Niestety jak na razie dostajemy pseudo-multitasking sprowadzający się do dodatkowego menu, wysuwającego się po dwukrotnym wciśnięciu dolnego klawisza. Niby mają tam wyświetlać się, działające w tle programy, a w rzeczywistości jest niekończąca się lista ostatnio uruchomionych aplikacji, dla której trudno znaleźć jakieś sensowne zastosowanie (może za wyjątkiem panelu do sterowania odtwarzaczem muzyki).

W reklamach Apple czytamy: „wielozadaniowość uzyskała zupełnie nowy wymiar„, zapomniano jedynie dodać, że charakteryzuje go cały szereg ograniczeń – w tle mogą działać tylko wybrane usługi jak lokalizacja, odtwarzanie muzyki czy VOIP, a programy muszą być specjalnie przystosowane do multitaskingu. Będzie więc można słuchać internetowego radia czy rozmawiać przez Skype, bez potrzeby wyłączania TomToma (o ile developerzy tych programów zaaplikują im odpowiednie poprawki), ale nie ma mowy o aktualizacji czytnika RSS w tle, odświeżaniu stron internetowych i innych tego typu ekstrawagancjach.
Z drugiej jednak strony nie ma co narzekać, wielozadaniowość i tak jest przereklamowana, a większość użytkowników wcale jej nie potrzebuje. Aż dziwne, że Apple przywiązuje do tej funkcji tak wiele uwagi.

Nowością są też Foldery – czyli kolejna, po tapecie, opcja umożliwiająca personalizacje pulpitu. Katalog tworzymy przeciągając jedną ikonę programu nad drugą. Nie trzeba nawet martwic się o nazwę, system zajmie się tym za nas.

Są też oczywiście i ograniczenia – folder może zawierać maksymalnie 12 aplikacji, nie da się też w nim umieścić innego folderu.

Programiści Apple ulepszyli też klienta poczty email wyposażając go w skrzynkę Przychodzące, zawierającą wiadomości ze wszystkich kont.

Maile z danej konwersacji zostały połączone w wątki. Dopuszczono też otwieranie załączników w zewnętrznych aplikacjach.

Aparat zyskał zoom cyfrowy i chociaż sam nie znajduję dla niego żadnego, praktycznego zastosowania, to pewnie są tacy, którym się przyda.

Kamera natomiast dostała ręcznie ustawiany autofocus i to jest już bardzo przydatne rozwiązanie – pod warunkiem, że lubimy filmować telefonem komórkowym.

Zdjęcia możemy teraz przeglądać również na mapie (pod warunkiem, że mają zapisane dane lokalizacyjne).

Odtwarzacz muzyki zrobił się jakby ładniejszy i nareszcie da się tworzyć w telefonie własne listy utworów.

Jest jeszcze cały szereg innych drobnych usprawnień – poprawki interfejsu, obsługa klawiatur Bluetooth, liczenie znaków w wiadomościach, przycisk blokowania orientacji poziomej ekranu, możliwość kupowania programów w iTunes jako prezentów dla kogoś, przeszukiwanie treści SMSów, ikona na pasku stanu informująca o włączonych usługach lokalizacji etc.

Niestety wszystko to ma swoją cenę. Po raz pierwszy mojemu iPhone’owi 3GS zdarzają się „przycięcia” – głównie przy przełączaniu pomiędzy aplikacjami lub przewijaniu długiej listy. Występuje to sporadyczne, ale wcześniej nigdy nie miałem takich problemów, a iPhone wydawał się symbolem szybkości i płynności obsługi. Nowa wersja systemu nie obchodzi się też zbyt łagodnie z baterią, zużycie zwiększyło się o jakieś 20%, chociaż parę dni testów na pewno nie pozwala na wydanie ostatecznej oceny.

iOS4 nie oferuje zbyt wiele, to bardziej kosmetyczna aktualizacja niż jakas zasadnicza zmiana. Więcej nowości mamy chyba pomiędzy Androidem 2.1 a 2.2 niż miedzy softem Apple w wersjach 3 i 4. Jeszcze gorzej mają posiadacze modelu 3G, których pozbawiono „multitaskingu”, tapety na pulpicie, obsługi klawiatur Bluetooth czy blokowania orientacji ekranu.
Jeśli więc nie zrobiliście jeszcze aktualizacji, niewiele straciliście, ja sam praktycznie nie korzystam z żadnej nowej funkcji (z wyjątkiem folderów).

