Oto najciekawsze nowości, które przyniesie webOS 2.0

Stacks czyli łączymy karty w stosy

Multitasking to funkcja na której opiera się cała filozofia systemu webOS. Poszczególne aplikacje prezentowane są w formie kart, które maksymalnie ułatwiają przełączanie się pomiędzy uruchomionymi zadaniami, pozwalają na równoczesny podgląd wielu osobnych programów i przyspieszają obsługę smartfonu. Stacks mają karty jeszcze ulepszyć. Rozwiązanie to polega na grupowaniu w „stosy” powiązanych tematycznie kart, dzięki czemu mamy do nich łatwiejszy i szybszy dostęp. Poszczególne aplikacje grupowane są automatycznie, ale możemy też ręcznie połączyć dowolne karty.

Just Type – nowa wersja wyszukiwarki

Uniwersalne wyszukiwanie pozwala na szybkie odnalezienie kontaktu czy aplikacji po wpisaniu kilku pierwszych liter. Teraz ta funkcja ma być jeszcze ulepszona, a jej nową jakość podkreśla nowa nazwa – Just Type (Po Prostu Pisz). Użytkownik za jej pomocą nie tylko znajdzie poszukiwane dane, ale też będzie mógł rozpocząć edytowanie emaila czy SMSa bez potrzeby uruchamiania odpowiedniego programu.
Deweloperzy dostaną możliwość implementowania wyszukiwarki w swoich aplikacjach zarówno do przeszukiwania jej danych jak i uruchamiania za jej pomocą dodatkowych funkcji.

Exhibition – Touchstone przestaje być tylko ładowarką

Funkcja ta uruchomi wybraną aplikację w momencie gdy położymy telefon na dotykowej ładowarce Touchstone. Dzięki temu, nasz telefon może zamienić się w budzik, prognozę pogody, kalendarz czy cyfrową ramkę na zdjęcia. Palm liczy, że niezależni deweloperzy rozbudują Exhibition jeszcze bardziej, dołączając jego obsługę do swoich programów.

Synergia otwarta dla deweloperów

Synergia w webOSie, to połączenie w jedno, danych pochodzących z różnych źródeł. Wystarczy w telefonie zalogować się na konta w serwisach Facebook, Google, Microsoft Exchange, Yahoo i LinkedIn, a książka adresowa od razu zapełni się naszymi znajomymi z tych witryn, w kalendarzu pojawią się wszystkie ważne daty, a wiadomości z komunikatora i SMSy zostaną pokazane w formie jednej konwersacji. Druga wersja systemu otworzy Synergię dla niezależnych deweloperów, którzy będą mogli dodać do niej kolejne strony internetowe i usługi np. Naszą Klasę, Goldenline etc.

webOS 2.0 będzie miał wbudowane środowisko Node.js, co pozwoli deweloperom na przygotowywanie serwisów i usług napisanych w Java Script, poprawiono również obsługę HTML 5, a za pomocą pluginów PDK, będzie można łączyć w jednej aplikacji technologie webowe i komponenty C/C++.

Jak zapewniają ludzie z Palma, lista ulepszeń jeszcze bardziej wydłuży się wraz z premierą nowego systemu. Mnie jednak bardziej interesuje czy webOS 2.0 doczeka się wreszcie porządnego sprzętu. Nawet najlepszy system operacyjny nie jest bowiem warty więcej, niż telefon, w którym możemy go używać, a z tym obecnie nie jest najlepiej.

via Palm, Engadget

aCircuit Board

aCircuit Board symuluje komputerową płytę główną, z migającymi diodami, binarnym zegarem, obracającym się coolerem etc. Tapeta ma mnóstwo różnych opcji, można zmieniać wygląd wiatraka, wyłączać podświetlenie, reaguje tez na dotyk. Przegląd możliwości na filmie poniżej.
aCircuit Board dostępny jest w Android Markecie za kilka złotych.

Droid 2

Droid 2 pochodzi z telefonu Motoroli o tej samej nazwie i nie ma żadnych dodatkowych ustawień. Patrząc na screeny, wygląda przeciętnie, ale w rzeczywistości to bardzo fajna tapeta, nie przytłaczająca pulpitu, a równocześnie bardzo efektowna. Można ją pobrać bezpłatnie, w różnych odmianach kolorystycznych, na forum xda-developers

Droid X

To kolejny port z telefonu Motoroli, tym razem z modelu Droid X. Dostępny w wielu wersjach kolorystycznych na forum xda-developers.

Logcat

Logcat pokazuje w tle, logi aktywności naszego systemu. Sami możemy dopasować ich wygląd, zmieniając fonty czy dodając efekty symulujące stary monitor. Tapeta dostępna jest za darmo w Android Markecie, można też wykupić wersję pro, wzbogacona o więcej ustawień.

