Mnie jakoś to nie przekonuje. Pół roku na przystosowanie interfejsu do nowego systemu? Przecież Android 2.2 nie jest jakąś wielką rewolucją. Co będzie gdy pojawi się wersja 3.0? Czy wtedy HTC będzie potrzebowało całego roku? We wszystkich wywiadach przedstawiciele firmy zapewniają jak to ściśle współpracują z Google nad nowym oprogramowaniem, a tu wygląda jakby dostali FroYo z xda-developers i musieli wszystko robić od początku.

Kolejny raz widać jak wielkim błędem jest rezygnacja przez Google z projektu Nexus. Jak ma się rozwijać Android skoro producenci nie są w stanie dostarczyć użytkownikom najnowszych wersji oprogramowania. Zanim FroYo trafi do najpopularniejszych telefonów, na rynku pewnie będziemy mieli już od dawna Gingerbread (Android 3.0) i zabawa w nadganianie opóźnień zacznie się od początku. Dobrze, że chociaż niezależni programiści nie próżnują.

via Intomobile

Niestety jak na razie dostajemy pseudo-multitasking sprowadzający się do dodatkowego menu, wysuwającego się po dwukrotnym wciśnięciu dolnego klawisza. Niby mają tam wyświetlać się, działające w tle programy, a w rzeczywistości jest niekończąca się lista ostatnio uruchomionych aplikacji, dla której trudno znaleźć jakieś sensowne zastosowanie (może za wyjątkiem panelu do sterowania odtwarzaczem muzyki).

W reklamach Apple czytamy: „wielozadaniowość uzyskała zupełnie nowy wymiar„, zapomniano jedynie dodać, że charakteryzuje go cały szereg ograniczeń – w tle mogą działać tylko wybrane usługi jak lokalizacja, odtwarzanie muzyki czy VOIP, a programy muszą być specjalnie przystosowane do multitaskingu. Będzie więc można słuchać internetowego radia czy rozmawiać przez Skype, bez potrzeby wyłączania TomToma (o ile developerzy tych programów zaaplikują im odpowiednie poprawki), ale nie ma mowy o aktualizacji czytnika RSS w tle, odświeżaniu stron internetowych i innych tego typu ekstrawagancjach.
Z drugiej jednak strony nie ma co narzekać, wielozadaniowość i tak jest przereklamowana, a większość użytkowników wcale jej nie potrzebuje. Aż dziwne, że Apple przywiązuje do tej funkcji tak wiele uwagi.

Nowością są też Foldery – czyli kolejna, po tapecie, opcja umożliwiająca personalizacje pulpitu. Katalog tworzymy przeciągając jedną ikonę programu nad drugą. Nie trzeba nawet martwic się o nazwę, system zajmie się tym za nas.

Są też oczywiście i ograniczenia – folder może zawierać maksymalnie 12 aplikacji, nie da się też w nim umieścić innego folderu.

Programiści Apple ulepszyli też klienta poczty email wyposażając go w skrzynkę Przychodzące, zawierającą wiadomości ze wszystkich kont.

Maile z danej konwersacji zostały połączone w wątki. Dopuszczono też otwieranie załączników w zewnętrznych aplikacjach.

Aparat zyskał zoom cyfrowy i chociaż sam nie znajduję dla niego żadnego, praktycznego zastosowania, to pewnie są tacy, którym się przyda.

Kamera natomiast dostała ręcznie ustawiany autofocus i to jest już bardzo przydatne rozwiązanie – pod warunkiem, że lubimy filmować telefonem komórkowym.

Zdjęcia możemy teraz przeglądać również na mapie (pod warunkiem, że mają zapisane dane lokalizacyjne).

Odtwarzacz muzyki zrobił się jakby ładniejszy i nareszcie da się tworzyć w telefonie własne listy utworów.

Jest jeszcze cały szereg innych drobnych usprawnień – poprawki interfejsu, obsługa klawiatur Bluetooth, liczenie znaków w wiadomościach, przycisk blokowania orientacji poziomej ekranu, możliwość kupowania programów w iTunes jako prezentów dla kogoś, przeszukiwanie treści SMSów, ikona na pasku stanu informująca o włączonych usługach lokalizacji etc.