I w tych burzliwych, dla Palma, dniach przyszła do mnie niewielka paczka z niemiecką wersją telefonu, który zamiast iPhone-killerem może okazać się Palm-killerem. Jak wypadły testy? O tym dowiecie się w dalszej części artykułu.

Zestaw

Palm Pre sprzedawany jest w pudełku przypominającym wielkością opakowanie iPhone’a 3GS, ale o bardziej wymyślnym kształcie (ze ściętym jednym rogiem). W zestawie dostajemy kabel USB/microUSB za pomocą którego możemy podłączyć słuchawkę do komputera lub do gniazdkowej ładowarki, słuchawki, futerał. Niewiele, ale to norma we współczesnych smartfonach. Podobnie wygląda zawartość HTC G1, Blackberry Bolda, a Apple ogranicza się tylko do kabla i ładowarki. Jakość akcesoriów jest przeciętna, porównywalna do konkurencji i właściwie nie warto na ten temat się nawet rozpisywać. Trochę rozczarowuje, że słuchawki nie mają przycisków do ustawiana głośności, a jedynie klawisz pauzy – trudno się do tego przyzwyczaić.

Budowa i jakość wykonania

Palm Pre jest jednym z mniejszych smartfonów jakie miałem okazję testować. Jego wymiary to 59.5 x 100.5 x 16.95 mm, a waga 135 gram – niewiele w porównaniu do przeciętnych produktów Apple, HTC czy nawet Nokii (pomijam tu oczywiście wybrane ultracienkie modele).

Jest za to dość gruby, ale gdzieś ten slider musiał się w końcu zmieścić.

Obudowa wykonana jest z czarnego, błyszczącego plastiku (podobnego do tego użytego w tylnej części iPhone’a), a jedynymi wyróżniającymi się elementami jest srebrne logo na pokrywie baterii i obwódka wokół obiektywu aparatu.

Obłych kształtów telefonu nie zakłócają praktycznie żadne przyciski. Mamy co prawda power w prawym górnym rogu i głośność na lewym boku, ale są one tak dopasowane do obudowy, że trudno je zauważyć.

Jest jeszcze okrągły, przypominający trackballa, klawisz pod ekranem, służący do minimalizowania aplikacji do widoku karty (więcej o kartach w drugiej części recenzji) i informujący białym światłem o nowych zdarzeniach (SMS, terminarz, email).

Warto jeszcze wspomnieć o gnieździe microUSB po prawej stronie i słuchawkowym na górze.

Mimo kształtów i śliskich materiałów, z których został wykonany, telefon bardzo dobrze leży w ręce, zarówno złożony jak i z wysuniętą klawiaturą. Trzymając iPhone’a ciągle mam wrażenie, że zaraz wyślizgnie mi się z rąk, w przypadku Palma nic takiego nie ma miejsca.

Pre wygląda bardzo efektownie, jest ciekawie zaprojektowany, ale Palm niezbyt przyłożył się do realizacji swojego projektu. Wszystko jest strasznie plastikowe w najgorszym tego słowa znaczeniu. iPhone, Blackberry Bold czy Nokia E90 stwarzają wrażenie, że zrobiono je ze szkła i stali (mimo, że przecież to też plastik), a Pre od razu ujawnia pospolitość użytych materiałów. Telefon cały trzeszczy, klapka baterii ugina się nawet przy niewielkim nacisku, matowa obwódka przypomina najtańszą chińszczyznę. Ale najgorsze dopiero przed nami. Miałem już kilka telefonów typu slider (7110, N80, N95), ale takiego mechanizmu jak w komórce Palma jeszcze nie widziałem. W porównaniu z nim, produkty Nokii to szczyt precyzji i solidności. 4-miesięczny Pre ma prawie 3 mm luzy (nie wiem niestety jak to wygląda w nowym egzemplarzu) i od razu widać, że nie jest telefonem, który nam posłuży przez kilka lat. Równie beznadziejny jest sam mechanizm wysuwania. Jedynym sposobem jest tutaj położenie kciuka w centralnym punkcie wyświetlacza i mocny nacisk, a i tak czasami trzeba powtarzać czynność kilkakrotnie (lub pomóc sobie drugą ręką) bo za pierwszym razem się nie udaje. Co prawda do odbioru połączenia rozłożenie nie jest konieczne, ale już do wpisania czegokolwiek niezbędne – producent nie przewidział niestety klawiatury ekranowej (jest tylko numeryczna do wybierania numeru telefonu).