Maps

Maps to po prostu Mapy Google ustawione jako tapeta. Pokazuje naszą aktualną pozycję, natężenie ruchu drogowego, można też zamiast tradycyjnej mapy, włączyć zdjęcia satelitarne lub symulację ukształtowania terenu. Maps miałem już zainstalowane w swoim HTC Droid, nie jestem jednak pewny czy w innych telefonach też tak jest. Jeśli nie, zawsze można pobrać Advanced Map Live Wallpaper z Marketu.

Mario Live Wallpaper

Tapeta dla wielbicieli klasycznej gry Nintendo z Mario w roli głównej. Pokazuje nam w tle różne poziomy z gry. Niestety Nintendo zablokowało oficjalną dystrybucję tej tapety i pobrać ją można tylko z niektórych for dyskusyjnych, np. tutaj.

Nexus One Boot Animation

Animacja startowa z Nexusa One zamieniona na animowana tapetę. Moim zdaniem jedna z najbardziej efektownych aplikacji tego typu, można się w nią wpatrywać godzinami. W Markecie jest wiele podobnych tapet, ja swoja miałem w telefonie od razu po flashowaniu zrootowaną wersją systemu. Kolejnym źródłem tej animacji może być xda-developers.

Album Art Wallpaper

Tapeta na którą składa się mozaika, ciągle zmieniających się okładek płyt, które mamy w swoim telefonie. Wygląda ciekawie, jednak lepiej uważać bo istnieje niebezpieczeństwo, że nasi znajomi dowiedzą się, że tak naprawdę słuchamy muzyki Lady Gaga a nie zespołu Metallica.
Tapeta dostępna jest bezpłatnie jako demo (z napisem demo przy okładkach) lub w pełnej wersji za kilka złotych w Android Markecie.

A wy jakiej tapety na co dzień używacie?

Inni operatorzy mają podobne podejście. Play na przykład kasuje prawie 2600zł a do tego przez 12 miesięcy ma zamiar ściągać po 130zł, a przez następne 12 po 230zł. Na tym tle wyróżnia się trochę Orange, który jest gotowy nawet sprzedać Czwórkę za „jedyne” 1200zł pod warunkiem, że zgodzimy się na haracz 150zł przez 2 lata. Jednak ten sam Orange, tyle, że na Wyspach Brytyjskich, przy porównywalnej umowie chce tylko 820zł za sam telefon.

Nie wątpię, ze bez względu na cenę, iPhone 4 znajdzie w Polsce wielu nabywców. To na pewno bardzo dobry smartfon, jeden z najlepszych obecnie na rynku, nie jest jednak wart pieniędzy, których żądają za niego polscy operatorzy. Przecież to tylko komórka i bez względu na to jak dobry ma wyświetlacz, system operacyjny oraz dodatkowe oprogramowanie i tak po kilku miesiącach spowszednieje nawet największemu fanowi produktów Apple. Czy opłaca się więc wydać na nią całą pensję plus zobowiązać się do wypłacania kolejnych setek przez następne 2 lata?

Ceny pochodzą z serwisów: Mediarun, Playmobile, Mackozer

Po moim ostatnim porównaniu HTC Desire do iPhone’a 3GS wiele osób sugerowało mi przygotowanie podobnego tekstu, ale z udziałem najnowszego smartfonu Apple. Wzbraniałem się przed tym, bo komórki te to całkiem inna półka cenowa, a patrząc na ulepszenia, które wprowadziła firma z Cupertino, nietrudno przewidzieć zwycięzcę. Zamiast tego postanowiłem więc napisać mini test iPhone’a 4, który mam nadzieje pomoże niektórym w podjęciu decyzji czy warto poczekać i dołożyć kilkaset złotych za Czwórkę, czy też lepiej już teraz kupować 3GSa lub innego smartfona z tego samego przedziału cenowego.

Nie będzie to kompleksowy, dokładny test telefonu, skupię się jedynie na najważniejszych cechach wyróżniających go na tle konkurencji. Po szczegółowe opisy odsyłam do stron specjalizujących się w produktach Apple.

Wygląd, budowa i jakość wykonania.

Gdy w sieci pojawiły się pierwsze zdjęcia nowego iPhone’a, wielu nie chciało uwierzyć w ich autentyczność – tak bardzo różniły się od dotychczasowego designu telefonów Apple. Nie są to jednak rewolucyjne zmiany, w dalszym ciągu trudno pomylić iPhone’a z żadnym innym smartfonem. Podobne wymiary, szklany przód z jednym przyciskiem, perfekcja wykonania i uczucie, że mamy w rękach kawał solidnie wykonanego sprzętu. Kanciaste, industrialne kształty świetnie się komponują z użytymi materiałami, sprawiając, że pękaty 3GS traci przy porównaniu cały swój urok.