Niestety wszystko to ma swoją cenę. Po raz pierwszy mojemu iPhone’owi 3GS zdarzają się „przycięcia” – głównie przy przełączaniu pomiędzy aplikacjami lub przewijaniu długiej listy. Występuje to sporadyczne, ale wcześniej nigdy nie miałem takich problemów, a iPhone wydawał się symbolem szybkości i płynności obsługi. Nowa wersja systemu nie obchodzi się też zbyt łagodnie z baterią, zużycie zwiększyło się o jakieś 20%, chociaż parę dni testów na pewno nie pozwala na wydanie ostatecznej oceny.

iOS4 nie oferuje zbyt wiele, to bardziej kosmetyczna aktualizacja niż jakas zasadnicza zmiana. Więcej nowości mamy chyba pomiędzy Androidem 2.1 a 2.2 niż miedzy softem Apple w wersjach 3 i 4. Jeszcze gorzej mają posiadacze modelu 3G, których pozbawiono „multitaskingu”, tapety na pulpicie, obsługi klawiatur Bluetooth czy blokowania orientacji ekranu.
Jeśli więc nie zrobiliście jeszcze aktualizacji, niewiele straciliście, ja sam praktycznie nie korzystam z żadnej nowej funkcji (z wyjątkiem folderów).

Zapowiedziano też różową wersję kolorystyczną HTC Hero, ale to chyba już mniej nas interesuje.

via Engadget

Na początek tradycyjne już w takich przypadkach ostrzeżenie:

Mimo, że w większości wypadków flashowanie kończy się sukcesem, to nikt nie daje na to 100% gwarancji. Zawsze coś może pójść nie tak, a wtedy wasz smartfon zmieni się w kawałek bezużytecznego plastiku. Korzystając z poniższego poradnika weźcie to pod uwagę i pamiętajcie, że działacie na własne ryzyko. Nie odpowiadam za uszkodzenia telefonu czy niespodziewane błędy. Sam przetestowałem ten sposób na sobie kilka razy i wszystkie przebiegły bez problemów. Po zainstalowaniu nieoficjalnego oprogramowania przestaniecie też dostawać aktualizacje systemu od waszego operatora. W zamian za to możecie liczyć na upgrade’y przygotowane przez niezależnych deweloperów.

1. Przygotowanie

Przed instalacją CyanogenMod 4.1.99 (i późniejszych) powinniśmy przygotować:

• Zrootowany telefon z baterią naładowaną do pełna i oprogramowaniem Cyanogen Recovery 1.4 (Opis jak zrootować HTC G1). Jeśli wcześniej mieliśmy zainstalowaną wersję 4.0.4 to na pewno mamy i Roota i Cyanogen Recovery 1.4
• Pobieramy Android 1.6 Recovery Image z adresu developer.htc.com. Plik nazywa się signed-dream_devphone_userdebug-ota-14721.zip i ma 45Mb
• Pobieramy najnowszą wersję CyanogenMod. Obecnie nosi ona numer 4.2.5 i dostępna jest pod tym linkiem – nazwa pliku update-cm-4.2.5-signed.zip. Informacje na temat aktualnych wersji znajdziemy zawsze na stronie CyanogenMod.com
• Obydwa pliki kopiujemy na kartę pamięci do katalogu głównego
• Opcjonalnie możemy pobrać jeszcze audio-resources.zip, który zawiera dzwonki i dźwięki ostrzeżeń. Rozpakowujemy go również do katalogu głównego karty
• Na koniec pozostaje nam zrobienie kopii bezpieczeństwa prywatnych plików typu zdjęcia, muzyka, wiadomości etc.

2. Android 1.6 Recovery Image

Rozpoczniemy od zainstalowania oficjalnego Recovery Image.
Wyłączamy telefon i włączamy ponownie przytrzymując klawisz Home (ten z domkiem).
Następnie wybieramy opcję nandroid v2.2 backup i klikamy trackballem. W ten sposób zrobimy kopię bezpieczeństwa aktualnego systemu – zawsze może się przydać.

Czyścimy pamięć telefonu uruchamiając opcję wipe data/factory reset.

Gdy wrócimy do początkowego okna wybieramy opcję apply any zip from SD, a potem zaznaczamy plik signed-dream_devphone_userdebug-ota-14721.zip i zatwierdzamy wybór trackballem.

Zostaniemy poinformowani o instalacji nowego obrazu – potwierdzamy klawiszem Home.

Gdy operacja się zakończy pod żadnym pozorem NIE REBOOTUJEMY telefonu tylko od razu przechodzimy do następnego kroku.

3. CyanogenMod

Po raz kolejny zaznaczamy opcję apply any zip from SD, ale tym razem wybieramy plik update-cm-4.2.5-signed.zip. Na ekranie znowu wyświetli się prośba o potwierdzenie klawiszem Home, a gdy to zrobimy rozpocznie się instalacja właściwego CyanogenModa.