Sama klawiatura, biorąc bod uwagę niewielką przestrzeń, którą na nią przeznaczono, jest w sumie niezła. Przyciski są solidne, dobrze rozmieszczone i nawet osoba o dość dużych palcach, o ile nie ma zbyt długich paznokci, powinna sobie poradzić z wpisywaniem tekstu ( z zastrzeżeniem, że nie jest on zbyt długi).

Zresztą zobaczcie na filmie poniżej jak szybko można pisać na klawiaturze Pre.

Wyświetlacz

Palm Pre został wyposażony w wyświetlacz 3,1-cala o rozdzielczości 480×320 czyli podobnej to tej z iPhone’a czy HTC G1. Jakość obrazu jest również porównywalna. Jeśli jednak miałbym uszeregować je w kolejności od najlepszego do najsłabszego to pierwsze miejsce zdecydowanie przypadłoby produktowi Apple, Palm byłby tuż za nim, a na końcu wylądowałby G1 – różnice nie są jednak wielkie.

Jeśli chodzi o czułość na dotyk, to również wygląda to podobnie jak u konkurencji. Zdarza się brak reakcji przy krawędziach, ale to przypadłość wszystkich dotykowych smartfonów, nawet iPhone czasami nie reaguje jak powinien.

Pre posiada też panel dotykowy tuż pod wyświetlaczem. Zastępuje on klawisz „wstecz” (przesuwamy palcem w lewo), a przy edycji tekstu umożliwia wywołanie opcji kopiuj i wklej. Wystarczy zaznaczyć tekst (palcem na ekranie z wciśniętym klawiszem shift), a następnie dotknąć panelu i wybrać X (wytnij) C (kopiuj) lub V (wklej).

Telefon został wyposażony też w czujnik zbliżeniowy wyłączający ekran gdy przykładamy komórkę do ucha, akcelerometr, działający niestety tylko w wybranych aplikacjach (aparat, galeria, przeglądarka internetowa) oraz w multitouch z obsługą „pinch to zoom”.

Wydajność

Pod maską Pre ukrywa się procesor TI OMAP3 600MHz, 256MB RAMu i 8GB pamięci wewnętrznej (do dyspozycji użytkownika pozostaje około 7GB). Nie ma niestety obsługi kart pamięci, ale nie jest to jakaś dyskwalifikująca wada.
Jeśli chodzi o szybkość, to chyba najbardziej odpowiednim określeniem jest słowo: przeciętna. Nie ma problemu gdy zamkniemy wszystkie aplikacje, telefon działa wtedy niemal błyskawicznie, ale wystarczy zostawić parę otwartych „kart” i wydajność spada zdecydowanie. Czasami już przy 3 programach działających w tle, system nie uruchomi nic nowego dopóki nie wyłączymy jednej z aplikacji.

Nie można za to narzekać na stabilność. Telefon, ani razu mi się nie zawiesił czy zresetował. Dwa razy miałem problem z grą Monopoly, przestała reagować na polecenia, wystarczyło jednak zmniejszyć ją do karty i wyłączyć – system pracował jakby nigdy nic.

Telefon

Funkcje telefoniczne nie są najmocniejszą stroną Palma Pre. Od strony software’owej wszystko przygotowane jest świetnie, zarówno dialer jak i kontakty czy rejestr połączeń działają rewelacyjnie. Problemy sprawia jednak hardware – komórka ma wyraźny problem z utrzymaniem zasięgu. HTC G1, Nokia E90, BlackBerry Bold czy nawet iPhone, spisują się zdecydowanie lepiej.
Jakość połączeń jest zadowalająca, wszystko wyraźnie słychać, chociaż moim zdaniem trochę za cicho.