Niestety płaski kształt sprawia, że obudowa będzie jeszcze bardziej podatna na zarysowania (nie liczyłbym tu na zapewnienia producenta o rzekomej super trwałości i odporności użytych materiałów), a wypolerowane, śliskie powierzchnie nie pomagają w wygodnym i bezpiecznym trzymaniu komórki.

Nie można też zapomnieć o tzw. „AntenaGate” czyli problemach z zasięgiem gdy „niewłaściwie” chwycimy telefon. Chociaż z drugiej strony ja tego w swoim egzemplarzu nie zauważyłem. Próbowałem na wszystkie sposoby łapać telefon i nie udało mi się stracić nawet kreski zasięgu.

Wyświetlacz

Nowy wyświetlacz od Apple zwie się Retina, ma rozdzielczość 640×960 pikseli (3GS ma 320×480, Desire 480×800) przy takiej samej jak poprzednio wielkości (3,5-cala). Steve Jobs bardzo się podniecał przy prezentacji tego ekranu i trzeba przyznać, że niewiele przesadził. Jakość obrazu naprawdę robi wrażenie, zero pikseli, świetne kolory, kontrast – jakbyśmy przykleili w miejsce wyświetlacza wysokiej jakości wydruk. Wyraźny kształt liter przypomina mi trochę efekt znany z Nokii N80 – ci co mieli ten telefon wiedzą na pewno o czym mówię.

Jeśli miałbym ocenić ekrany 3GSa, Desire i iPhone’a 4 w 5 stopniowej skali, to pierwszy dostałby 1, drugi – 3, a bohater tego artykułu – 5.

Moc

Mimo, ze Apple tym razem zastosowało procesor A4 1GHz ( w porównaniu do 600MHz w 3GS) i 512MB RAMu, nie zauważyłem jakiegoś szczególnego przyspieszenia w stosunku do poprzednika. Pewnie widać to dopiero w bardziej wymagających aplikacjach, ale w normalnym, codziennym użytkowaniu różnica jest żadna. Ten sam poziom prezentuje HTC Desire

Aparat

Wraz z czwartą wersją, doczekaliśmy się wreszcie porządnej kamery w iPhone. Nie tylko mamy 5 milionów pikseli z autofocusem, ale i lampę błyskową, opcje kręcenia filmów HD (720p) oraz drugą kamerę VGA do wideorozmów. Na papierze nie wygląda to imponująco, telefony Nokia czy Sony Ericsson miały porównywalną specyfikację już lata temu. W porównaniu jednak do iPhone 3GS to prawdziwa rewolucja.
Zresztą oceńcie sami na zdjęciach poniżej (po kliknięciu, zdjęcie otworzy się w nowym oknie w naturalnych rozmiarach).

Bateria

Zastosowanie kart microSIM miało pozwolić na wciśniecie jeszcze większej baterii, która teraz wystarczy, według producenta, na 7 godzin rozmowy 3G (3GS – 5 godzin, Desire 6,5). Ja w praktyce zaobserwowałem wzrost o jakieś 20%. Niby niewiele, ale przynajmniej wiem, że mój telefon wytrzyma do rana nawet gdy zapomnę go podpiąć do ładowarki. 3GS, przy takim samym użytkowaniu o 22.00 sygnalizuje już potrzebę ładowania (stan baterii 10%).

Podsumowanie

Między iPhone 4 a 3GS czy Desire jest dość spora różnica cenowa – około 100 funtów (500zł) w Wielkiej Brytanii i co najmniej dwa razy tyle w Polsce. Czy opisane wcześniej ulepszenia są warte tych kilkuset złotych? Jeśli jesteście zdecydowani na produkt Apple to moim zdaniem nie ma co się zastanawiać. Lepiej poczekać parę miesięcy aż Czwórka zawita do polskich salonów, a ceny na Allegro spadną i kupić najnowszego iPhone’a niż pakować się w przestarzałego 3GSa, który przegrywa praktycznie na każdym polu. Odkąd mam najnowszą wersję, nie mogę patrzeć na tą starszą z jej oklepanym designem, fatalnym wyświetlaczem i żałosnym aparatem.
Jednak w porównaniu do Desire, różnica nie jest już tak jednoznaczna. Pisze to z pełna świadomością, że wcześniej ogłosiłem remis w starciu 3GS vs Desire. Gdy porównamy te telefony do iPhone’a 4, najbardziej traci na tym właśnie jego poprzednik, a produkt HTC ciągle wydaje się dość atrakcyjny.
Jeśli więc macie dość ograniczony budżet i nie preferujecie systemu operacyjnego, wybierzcie HTC Desire bo po kupieniu iPhone’a 3GS będziecie żałować od momentu gdy ktoś pokaże wam najnowszą wersję. Jeśli kusi was Apple, poczekajcie trochę, odłóżcie więcej pieniędzy i kupcie iPhone’a 4.