Gdy już wszystko się przekopiuje i wrócimy do początkowego ekranu wystarczy reboot (poprzez wybranie odpowiedniej opcji lub równoczesne wybranie klawiszy Home i Wstecz) i nasza operacja została zakończona. Czasami zdarza się, że telefon ponownie wróci do okna Cyanogen Recovery, wtedy robimy jeszcze jeden reboot i to powinno załatwić sprawę.

4. Podsumowanie

Całość nie powinna trwać dłużej niż jakieś 15 minut. Następnym razem gdy będziemy chcieli zaktualizować system wystarczy skorzystać z programu CM Updater (dostępny w Android Markecie). Wygląda to prawie tak samo jak oficjalne update’y i też nie tracimy wtedy żadnych danych (pliki, wiadomości, ustawienia zostają zachowane).

Czego możemy spodziewać się po CyanogenMod 4.2.5 w porównaniu do wersji 4.0.4. Po pierwsze pełnej wersji Androida 1.6 z wieloma poprawkami i nowym Android Marketem. Poza tym dostajemy jeszcze ikony, tapety i efekty przechodzenia miedzy oknami z Motoroli Droid.

Niestety równocześnie tracimy polski język i parę programów, które były w poprzednich wersjach nie do końca legalnie np. Quickoffice.

Mimo wszystko warto jednak mieć najnowsze oprogramowanie od Cyanogena, zwłaszcza, że w kolejnych aktualizacjach na pewno dostaniemy coraz więcej elementów z Androida 2.0 Eclair, który oficjalnie być może nigdy nie trafi do naszego telefonu.

via Gizmodo

Pierwsze co rzuca się w oczy po krótkiej zabawie z systemem Google jest ukrycie struktury plików. Być może nie zauważą tego osoby, które po raz pierwszy kupią smartfona, ale weterani z doświadczeniem na Symbianie czy Windows Mobile mogą być trochę zdziwieni. Nie ma managera plików, system sam decyduje gdzie zainstalować programy czy zapisać pliki. Zasada jest prosta – aplikacje lądują w pamięci wewnętrznej a fotki itp. pliki na karcie.
Stwarza to jeden poważny problem – ogranicza liczbę programów, które można jednocześnie zainstalować. To strasznie irytujące gdy musimy coś usunąć, żeby przetestować coś innego, a w tym samym czasie na microSD czeka na zapełnienie jakieś 1000Mb.
W tej chwili mam zainstalowanych około 72 różnych aplikacji, widgetów i dodatków (wydaje się dużo, ale w rzeczywistości wcale tak nie jest, trudno mi się zmusić do skasowania czegokolwiek) i w wolnej pamięci zostało około 8Mb. Mogę więc jeszcze dołożyć kolejnych 10-15 pozycji i to koniec. Co będzie gdy pojawią się jakieś bardziej rozbudowane programy np. nawigacja GPS? Zwykły słownik Oxford zajmuje przecież aż 7Mb, a to przecież tylko tekst. Pewnie nowsze telefony z Androidem będą miały trochę więcej niż marne 74Mb w G1, ale dla mnie to mała pociecha.

Drugą irytującą cechą Androida jest brak możliwość zamknięcia aplikacji. Możemy usunąć ją z ekranu głównego klikając przycisk wstecz, lub po prostu wywołując pulpit klawiszem home, ale tak naprawdę nigdy jej nie zamykamy. Nie umiem się do tego przyzwyczaić, na szczęście już pojawiły się specjalne programy, które rozwiązują tą niedogodność.

Jeśli chodzi o stabilność i szybkość systemu to nie mam tu większych zastrzeżeń. Mimo intensywnego testowania i instalowania ton różnego software jeszcze nie zdarzyło mi się zawieszenie telefonu. Nie wiem co to restart, zamrożenie ekranu i takie tam. Owszem czasem jakaś nieodpracowana aplikacja ma problemy z poprawnym uruchomieniem, wywołując okienko pytające czy czekać dalej czy zamknąć, ale system radzi sobie z tym dobrze.
Szybkość też oczywiście zależy od ustrojstwa które wpakujemy do swojej komórki, jednak generalnie jest w miarę płynnie i sprawnie. Tak naprawdę jedynym jak dotąd prawdziwym spowalniaczem była Polska Klawiatura Programisty – skutecznie wyleczyła mnie z ochoty na posiadanie polskich znaków w moim G1. Zdrowo potrafią też namieszać niektóre widgety jednak generalnie jest dobrze.

