczej nic nowego – od dawna mam ten program w Desire.

HTC Desire Z mnie nie zachwycił. Jego wymiary skutecznie niwelują korzyści, które przynosi fizyczna klawiatura QWERTY. Przyznam szczerze, ze z ulgą wróciłem do starego dobrego Desire. Z Zetki przeniósł bym do niego jedynie wyświetlacz i może otwieranie klapki baterii (otworzenie jej w Desire do wygodnych nie należy).

Nie znaczy to oczywiście, że model Z się nie udał. Wśród smartfonów z klawiaturą to na pewno ścisła czołówka i z czystym sumieniem polecam go każdemu, kto nie może żyć bez QWERTY.

Google nie będzie sprzedawało nowego Nexusa, ten rozdział działalności firmy został definitywnie zakończony. Zajmą się tym operatorzy i tradycyjne sklepy. W Stanach Zjednoczonych ma być dostepny już od 16 grudnia, w Wielkiej Brytanii cztery dni później. Cena egzemplarza bez simlocka na Wyspach to koszt rzędu 550 funtów (ponad 2,5 tysiąca złotych) czyli drożej niż iPhone 4.

Jak piszą redaktorzy serwisu Techcrunch, którzy mieli już okazję pobawic się Nexusem S, jest on wyraźnie szybszy od Jedynki i ma lepszy ekran (chociaż gorszy niz iPhone 4). Niestety jest też bardzo „plastikowy” i wygląda „tanio” (to nie jest chyba komentarz, który chcieliby usłyszeć ludzie wydający ponad 2,5 tysiąca na telefon).
Nowy Android nie przynosi żadnych rewolucyjnych zmian, ale ma wiele drobnych ulepszeń ułatwiających życie przecietnemu użytkownikowi – poprawiono np. klawiaturę. Jak podsumowali koledzy z Techcruncha – jeśli jesteście posiadaczami iPhone 4, Nexus S was nie przekona, ale dla każdego użytkownika Androida to obecnie telefon marzeń.

A oto film przygotowany przez Google, który ma pokazać „magię” Nexusa S

via Official Google Blog, Nexus, Techcrunch

Jeśli tak ma wyglądać webOS w wydaniu HP to firma powinna od razu odpuścić sobie rynek telefonów i skoncentrować się na drukarkach.
I tylko systemu szkoda, bo jak już nie raz pisałem, w dobrym sprzęcie byłby bezkonkurencyjny.

via Pocket-lint

Czy Windows Phone 7 ma szanse w starciu z Androidem i iPhone, raczej wątpię. Ofensywa Microsoftu przychodzi trochę za późno, rynek na razie został podzielony i nie widzę zbyt dużo miejsca na kolejny system. Szczególnie, że Phone 7 nie przynosi praktycznie nic nowego. Smartfony o takich parametrach dostępne są już od dawna, samo oprogramowanie też nie wykracza poza obecnie obowiązujące standardy (a wręcz jest nawet trochę opóźnione przez brak „kopiuj wklej” czy multitaskingu). Owszem jest integracja z Xbox Live, ale czy to wystarczający argument żeby przesiąść się na Windowsa? Zapowiedź takich gier jak Need for Speed Undercover, Tetris, Monopoly, The Sims 3, obsługa Zune czy wyszukiwarki Bing, też raczej większych tłumów nie przyciągnie.
Z drugiej strony Microsoft jest zdeterminowany, żeby osiągnąć sukces i ma pieniądze – zapowiada się ciekawa walka o klienta.

Oto krótki przewodnik po smartfonach Windows Phone 7.

Dell Venue Pro

Slider od Della z pełną klawiaturą QWERTY, wyświetlaczem 4,1-cala 480 x 800 AMOLED i 5-megapikselową kamerą.

Bardzo dziwna i mało ergonomiczna konstrukcja.
Przy tak dużym ekranie, wysunięcie od spodu dodatkowej klawiatury zamieni nasz telefon w pilota do telewizora. W jaki sposób to trzymać, żeby wygodnie pisać dwoma palcami? Do tego dochodzi waga ponad 191g – dla porównania dość ciężki iPhone 4 to tylko 137g, a Desire 135g.