Wygląd, budowa i jakość wykonania

Obydwa telefony są porównywalne pod względem budowy (jednobryłowa, plastikowa konstrukcja z zaokrąglonymi krawędziami, metalowymi wstawkami) i wymiarów – Desire jest nieznacznie cieńszy i ma bardziej wydłużony kształt. Jednak wystarczy wziąć je do ręki i od razu widać różnicę w jakości wykonania i użytych materiałów na korzyść smartfonu Apple. iPhone wygląda lepiej, sprawia solidniejsze wrażenie, jego obudowa jest sztywna i dopracowana w najmniejszych szczegółach. Telefon HTC jest bardziej „plastikowy”, pokrywa baterii ugina się pod naciskiem i trzeszczy, a całość wydaje się bardziej podatna na uszkodzenia. 1:0 dla iPhone

Wyświetlacz

Mimo, że różnica w wielkości ekranów – 3,5-cala iPhone, 3,7-cala Desire (jest dłuższy o około 7mm) – w codziennym użytkowaniu nie daje znacznej przewagi produktowi HTC, to już jakość obrazu jak najbardziej. Desire ma dużo większą rozdzielczość (480×800 w porównaniu do 320×480) i lepiej odwzorowuje kolory (czarny jest naprawdę czarny, a nie szarawy jak w iPhone). Punkt dla Desire.

Sterowanie

Podstawą sterowania tymi smartfonami jest oczywiście dotykowy wyświetlacz. Apple opiera na nim cały interfejs wzbogacony jedynie o klawisz home z przodu , głośność z boku i wyłącznik na górze. HTC jest bardziej hojny dodając do tego optyczny trackpad, pełniący równocześnie rolę przycisku zatwierdzającego wybrane opcje, oraz klawisze menu, wstecz i szukaj. Te dodatkowe przyciski nie dają jednak żadnej przewagi, chociaż muszę przyznać, że bardzo brakuje mi przycisku wstecz w iPhone.
Obydwa telefony obsługują oczywiście multitouch z gestami typu „pinch-to-zoom” (powiększanie przez szczypanie), ale jest miedzy nimi dość duża różnica w czułości i precyzji na korzyść telefonu Apple. Możemy w nim powiększyć stronę www czy zdjęcie, idealnie do rozmiaru, którym nam odpowiada. Desire nie jest tak dokładny, powiększanie odbywa się skokowo (skok jest niewielki ale zauważalny) i na koniec obraz jest zawsze troszkę mniejszy lub większy od tego co ustawiliśmy. Każdy kto przesiądzie się z iPhone’a na HTC od razu zauważy różnicę. Tą rundę nieznacznie wygrywa 3GS.

Moc

Na papierze zdecydowaną przewagę ma HTC Desire. Procesor Qualcomm Snapdragon 1 GHz i 576MB RAM robią wrażenie, szczególnie w porównaniu do ARM Cortex A8 600 MHz i 256MB RAMu, które znajdziemy w 3GS. W praktyce jednak tej różnicy nie widać. Obydwa telefony są równie szybkie, nie zauważyłem żadnych opóźnień reakcji czy „zwisów”. Remis.

Pamięć

iPhone sprzedawany jest w wersjach 8/16/32GB i nie ma możliwości rozszerzenia pamięci. Desire opiera się na kartach microSD (4GB w zestawie), teoretycznie możemy więc mieć tyle samo miejsca, niestety nie jest tak do końca. Wszystko przez ograniczenie Androida, które nie pozwala instalować aplikacji na karcie. Na programy pozostaje nam jedynie niewiele ponad 100MB, a to na długo nie wystarczy. Na szczęście najnowsza wersja systemu (FroYo), która już trafia do pierwszych telefonów HTC, rozwiązuje ten problem. Znowu remis.

Aparat

Obydwa mają automatyczny i manualny (wybieramy na ekranie obiekt, który ma być wyostrzony) autofocus, brakuje też im dedykowanego klawisza do robienia zdjęć. Na tym podobieństwa się kończą. HTC to 5 megapikseli, LED flash, filmy video WVGA (800×480 pixels) @ 15fps (720p pojawi się wraz z aktualizacją Androida) oraz cały zestaw opcji konfiguracyjnych i efektów specjalnych. iPhone natomiast oferuje 3.15 megapiksela, filmy video VGA@30fps i żadnych dodatków. Jak to się przekłada na jakość fotek, możecie zobaczyć poniżej, ja przyznaję punkt Desire.