Mistrzostwem jest aktualizowanie Androida. Wszystko odbywa się z naszym minimalnym udziałem Over the Air. Nie musimy sprawdzać czy nowa wersja jest dostępna, bawić się w podłączanie komórki do komputera i takie tam. Gdy aktualizacja się pojawi, system oznajmi nam to informującym okienkiem, a nam pozostaje tylko kliknięcie w przycisk Ok. Opisałem to bardziej szczegółowo w tekscie Aktualizacja Androida czyli jak powinien wyglądać wzorcowy update systemu.

Jeśli chodzi o podstawowe aplikacje systemowe to opisałem je w poprzedniej części. Poza tym mamy standardowe programy do obsługi telefonu o których można jedynie powiedzieć, że spełniają swoje zadanie.

Zatrzymam się za to przy przeglądarce stron www. Podobnie jak Safari w iPhone czy OSS w Symbianie, oparta jest ona na silniku WebKit. Strony renderowane są bardzo szybko (moim zdaniem porównywalnie do opery mini) i rzadko się zdarza, żeby jakaś witryna wyświetlała się niepoprawnie.

Nie ma niestety obsługi flasha, ale już filmy z youtube bez problemu obejrzymy. W miejsce zagnieżdżonego na stronie wideo pojawia się po prostu przycisk, który odsyła nas do zewnętrznego playera. Niestety nie dotyczy to filmów z innych serwisów np. dailymotion, a szkoda.

Ciekawie rozwiązana jest sytuacja gdy stracimy połączenie. Na symbianowym OSS czy w Operze Mini wyświetla się błąd i tyle, musimy zaczynać od nowa po odzyskaniu dostępu do sieci. W Androidzie utrata połączenia powoduje jedynie pauzę w ładowaniu strony, po jego ponownym nawiązaniu, witryna ładuje się dalej jakby nigdy nic. Świetna sprawa.

Obsługa programu porównywalna jest do wszystkich innych przeglądarek z telefonów wyposażonych w dotykowy wyświetlacz. Wszystko jest intuicyjne, wygodne i nie sprawia żadnych problemów. Do powiększania/pomniejszania służą ikonki na dole ekranu. Jest też dodatkowy tryb przeglądania, w którym widzimy stronę w całości, a żeby przeczytać tekst nawigujemy po ekranie kwadratem działającym jak lupa. Ja z tej opcji raczej nie korzystam, wydaje mi się zbyt udziwniona.
Mamy też wyszukiwanie treści na stronie, obsługę wielu okien, możliwość dopasowania wielkości czcionki, blokowanie okienek pop-up, obsługę Gears, auto uzupełnianie formularzy, zapamiętywanie haseł, historię i bookmarki. Problem jest cache, który błyskawicznie się zapełnia i zabiera i tak ograniczoną pamięć wewnętrzną. Co jakiś czas trzeba go więc ręcznie wyczyścić.

Źródłem aplikacji rozszerzających możliwości naszego telefonu jest Android Market. Można też instalować software z innych źródeł (instalka ma rozszerzenie .apk) ale jest to dość utrudnione. Musimy albo skorzystać z zewnętrznego managera plików np. Astro, albo wskazać położenie pliku na jakimś serwerze, pobrać go i wtedy przeglądarką umożliwi nam jego zainstalowanie.

Na szczęście dostęp deweloperów do Marketu jest maksymalnie ułatwiony. Google nie robi większych problemów więc udostępnianie swoich programów w innym miejscu mija się z celem.

Android Market to jedna z większych wartości tego systemu. Ilość dostępnych aplikacji zwiększa się błyskawicznie. Oczywiście większość z nich to śmieci (różne ifarty i takie tam) ale pojawia się coraz więcej perełek. Widać też jak szybko niezależni programiści reagują na potrzeby użytkowników i próbują wypełniać luki, które zostawia Google. W pierwszej wersji Androida nie było wirtualnej klawiatury ani obsługi akcelerometra – błyskawicznie jednak pojawiły się aplikacje oferujące te funkcje – jak choćby ChompSMS udostępniający, na długo przed wypuszczeniem cupcake, wirtualną klawiaturę i obracany ekran. Brakowało możliwości zapisania zdjęć z MMSów i zaraz dostaliśmy Save MMS, komuś nie wystarczyły 3 pulpity – mógł przebierać w alternatywnym sofcie dającym ich nawet 10. A najlepsze w tym jest to, że większość ma swoje darmowe, w pełni funkcjonalne wersje. Wystarczy powiedzieć, że przez pół roku nie miałem potrzeby kupić żadnego programu. Zawsze znajdowałem jakąś bezpłatna alternatywę lub korzystałem z wersji Lite.