Aparat

Smartfon Palma został wyposażony w 3-megapikselową kamerę z diodą pełniącą rolę flasha. Oprogramowanie jest proste, aż do bólu. Nie mamy żadnych opcji ustawień za wyjątkiem możliwości wyłączenia lampy błyskowej. Brakuje też klawisza spustu migawki, fotki pstrykamy dotykając ikony na ekranie.
Jakość zdjęć nie odbiega od efektów uzyskanych innymi telefonicznymi aparatami o porównywalnych parametrach, ale daleko jej do fotek zrobionych smartfonami Nokia czy Sony Ericsson. Jest jednak jedna cecha aparatu Pre, którą przewyższa on konkurencję – szybkość. Cała obróbka obrazka odbywa się w tle i praktycznie możemy pstrykać bez przerwy fotkę za fotką. Zrobienie 10-ciu zdjęć Palmem zajmuje tyle czasu co 3 fotki iPhone’m.

Pod spodem możecie zobaczyć porównanie zdjęć zrobionych Pre (po lewej) i iPhone’m (po prawej).

Powyższe fotki były zrobione bez dodatkowego oświetlenia, a tak wygląda to samo zdjęcie zrobione Palmem Pre z „lampą błyskową”.

W zdjęciach tekstu od razu widać brak autofocusa w Pre.

I jeszcze parę zdjęć, tym razem zrobionych tylko telefonem Palma. Podobne robiłem też modelem Sony Ericsson Satio – można je zobaczyć w artykule: Sony Ericsson Satio (U1) – smartfon czy aparat

Bateria

Akumulator sprzedawany w zestawie z Pre ma pojemność identyczną z ogniwem HTC G1 – 1150mAh – i oferuje nam praktycznie te same osiągi. Przy standardowym użytkowaniu (kilka minut rozmowy, parę SMSów, maili i kilkadziesiąt minut słuchania muzyki), bateria powinna wystarczyć na około 18 godzin. Takie wartości chyba nikogo już nie zaskakują, większość współczesnych smartfonów wymaga codziennego ładowania.

Podsumowanie

Trudno jednoznacznie ocenić Pre. Z jednej strony trzeba przyznać, że wygląda oryginalnie, wyróżnia się z tłumu iPhone’o podobnych smartfonów, jest elegancki i na pewno wywoła sporo zainteresowania gdy pokażemy go znajomym. Z drugiej, jakość wykonania może skutecznie zniechęcać do wiązania się na dłużej z produktem Palma.
Pod względem sprzętowym jest na pewno lepszy od HTC G1, ale nie dorównuje produktowi Apple. Z wydaniem ostatecznej opinii wstrzymam się jednak do czasu opublikowania drugiej części testu, w której opiszę system webOS.
Jedno jest pewne, wyświetlacz 3,1-cala to zdecydowanie za mało do komfortowej pracy na smartfonie, zwłaszcza gdy używamy go głównie do przeglądania internetu i multimediów.

• Test telefonu Palm Pre – część I – hardware
• Test telefonu Palm Pre – część II – webOS
• Test telefonu Palm Pre – czesc III – oprogramowanie

Opakowanie i to co w środku

G1 pakowany jest, zgodnie z najnowszymi trendami, w niewielkie, gustowne, czarne pudełko, zamykane na magnes i z biało-t-mobilową obwolutą.

Zestaw nie jest zbyt bogaty. Oprócz telefonu znajdziemy w nim słuchawki stereo, ładowarkę, kabel USB i pokrowiec. Dostajemy też kartę pamięci microSD 2GB od razu włożoną do słuchawki. Miłą niespodzianką jest załączona folia ochronna na wyświetlacz. Pierwszy raz się spotykam żeby producent dawał coś takiego, a przecież taka praktyka powinna być powszechna.

Tu od razu muszę się przyznać do niezłego failu. Nie wiem co mnie podkusiło, ale zacząłem zakładać folię od razu po przyjściu do domu, na stojąco w wełnianym swetrze. Teraz próbki swetra mogę oglądać codziennie na ekranie, a do mnie jedzie następna folia.
Folia spełnia nie tylko role ochronną ale też ułatwia obsługę dotykowego wyświetlacza. Goły ekran nie ma żadnego poślizgu, nie da się przewijać i obsługa jest niewygodna.