Bateria

Czas pracy współczesnego smartfonu na jednym naładowaniu baterii to zwykle jeden dzień i w przypadku produktów HTC i Apple wygląda to podobnie (a przynajmniej tak jest w moim przypadku). iPhone wyróżnia się błyskawiczną szybkością ładowania (wystarczy godzina, żeby naładować baterię na 100%), ale za to, w przeciwieństwie do Desire, nie można wymienić baterii. Kolejna kategoria bez wyraźnego zwycięzcy.

Interfejs

Z jednej strony mamy dopracowany, estetyczny i wygodny iOS, z drugiej brzydszy, ale dający się lepiej dostosować do naszych potrzeb, Android z bogactwem dodatków i animowanych tapet. Deisire ma jednak coś jeszcze co przeważa szalę na jego korzyść – autorską nakładkę Sense z kolekcją pełnoekranowych widgetów, animowaną pogodą etc. Nawet zatwardziali iPhone’owcy byliby pod wrażeniem gdyby tylko zechcieli wziąć do ręki telefon konkurencji. Punkt dla HTC.

Oprogramowanie

Android Market przekroczył ostatnio barierę 100 tysięcy aplikacji, AppStore ma wielokrotność tej liczby. Gdy odrzucimy śmieci, użytecznych programów na obydwie platformy jest pewnie podobna ilość. Remis? Niestety nie. Software na iPhone jest jednak trochę lepszy, a przynajmniej ja odnoszę takie wrażenie szukając aplikacji o podobnych funkcjonalnościach na obydwie platformy. Na 3GSa z reguły mam wybór pomiędzy kilkoma równorzędnymi programami, w przypadku Desire czasami nie mogę znaleźć nawet jednej porządnej aplikacji danego typu. Oczywiście z czasem to się wyrówna, ale na razie przewaga po stronie Apple. Do tego dochodzi brak dostępu do płatnej oferty Android Marketu w Polsce. Owszem są darmowe zamienniki czy wersje demo/trail, ale prawdziwa jakość kryje się zwykle za pozycjami oznaczonymi symbolem euro, dolara czy funta.

Internet

Bardzo dobra przeglądarka internetowa, świetny program do poczty z obsługą push mail, synchronizacją z Exchange – taki opis pasuje zarówno do Desire jak i do iPhone. Nawet obsługa usług Google w obydwu telefonach jest na podobnym poziomie. Są oczywiście niewielkie różnice, które niektórym mogą przeszkadzać, ale mnie trudno wybrać zwycięzcę.

HTC Desire vs iPhone 3GS – werdykt

Jak widać HTC Desire i iPhone 3GS idą „łeb w łeb”. Oczywiście mógłbym dodać więcej kategorii, próbując znaleźć cechy, które ostatecznie wyłonią zwycięzcę, ale byłoby to trochę naciągane. W moim odczuciu obydwa smartfony są na tym samym poziomie jeśli chodzi o funkcjonalność i bez względu na to, który wybierzemy, powinniśmy być zadowoleni. Każdy z nich ma swoje lepsze i słabsze strony, jednak te różnice nie są tak wielkie by można było ogłosić wyraźnego zwycięzcę. Jeśli więc nadal macie dylemat, idźcie do sklepu, pobawcie się obydwoma przez parę minut i wybierzcie tego, który bardziej wam pasuje. Bez względu na to czy będzie to iOS czy Android, po paru dniach, gdy już przyzwyczaicie się do jego obsługi, uznacie, że to najlepszy telefon na świecie.

Do testu użyłem telefonu HTC Desire i Google Maps 4.3.0. Sprawdzian trwał dwa dni – 130 kilometrów po autostradzie i około 30 kilometrów w mieście.

Obsługa programu jest banalnie prosta, odpalamy Mapy, wybieramy opcję Directions i wpisujemy miejsce docelowe. Aplikacja będzie próbowała nam podpowiedzieć miejsce już po wpisaniu pierwszych paru liter. Następnie wciskamy Go i po kilku sekundach mamy wyznaczoną trasę na mapie plus szczegółowy jej opis. Opcje konfiguracyjne są bardzo ograniczone, możemy jedynie nakazać ominięcie dróg płatnych i autostrad. Program oferuje też możliwość wybrania alternatywnej trasy wraz z informacją, o ile nasza podróż może się wydłużyć, gdy ją wybierzemy.

Między mapą a opisem można błyskawicznie się przełączać, wystarczy kliknąć w wybrany punkt na trasie i już przenosimy się do odpowiedniego miejsca opisu. Działa to też w drugą stronę.