Market podzielony jest na 2 sekcje – jedną z aplikacjami i drugą z grami. Każda z nich ma szereg podkategorii mających ułatwić odnalezienie szukanego oprogramowania. Niestety do tego podziału można mieć zastrzeżenia – przydałoby się bardziej go rozbudować wydzielając np. osobny dział dla tematów czy dzwonków (podobno Google ma to w planach).

Programy płatne i darmowe są wymieszane, ale listę można filtrować tak, żeby widzieć tylko jeden rodzaj.

Każdą pozycję w Markecie można ocenić (w skali 5 gwiazdek) i skomentować, a oprócz krótkiego opisu mamy też informacje o deweloperze (adres strony, email, nr telefonu etc) oraz o zasobach do których aplikacja ma dostęp. Przydałyby się jeszcze screeny.

Fajnym rozwiązaniem jest opcja zwrócenia zakupionego oprogramowania. Jeśli nie spełni naszych oczekiwań to do 24 godzin od zapłacenia możemy ją po prostu oddać odzyskując zainwestowane pieniądze.

Android Market sam informuje nas czy dostępne są jakieś aktualizacje zainstalowanych w naszym telefonie programów. Upgrade jest równie prosty jak w przypadku systemu – wystarczy kliknąć w przycisk aktualizuj i niczym więcej nie musimy się martwić, wszystkie dane zostaną zachowane.

Multimedia to nie jest najmocniejsza strona Androida, chociaż podstawowe zadania spełnia bez problemów. Mamy więc przeglądarkę zdjęć, nie tak efektowną jak w iPhone, ale całkiem wygodną w obsłudze. Fotki obracają się wraz z telefonem, jest pokaz slajdów, opcja podzielenia się obrazkiem, a nawet skadrowania go. Mi to wystarczy.

Odtwarzacz mp3 również daje radę. Muzykę można przeglądać według wykonawców, płyt i kawałków. Program pokazuje okładkę płyty (o ile mamy ją załadowaną wraz z muzyką) i udostępnia standardowe funkcje jak playlisty czy możliwość ustawienia danego kawałka jako dzwonka. Dodatkowo jest coś co się nazywa Party shuffle i polega po prostu na losowym odtwarzaniu całej naszej muzyki.

Filmów w telefonie nie oglądam, więc trudno mi na ten temat coś powiedzieć. Testowałem jedynie przeglądanie wideo zrobionego telefonem – odtwarzacz jest spartański, bez dodatkowych opcji i ładnego menu.

Ogólnie multimedia w Androidzie są na dalszym planie. Niby mamy wszystko czego potrzebujemy, ale Google jakoś nie zachęca nas by z tego korzystać. Być może to też wina słabej specyfikacji G1. Ciekawe jak ta część systemu zostanie potraktowana w bardziej zaawansowanych telefonach, chociażby w nadchodzącym Samsungu i7500.

Podsumowanie

Zdaję sobie sprawę, że mój tekst nie jest wyczerpującą recenzją Androida jaką miał być w założeniu. Wybór sprowadzał się jednak albo do opisania wybranych zagadnień albo czekania w nieskończoność na publikację całości. Teraz gdy mam już to za sobą będę mógł skupić się na bardziej aktualnych tematach i może wreszcie skończą się miesięczne przerwy w aktualizowaniu tego bloga.

Jeśli przeczytaliście wszystkie części recenzji i mój test G1 (mam nadzieję, że przynajmniej kilka osób przebrnęło jakoś przez tą pisaninę) to już wiecie, że Android podoba mi się bardzo, a G1 już nie. System jest wygodny w obsłudze, oferuje wiele możliwości i ma potencjał. Może przegrywa w konkursie piękności z iPhone’m, ale w końcu nie dla każdego najważniejsze są ładne kolory czy błyszczące ikonki. Zresztą już za parę dni pojawi się Palm Pre i z tego co widać po screenach, to zaoferuje jeszcze efektowniejszy interfejs i może strącić z piedestału produkt Apple.