Jeśli chodzi o jakość akcesoriów to nie ma w nich nic specjalnego. Kable jak to kable, słuchawki niebrzydkie ale bez rewelacji, futerał najprostszy z możliwych z tworzywa skóropodobnego.
Słuchawki mają klipsa, przycisk pauzy, potencjometr i wbudowany mikrofon. Co ciekawe regulacja głośności jest analogowa, w postaci pokrętła. Rozwiązanie jak dla mnie bardzo fajne, już mi się znudziły przyciski. Zmiana poziomu dźwięku słuchawek jest przez to niezależna od telefonu i nie wpływa na ustawienia komórki.

Zestaw oceniam na 4 (w pięciostopniowej skali)

Wygląd i jakość wykonania

Szczegółowe opisywanie co telefon ma z każdego boku to zwykle najnudniejsza część każdego testu, postaram się więc ograniczyć to do minimum. Zresztą i tak nie ma o czym pisać. Jest wejście USB na dole, przyciski głośności i aparatu z boku, a z przodu trackball taki jak w Blackberry oraz 5 przycisków – menu, zielona i czerwona słuchawka, home, klawisz wstecz.

Wyświetlacz ma 3.17 cala, rozdzielczość 320 x 480 px i obsługuje 64k kolorów. Parametry raczej średnie, bez rewelacji ale nie ma też się czego wstydzić.

Klawiatura QWERTY również w sumie jest niezła. Gumowe przyciski, mimo niewielkich rozmiarów, obsługuje się dość precyzyjnie. Nie potrzeba wiele czasu, żeby się do nich przyzwyczaić. Trochę irytuje umieszczenie klawisza menu w miejscu gdzie zwykle jest shift, ale ogólne wrażenie jest pozytywne.

Dość trudny jest dostęp do karty pamięci. Żeby ją wymienić trzeba wysunąć ekran, otworzyć zaślepkę i użyć jakiegoś narzędzia do wciśnięcia karty – jest za głęboko by sięgnąć samym palcem. Telefon obsługuje nośniki microSD.

G1 to nie jest najładniejszy telefon jaki w życiu widziałem. Wygląda trochę jak prototyp, który dopiero ma trafić do działu odpowiedzialnego za design. Wiadomo, że większość współczesnych smartfonów jest plastikowa, ale HTC w swoim modelu nawet nie próbował tego ukryć, a wręcz to podkreśla. Z drugiej strony urządzenie jest w miarę lekkie (158g), a jego wymiary są w sam raz (117 x 55,7 x 17,1 mm). Podczas rozmowy trzyma się go bardzo wygodnie i pewnie. Dobrym pomysłem jest też lekkie wygięcie u dołu dopasowujące telefon do kształtu twarzy.

Tak więc jeśli szukacie sprzętu, którym zachwycicie swoich znajomych, trzymajcie się z daleka od G1, on wam popularności nie przyniesie (chyba, że w kółku komputerowym).

Jakość wykonania to również nie najmocniejsza strona pierwszego urządzenia z Androidem. Na forach dyskusyjnych o symbianie wszyscy narzekają na niedociągnięcia w Nokiach – slider ma luzy, pokrywa na baterię trzeszczy, aparat nie osłonięty itd. Panowie spokojnie, zobaczcie G1, a od razu wam się humor poprawi. Dopiero w nim możecie poznać co to znaczy luźny slider. E90, E71 a nawet N95 przy produkcie HTC to jak Porsche przy Hyundaiu. Kilka razy zdarzyło mi się upuścić na beton swoje Nokie i za każdym razem poza kilkoma ryskami nic poważnego się nie stało – działały bez problemów. Jestem pewny, że upadek G1 zakończy raz na zawsze jego żywot i nawet futerał mu nie pomoże.

Wygląd zasługuje jedynie na – 3

Obsługa

Jak dotąd, wygląda na to, że HTC G1 to koszmar każdego użytkownika, pora więc wprowadzić trochę lepszego nastroju do tej recenzji.