Mapę można powiększać przyciskami +/- w prawym dolnym rogu lub po prostu za pomocą „szczypania”. Niestety „pinch to zoom” w Desire nie działa tak precyzyjnie jak w iPhone. Obraz powiększa się skokami więc nie da się dopasować zoomu idealnie do naszych potrzeb – program albo go nieznacznie powiększy albo pomniejszy.

Program nie jest domyślnie wyposażony w głosową nawigację, trzeba doinstalować text-to-speech. Pliki są dostępnie bezpłatnie w Android Markecie.

Problem zaczyna się gdy nawigacja do nas przemówi. Tak przeraźliwie bezosobowego, mechanicznego głosu nigdy nie słyszałem. Już po 5 minutach człowiek ma dość. Nie ma tu żadnego porównania do naturalnego, seksownego kobiecego głosu, który znam z TomToma (w wersji angielskiej, polska wersja jest zbyt sztuczna). Poddałem się po paru kilometrach i po prostu ściszyłem telefon do maksimum.

Interfejs aplikacji jest prosty i moim zdaniem brzydszy niż w konkurencyjnych programach. Na ekranie mamy czas pozostały do osiągnięcia celu, wskazówki co do następnego skrętu i kompas. Brakowało mi przede wszystkim prędkości i ostrzeżeń o przekroczeniu dopuszczalnych limitów, czasu podróży i prognozowanej godziny dojazdu. Idealnie ma to poukładane TomTom (obrazek po prawej), wszystko na dole, na osobnym pasku, czytelne i łatwo dostępne. Google porozrzucało swoje oznaczenia po całym ekranie.

Niezbyt podobała mi się też skala mapy, moim zdaniem jest za mała, a zmienić się tego niestety nie da. Nie ma problemu gdy jedziemy po autostradzie, ale w mieście, przy dużym zagęszczeniu ulic można łatwo przeoczyć właściwy skręt.

Program automatycznie przełącza się w tryb nocny – czyli przyciemnia obraz żeby nie raził oczu. Możemy tez zamiast mapy oglądać zdjęcia satelitarne, ale w praktyce na niewiele się to przydaje. Obraz jest po prostu zbyt pomniejszony, żeby można było rozpoznać budynki, które mijamy.

Mimo tych wad muszę przyznać, że nawigacja Google sprawowała się w trasie dość dobrze. Pewnie wskazywała optymalną drogę, nie zauważyłem żadnych opóźnień w ładowaniu map. (dla niezorientowanych – Google Maps nie ma wbudowanych map, za każdym razem ładuje je z internetu.)

W każdej chwili możemy obejrzeć całą trasę, a na niej zaznaczony aktualny traffic. Gdy w Glasgow natrafiłem na roboty drogowe, odcinek ten wyświetlił się w zmienionym kolorze.

Wszystko wydawałoby się w porządku, program w końcu spełnił swoją funkcję i doprowadził mnie do celu, gdyby nie błędy. Po mniej więcej 50 kilometrach nagle pojawił się komunikat „searching for GPS”. Byłem zaskoczony bo ikona na górze ciągle pokazywała pełny zasięg, a normalnie przecież powinna w takich przypadku zacząć „migać”. Pomyślałem, że poczekam chwile i wszystko wróci do normy. Nic z tego, 10 kilometrów i dalej nie działa, 20 kilometrów – nic się nie zmienia. Na ekranie miałem jedynie pomniejszoną mapę z zaznaczona trasą – żadnego śledzenia samochodu czy wskazywania kierunku. Jako, że wszystko odbywało się na autostradzie, nie było mowy o zatrzymaniu się na poboczu i sprawdzeniu telefonu. W końcu zrezygnowany, wyłączyłem nawigację, ale coś mnie tknęło, włączyłem ją ponownie i nagle okazało się, że wszystko jest w porządku. Program normalnie wskazuje drogę jakby nic się nie stało.

Drugi dzień testów to krążenie po mieście od punktu do punktu. Chciałem sprawdzić jak aplikacja będzie się sprawować w obliczu dość sporego zagęszczenia dróg, często jednokierunkowych. W sumie wskazałem około 8 rożnych celów w różnych częściach miasta. Za każdym razem wpisywałem tylko kod pocztowy (w Wielkiej Brytanii kod pocztowy nie tylko wskazuje miasto/pocztę ale konkretną ulicę, a czasem nawet określony budynek). Nawigacja bez problemu znalazła wszystkie adresy i mnie do nich doprowadziła. Fajną opcją jest wyświetlenie na ekranie zdjęcia budynku (pobranego ze street view) po dotarciu do celu. Dzięki temu odpada nam szukanie danego adresu po numerach, patrzymy na zdjęcie i od razu wiemy gdzie mamy się udać.