HTC HD7

Tu już jest o wiele lepiej. Klasyczny kształt z 4,3-calowym ekranem, ale o rozdzielczości tylko 480×800 (iPhone 4 – 640×960 przy wyświetlaczu 3,5-cala), kamera 5 milionów pikseli z opcją kręcenia wideo 720p, do tego standardowy dla WP7 procesor Qualcomm Snapdragon QSD 8250 1 GHz, 512MB RAM, 8GB pamięci wewnętrznej i ciekawie rozwiązana podpórka, która jak rozumiem ma ułatwić oglądanie filmów z dźwiękiem Dolby® Mobile i SRS surround (lub zamienić naszą komórkę w stojący budzik).

HTC 7 Mozart

HTC 7 Mozart to sprzęt dla amatorów muzyki i komórkowych fotografów.

Tych pierwszych ma przekonać dźwięk stereo surround SRS WOW HD™, tych drugich aparat cyfrowy z matrycą 8 milionów pikseli, lampą błyskową typu Xenon i wideo 720p.
Do tego dochodzi Snapdragon 1GHz, 8GB pamięci i wyświetlacz 3,7-cala 480×800. Wszystko zapakowane w jeden kawałek aluminium.

HTC 7 Trophy

HTC 7 Trophy przypomina wyglądem i specyfikacją model Mozart, ale jego grupę docelową mają stanowić gracze (tak przynajmniej pozycjonuje go HTC). 3,8-calowy wyświetlacz 480×800, Snapdragon, dźwięk stereo surround SRS WOW HD™, 8GB pamięci i aparat cyfrowy 5 milionów pikseli z wideo 720p. Nie ma tutaj Xenona, ale dzięki temu uda się pewnie obniżyć trochę cenę.

HTC Surround

HTC 7 Surround to kolejna propozycja dla melomanów. Ma specyfikację niemal identyczną z modelem Trophy – ekran 3,8-cala 480×800, procesor 1GHz, dźwięk stereo surround SRS WOW HD™, 8GB pamięci i aparat cyfrowy 5 milionów pikseli z wideo 720p. Tym co go wyróżnia jest wysuwany z boku specjalny głośnik i podpórka jak w HD7. Dziwne, że HTC nie włożył tutaj 16GB, w końcu jeśli ma to być narzędzie multimedialne, przydałoby się więcej miejsca na muzykę, klipy czy filmy.

HTC 7 Pro

W ofercie HTC nie mogło też zabraknąć propozycji dla zwolenników fizycznych klawiatur. Ich potrzeby ma zaspokoić model HTC 7 Pro. Jego specyfikacja to kopia poprzednio wspomnianych telefonów, tylko ekran jest trochę mniejszy – 3,6-cala 480×800 i pamięci mamy dwa razy więcej – 16GB. Poza tym nic specjalnego.

LG Optimus 7 / LG Quantum/Optimus 7Q

Dwie propozycje LG są tak nijakie, że wspominam o nich raczej z obowiązku. Optimus 7 to klasyczny, niczym nie wyróżniający się dotykowiec o przeciętnych parametrach – 3,5-calowy wyświetlacz 480×800, 16GB pamięci, Qualcomm Snapdragon QSD 8650 1 GHz, 5-megapikselowa kamera. Jednym słowem nuda. Wersja 7Q ma wysuwaną z boku klawiaturę QWERTY.
Jeśli cena nie będzie dumpingowa, ciężko będzie chyba znaleźć chętnych na te komórki.

Samsung Omnia 7, Samsung Focus

Była już Omnia na WiMo 6.x i Omnia na Symbianie, teraz przyszła kolej na wersję wyposażoną w Windows Phone 7 (na obrazku po lewej). Ma fajne, kanciaste kształty, 4-calowy wyświetlacz Super AMOLED, procesor Snapdragon, aparat 5 milionów pikseli (wideo 720p) i pamięć 8 lub 16GB.
Samsung Focus to prawie takie same parametry, zamknięte w innej, bardziej zaokrąglonej obudowie.
Obydwa telefony są bardzo cienkie (około 11mm) i lekkie – Omnia 7 119g, Focus 110g.

Z wszystkich powyższych, najbardziej podobają mi się modele HTC Surround, HD7 i Omnia 7, ale żaden z nich raczej mnie nie przekona do zmiany obecnie posiadanych telefonów. Szczególnie, że ceny nie wydają się zbyt przystępne. HTC HD7 ma na przykład kosztować prawie 600 euro czyli około 2300zł, a Trophy prawie 2 tysiące złotych. Trochę sporo jak na inwestycję w platformę, której przyszłość jest na razie wielką niewiadomą.

via Microsoft, Engadget