Żeby przekonać się do tego telefonu trzeba go uruchomić i trochę się nim pobawić. Wygoda obsługi rekompensuje niekorzystne pierwsze wrażenie. Zadowoleni powinni być zarówno wielbiciele dotykowych ekranów jak i konserwatywni „klawiaturowcy”.

Czułość ekranu jest taka jak być powinna. Nie wymaga dużo siły i równocześnie rzadko zdarza się, żeby przypadkowe muśnięcie uruchomiło jakąś aplikację. Przewijanie ekranu jest płynne i łatwo wyczuć jak nim operować by zawsze osiągnąć zamierzony efekt.
Niestety nie ma jeszcze ekranowej klawiatury tekstowej więc za każdym razem gdy chcemy coś napisać musimy odsłonić klawiaturę. Może to być czasami irytujące ale mam nadzieję, że wraz z aktualizacją firmware problem zniknie.

Do wykręcenia numeru służy ekranowa klawiatura numeryczna, wywoływana poprzez ikonę dialer lub zakładkę o tej samej nazwie w Kontaktach czy Rejestrze połączeń.

Jak już pisałem wcześniej, klawiatura, mimo niewielkich rozmiarów, dobrze spełnia swoje zadanie. Nie przeszkadza tak bardzo nawet jej niezbyt ergonomiczne umiejscowienie. Przystosowana jest głównie do pisania dwoma kciukami gdy trzymamy telefon w ręce. Używanie jej gdy leży na stole do najwygodniejszych już nie należy, to nie jest Nokia E90.
Klawiatura ma wszystkie standardowe znaki plus kilka klawiszy dodatkowych. Jest wśród nich przycisk menu, klawisz @ (chociaż znak ten można też wprowadzić skrótem shift+2) i lupka odsyłająca do wyszukiwarki google. Nie ma osobnego Capslocka, ale jego funkcję zastępuje podwójne kliknięcie Shifta.

Odsłonięcie klawiatury automatycznie obraca ekran do pozycji poziomej, a zasłonięcie przywraca go do pionu. Akccelerometr nie działa w żadnej domyślnie zainstalowanej aplikacji, ale są już programy np. przeglądarka www Steel, które go wykorzystują.

Oprócz ekranu i klawiatury, w sterowaniu pomaga trackball. Jest on identyczny z tymi znanymi z BlackBerry. Pozwala manipulować ekranem, nawigować między ikonami czy linkami, działa też jako przycisk zatwierdzenia. Jak dotąd rzadko mi się zdarzyło go używać, dotyk w zupełności wystarcza, ale są oczywiście przypadki gdy kulka jest niezastąpiona np. do klikania w linki na stronach www. Przydałaby się moim zdaniem opcja wyłączania trackballa, bo tak samo jak pomaga, tak samo może czasem przeszkadzać. Zdarza się, że go lekko potrącamy ręką podczas pisania i wtedy może zmienić nam położenie kursora lub przeskoczyć do innej pozycji w formularzu.

Do opisania pozostały jeszcze przyciski specjalne.

• Menu – umieszczony na środku tuż pod ekranem – służy do odblokowania telefonu i wywołania dodatkowego menu w każdej aplikacji. To przycisk, którego będziecie najczęściej używać.
  
• Zielona słuchawka – pierwszy od lewej na dole pod ekranem – za jej pomocą odbieramy i wywołujemy połączenia, uruchamia też rejestr połączeń
  
• Home – drugi od lewej – przycisk pozwalający nam powrócić do pulpitu z dowolnego miejsca telefonu, przytrzymanie go pokazuje 6 ostatnio używanych aplikacji
  
• Wstecz – drugi od prawej – to oczywiście klawisz, który umożliwia nam powrót do poprzedniego ekranu
• Czerwona słuchawka – pierwsza od prawej – kończy połączenie i wyłącza ekran/blokuje telefon
• Klawisz aparatu – na prawym boku – uruchamia aparat, robimy nim też zdjęcia
• Klawisze głośności – na lewym boku – tu chyba nie trzeba wyjaśniać. Głośność ustawiamy niezależnie dla telefonu i dla muzyki.
  