Niestety błędy i tym razem dały o sobie znać. Nie był to jednak problem z GPSem jak poprzednio. Nagle po prostu ekran zrobił się czarny i tyle. Nawigacja ciągle działała bo słychać było głos wskazujący drogę, ale obraz znikł. Podobnie jak poprzednio, pomógł restart programu.

Podczas testów sprawdziłem też zużycie baterii. Zawsze zaczynałem z telefonem naładowanym na 100% i nie wyłączałem go przez całą drogę, ani nie podłączałem do ładowarki. Niestety za pierwszym razem nieopatrznie zostawiłem ustawioną, animowaną tapetę, co mogło wpłynąć na ostateczne wyniki. Przedstawię więc rezultaty z drugiego dnia (na screenach poniżej).

Jak widać, niewiele ponad 2 godziny ciągłej pracy wydrenowały baterię do 20%. Lepiej więc nie wyruszać w trasę bez samochodowej ładowarki. Ciekawie prezentuje się też liczba wysłanych i pobranych danych, odpowiednio: 246 KB i 1.53 MB. Całkiem nieźle, myślałem, że ciągłe ładowanie map, będzie wymagać dużo więcej.

Nawigacja od Google spełnia swoje zadanie. Nie jest to tak zaawansowany produkt jak programy TomToma czy CoPilota, ale użytkownikom, którzy potrzebują przewodnika tylko okazjonalnie, powinna w zupełności wystarczyć. Na dłuższe trasy jednak raczej bym jej nie zabierał, szczególnie gdy podróżujemy sami i nie znamy drogi, chociażby pobieżnie. Zawsze może bowiem wysiąść nam w najmniej odpowiednim momencie, np. na dużym, autostradowym skrzyżowaniu, kiedy trzeba szybko podejmować decyzje i nie ma czasu na restart programu.
Google Maps nie sprawdzi się też w podróżach zagranicznych z powodu wysokich kosztów internetu via roaming. Guardian wyliczył, że 800 kilometrów we Francji to koszt rzędu 200 funtów czyli prawie 1000zł – tyle ile nowa, dedykowana nawigacja samochodowa.

Ja sam wole wydać parę złotych i kupić sobie CoPilota lub TomToma w wersji dla telefonu, a PDA, który dotychczas spełniał funkcję nawigacji, wyląduje zapewne na cmentarzysku nieużywanych gadgetów w mojej szufladzie. Z Google Maps już raczej nie będę korzystał.

Google zakończył więc wreszcie swój nieudany eksperyment i promuje teraz tradycyjną dystrybucję za pośrednictwem telekomów. Trochę szkoda. To, że smartfon Google był dostępny online, bez kontraktu, simlocka i z aktualizacjami systemu niezakłóconymi przez żadnego operatora, dawało mu wyjątkowy status. Gdyby chociaż Google zadbało o włączenie go do oferty wszystkich liczących się firm telekomunikacyjnych można by liczyć jeszcze na jakiś sukces. A tak mamy do wyboru jedynie Vodafone (Australia, Niemcy, Włochy, Hiszpania, Wielka Brytania) i SFR we Francji (w którym Vodafone ma 44% udziałów). O innych krajach już się praktycznie nie mówi. Sorry folks…