Pół roku dało mi wystarczająco czasu, żeby stwierdzić, że Android to system dla mnie. Oferuje wszystko co potrzeba osobom, dla których głównym narzędziem komunikacji jest internet – świetną obsługę poczty i kontaktów, dobrą przeglądarkę www, multitasking. Opcje telefoniczne są tylko dodatkiem. To też najlepszy system dla tych, którzy lubią dopasować urządzenie do swoich potrzeb. Odpowiednia kombinacja tematów, alternatywnych pulpitów czy widgetów daje efekty nieosiągalne dla użytkowników innych systemów.

Trudno powiedzieć w tej chwili jaka przyszłość czeka Androida. Ciągle nie dane nam jest przetestować go na mocniejszym sprzęcie. HTC jak na razie nie jest w stanie wyprodukować telefonu, który w pełni wykorzystałby jego potencjał. Ciekawe jak poradzi sobie z tym zadaniem Samsung, bo na SonyEricssona raczej nie ma co liczyć.

Ja w każdym bądź razie pozostanę przy tym systemie przynajmniej do czasu gdy wpadnie w moje ręce N97 lub jakiś telefon z Symbianem^2. Fajnie się codziennie przegląda Android Market w poszukiwaniu nowych programów, wygodnie jest mieć przy sobie dostęp do maila z zawsze aktualną skrzynką odbiorczą i co najważniejsze nie muszę się już martwić, że wraz z utratą telefonu mogę stracić dostęp do swoich kontaktów, wiadomości czy kalendarza – w końcu wszystko i tak jest zapisane na zdalnym serwerze.

Recenzja systemu Android – Spis treści

• Wstęp
• 1. Pulpit
• 2. Usługi Google
• 3. System, aplikacje i Android Market

1. Najpierw musimy zorientować się, że nowa wersja firmware w ogóle jest dostępna. Potrzebne do tego jest śledzenie blogów/serwisów internetowych/for dyskusyjnych informujących o takich rzeczach (np. forum.symbianos.pl)
2. Następnie trzeba zainstalować odpowiednie oprogramowanie w komputerze PC tzw. Nokia Software Updater
3. Kolejnym krokiem jest zrobienie backupu wszystkich danych – w przeciwnym wypadku po aktualizacji je utracimy
4. Dalej podłączamy telefon do PC, odpalamy NSU i przeprowadzamy aktualizację – trwa to około 30 minut
5. Na koniec przywracamy wcześniej zabezpieczone dane i już – telefon jest gotowy do użytku

A teraz ta sama operacja tylko, że na Androidzie.

1. Pijąc popołudniową kawę nagle zauważamy na telefonie taki komunikat
   
   
   
2. Wciskamy „aktualizuj teraz” i na ekranie telefonu pokazuje się taki obrazek
   
   
   
3. a po 5 minutach jeszcze taki
   
   
   
4. po następnych dwóch minutach nasza komórka jest gotowa do użytku.

Popatrzcie jaka różnica. W przypadku Nokii potrzebujemy PC, kabla, połączenia internetowego, specjalnego softu, a cała procedura zajmuje około 1 godziny. Update Androida możemy przeprowadzić nawet w autobusie wracając z pracy/szkoły do domu. Nie potrzeba nic więcej niż telefon (oczywiście z połączeniem internetowym ale bez niego po co nam G1), 10 minut i gotowe. Może to zrobić każdy, a nie tylko komórkowy geek jak w Symbianie, nie trzeba się martwić o dane, sterowniki itp pierdoły.

A co jeśli nasz operator nie udostępnia jeszcze najnowszej wersji firmware? Nic strasznego, możemy zaktualizować sobie oprogramowanie manualnie – równie prosto i równie szybko. Ściągamy plik z firmwarem jaki chcemy mieć (można też robić downgrade w ten sposób), zmieniamy jego nazwę, ładujemy na kartę SD i włączamy telefon dwoma przyciskami zamiast jednym. Po paru minutach wszystko gotowe, żadna filozofia – nie trzeba dodatkowych programów, skomplikowanych instrukcji etc. (Szczegółowo opiszę tą procedurę na dniach).

Podsumowując, aktualizacja Androida, w przeciwieństwie do pozostałych systemów, jest tak prosta, że może ją przeprowadzić nawet nasza 70 letnia babcia podczas gdy my w tym czasie wyprowadzimy jej psa na spacer. To jak zmiana dzwonka czy tapety.
Pozostaje nam czekać, aż pozostali gracze na rynku smartfonów wezmą przykład z Google. W tym przypadku to firma z Mountain View wyznacza standardy mimo, że jest nowicjuszem w świecie systemów operacyjnych dla telefonów komórkowych.