HTC zapewniło użytkownikom G1 wszystko co potrzebne do wygodnej i bezproblemowej obsługi telefonu. Ekran jest świetnie wyważony, bezproblemowo obsługuje się go palcami a wspomagają go dobra klawiatura i szereg pomocniczych klawiszy o trackballu nie zapominając. Obsługę oceniam na mocne 5.

Bateria

We wszystkich recenzjach G1 bateria uznawana jest za najsłabszy punkt tego telefonu. Ja po pierwszym dniu byłem przerażony. Rzeczywiście energia znikała w oczach. Tak jakbyście włączyli stoper. Jest 100%, przeglądam parę stron, sprawdzam znowu a tu 88%. Odpalam odtwarzacz muzyki, słucham przez 20 minut, sprawdzam – 72%. Przeglądam Android Market, pobieram parę aplikacji, sprawdzam – 60%. O co chodzi myślę, czy rzeczywiście to taka katastrofa?
W sumie pierwszego dnia bateria wytrzymała dokładnie 24 godziny. W tym czasie słuchałem muzyki przez około 1.5 godziny, wykonałem parę połączeń, Google Mail synchronizował się na bieżąco, spędziłem parę godzin na stronach internetowych i pobrałem kilkanaście aplikacji. Nie jest więc tak strasznie. Na początku poziom naładowania spada dość gwałtownie, ale potem jakoś to się uspokaja.
Kolejne dni to jeszcze lepsze osiągi. Widać, że bateria potrzebuje trochę czasu by uzyskać pełną pojemność. Przy rzadkim używaniu, telefon spokojnie wytrzyma 48 godzin (cały ostatni weekend nie musiałem ładować).
Dzisiaj na przykład, po nocnym ładowaniu, zacząłem używać G1 od 6.00 – 2 godziny słuchania muzyki, poczta, strony www, trochę zdjęć, kilka połączeń, SMSy, GPS – teraz czyli o 20.00 Power Manager wskazuje 51%. Jestem pewny, że spokojnie wytrzyma i jutrzejszy dzień.

Oczywiście niektóre aplikacje są szczególnymi pożeraczami – np. klient Last.fm czy YouTube.
Podsumowując, bateria w G1 nie jest, aż taka słaba jak mówią. Można ją porównać z akumulatorami z innych smartfonów np. E90 czy N95. Oceniam ją na 3.5.

Dźwięk

Jakość i poziom dźwięku odgrywanego przez wbudowane głośniki jest porównywalna do tej z innych współczesnych telefonów. Bez rewelacji, boomboxa nim nie zastąpimy. Słuchawki to już inna bajka. Nie jestem audiofilem więc o jakości niewiele mogę powiedzieć, ale głosność przewyższa wszystkie Nokie z jakimi miałem do czynienia. Podczas gdy w N80, N95 czy E90 słuchanie na pełnej mocy to norma, w G1 się po prostu nie da – jest na prawdę głośno. Nareszcie mogę dostosować volume do własnych potrzeb, nie uciekając się do sztuczek z equalizerem.
Nie mogę też narzekać na jakość dźwięku podczas rozmów. Jest taki jak powinien być w telefonie.
Jako, że nie zdarza mi się słuchać muzyki bez słuchawek oceniam tą cześć telefonu na 4.5

Zasięg, GPS i transmisja danych

Tak się składa, że mieszkam w miejscu o ograniczonym zasięgu sygnału GSM/UMTS. Na zewnątrz jest jeszcze ok, ale w mieszkaniu są miejsca prawie odcięte od usług operatora, a przynajmniej tak było gdy miałem Nokie N95 i E90. Okazało się, że G1 potrafi trochę więcej. Teraz praktycznie mam zasięg w całym mieszkaniu. Tam gdzie w Nokiach była jedna kreska teraz są dwie, tam gdzie nie było połączenia teraz mam jedną kreskę. (ocena 5)

Z GPSem jest odwrotnie. Tutaj Nokia ma przewagę. W obydwu komórkach fińskiego producenta GPS odnajdował satelity w sekundy, G1 zajmuje to parę minut. Niestety nie miałem jeszcze okazji przetestować jak to wygląda w samochodzie i nie wiem czy w ogóle będę sprawdzał. Na razie brak jakiejkolwiek sensownej nawigacji na Androida a jeżdżenie z Google Maps mija się z celem.
Można więc uznać, że aktualnie GPS jest tylko mało istotnym gadgetem w telefonie HTC. Sytuacje pewnie się zmieni gdy Android Market rozpocznie dystrybucję płatnych aplikacji – TomTom czy Garmin raczej nie odpuszczą okazji, żeby zająć kolejny fragment rynku. (ocena 3.5)

G1 podłączamy do komputera kablem miniUSB/USB. Co prawda gniazdo w telefonie trochę się różni wyglądem od standardowego miniUSB, ale każdy kabel tego typu powinien działać bez problemu.