• Interfejs użytkownika jest nowatorski, estetyczny i bardzo wygodny. Ekran główny składa się z kwadratowych paneli, które zachowują się jak widgety tzn. zmienia się ich zawartość w zależności od stanu aplikacji za którą odpowiadają.
• Wyświetlacz świetnie reaguje na dotyk, przejścia pomiędzy ekranami są szybkie i efektowne. Wirtualna klawiatura jest porównywalna do tej z iPhone’a i lepsza niż jej Androidowy odpowiednik.
• Mamy tu dwa bardzo podstawowe braki: nie ma opcji kopiuj i wklej (co dziwi gdy weźmiemy pod uwagę, że to Microsoft stoi za najpopularniejszym edytorem tekstu na świecie), a multitasking działa tylko w przypadku aplikacji systemowych, programy niezależnych deweloperów nie mogą pracować w tle
• Aplikacja odpowiedzialna za kontakty pobiera informacje z Windows Live, Exchange i Facebooka (brakuje tu jednak Twittera) podobnie jak w Palmie Pre. Niestety Windows Phone 7 nie ogranicza się tylko do podstawowych danych kontaktowych, ściągając na nasz telefon dziesiątki niepotrzebnych zdjęć i zaśmiecając nimi galerię. Nie da się tego w żaden sposób kontrolować, nie ma opcji filtrowania pobieranych informacji.
• Program pocztowy jest dobry, ale nie idealny. Brakuje podziału wiadomości na wątki, nie ma też zbiorczej skrzynki odbiorczej dla wszystkich podpiętych pod telefon adresów email. Każde nowe konto do dodatkowa ikona na liście aplikacji.
• Przeglądarka internetowa jest świetna, wyposażono ją w karty (jednocześnie można mieć 6 otwartych), które mogą ładować zawartość nawet pracując w tle.
• Telefon nie obsługuje Flasha czy microsoftowej technologii Silverlight, ani nawet HTML5. To chyba jedyny smartfon, na którym nie można oglądać filmów z YouTube.
• Priorytetem przy programie odpowiedzialnym za kamerę była szybkość obsługi i ten cel udało się osiągnąć. Kamera została wyposażona w opcje konfiguracji balansu bieli, efektów specjalnych (sepia, czarno białe zdjęcia etc.), nasycenia kolorów, czułości ISO.
• Microsoft niezbyt się przyłożył do integracji z pakietem Office. Co prawda zarówno Word jak i Excel mają jakieś tam opcje edycyjne, ale nie można zrobić tak podstawowych rzeczy jak zmiana fonta, o kopiuj/wklej nie wspominając.
• Mapy w Windows Phone 7 są niezłe, nie wyróżniają się jednak na tle innych, podobnych aplikacji. Wyposażono je w zdjęcia satelitarne, obsługę GPS, powiększanie za pomocą „pinch to zoom” czy wskazywanie drogi , ale bez nawigacji.
• Jako, że system jeszcze nie trafił na rynek, katalog aplikacji zewnętrznych deweloperów praktycznie nie istnieje. Oczywiście do momentu premiery na pewno coś się pojawi, ale niełatwo będzie dogonić Apple czy Google. Dość oryginalne jest potraktowanie muzyki jako jednej z kategorii Marketplace, nie tak jak w iPhone czy Androidzie gdzie służy do tego osobna aplikacja.

Według Engadgeta, Windows Phone 7 nie wygląda jak w pełni skończony i dopracowany system. Jest obiecujący i miejscami bardzo oryginalny, ale wymaga jeszcze wiele pracy, a czasu nie zostało zbyt wiele. Pierwsze telefony pod jego kontrola mają pojawić się już za kilka miesięcy.

„Rozumiemy, że jest społeczność deweloperów zainteresowanych eksperymentowaniem z Androidem i flashowaniem telefonów. Polecamy im kupno telefonów typu Google ADP1 czy Nexus One. Smartfony Motoroli przeznaczone są dla zwykłych użytkowników i deweloperów aplikacji”

Można by te słowa zignorować gdyby nie to, że producent zastosował w modelu Droid X specjalny bezpiecznik (eFuse), który zapobiega instalowaniu nieoficjalnych firmware. W momencie gdy wykryje on próbę instalacji nieautoryzowanego oprogramowania, permanentnie odcina zasilanie i sprawia, ze telefon nie nadaje się do użycia. Nie da się go też reanimować domowymi sposobami i tylko Motorola jest w stanie przywrócić go do życia.

Czy wobec tego Droid X jest 100% odporny na hackowanie – oczywiście nie, społeczność moderów nie takie rzeczy już widziała i pewnie znajdzie sposób na ominięcie zabezpieczeń (pracuje nad tym intensywnie Steven Bird), jednak ryzyko będzie nieporównywalnie większe niż dotychczas i tylko najodważniejsi (i pewnie najbogatsi) power userzy zaryzykują utratę, wartego kilkaset dolarów, telefonu. Raczej wątpliwe jest więc powstanie tak wielu różnorodnych ROMów jak w przypadku urządzeń HTC, po co bowiem deweloperzy mają tracić czas na soft, z którego mało kto będzie korzystał.

Jeśli więc lubicie przerabiać swoje telefony trzymajcie się z daleko od Motoroli Droid X (a może i od wszystkich przyszłych modeli tego producenta) już lepiej zostać przy HTC wspomaganym przez xda-developers i Cyanogena.

via AndroidCentral, PocketNow

O terminie premiery nic jeszcze nie wiadomo, ale znając problemy HTC z dostosowaniem Sense do FroYo, można zakładać, że wcześniej niż na święta, się nie pojawi.

A mnie zastanawia po co ludziom tak wielkie wyświetlacze. Dla mnie taki HTC Desire czy iPhone mają optymalne rozmiary. Ich ekrany są wystarczająco duże żeby wygodnie korzystać z multimedialnych i internetowych opcji, a równocześnie swobodnie móc nosić telefon w kieszeni. 4,3-cala to już monstrum, zresztą porównajcie Droida X z HTC Eris na zdjęciu poniżej.

Ciekawe kto pierwszy przedstawi Androida z 5-calowym ekranem?

via UnwiredView