Nie potrzeba żadnego specjalnego oprogramowania. Po podłączeniu, musimy jedynie (jak to w linuxie) zamontować kartę (opcja dostępna na górnym pasku) i dalej już postępujemy jak ze zwykłym czytnikiem kart. Szybkość transferu danych jest również z nim porównywalna. Wszystko proste i wygodne – dla mnie na 5.

Aparat

Niby ma autofocus, niby ma 3 miliony pikseli, ale trudno go nazwać prawdziwym aparatem cyfrowym. Nie ma lampy błyskowej ani nawet byle jakiej diody, nie potrafi kręcić filmów wideo. Konkurować może jedynie z aparatem iPhona a i tak nie jestem pewien czy miałby szanse na wygranie. Nie warto się nawet więcej rozwodzić nad tym elementem G1 – ocena tylko, a może aż 3.

Podsumowanie

Jak zapewne zauważyliście, o Androidzie praktycznie nie wspominałem. Nie chciałem mieszać oceniania sprzętu z ocenianiem systemu. Androidem zajmę się w drugiej części recenzji.
Sam telefon nie zachwyca, jest po prostu średni. Równocześnie też nie rozczarowuje, bo nikt kto go zobaczy na żywo, nie spodziewa się nie wiadomo czego. Zastanawia mnie czemu akurat takiego średniaka wybrano na pierwszego reprezentanta rodziny Android.
Gdyby nie ten system, to G1 byłby tylko kolejną pozycją w katalogu HTC, którą nikt się nie interesuje.
Mogę go polecić tylko osobom lubiącym eksperymentować i chcącym przetestować Androida. Jeśli szukacie konkurenta dla iPhona to w tym modelu go nie znajdziecie, G1 po prostu nie ma tej klasy. Jeśli szukacie porządnego telefonu, który dużo potrafi, ale nie bawi was ciągłe instalowanie nowych programów – weźcie Nokię lub BlackBerry. Jeśli interesują was głównie multimedia – trzymajcie się od tego HTC z daleka.
G1 to głównie model dla ciekawskich i dla developerów oprogramowania na Androida. Ma rację bytu tylko do czasu gdy pojawi się jego odpowiednik od jakiegoś uznanego producenta typu Samsung czy SonyEricsson. Potem wszyscy o nim zapomną i przetrwa jedynie jako wpis w Wikipedii.

Jeśli ktos ma ochotę może wykopać.

• obudowa- G1 nie wygląda na urządzenie, które dopracowywano latami. Przypomina raczej prototyp, obudowa jest niedopracowana a klawisze czasem nie reagują na działania użytkownika.
• wyświetlacz- w przeciwieństwie do obudowy, wyświetlacz jest mocną stroną urządzenia. Obraz jest bardzo ostry, obsługa dotykiem wygodna. Żeby wywołać konkretną funkcje na ekranie nie potrzeba dużo siły bo reaguje on na impulsy elektryczne a nie na fizyczny nacisk. Rozdzielczość jest taka sama jak w iPhone czyli 320 x 480 przy trochę mniejszej wielkości ekranu – 3.2 cala
• klawiatura- wysuwana klawiatura ma bardzo dobry rozkład, chociaż przyciski wydają się zbyt płaskie. Pewnym zaskoczeniem jest to, że klawiatura QWERTY to jedyny sposób na wpisywanie tekstu w telefonie, nie ma ekranowej wersji jak w iPhone.
• kamera- pod tym względem G1 nie ma wiele do zaoferowania. Tylko 3 mln pikseli, a zdjęcia pozostawiają wiele do życzenia. Brak flasha tylko pogarsza sprawę. G1 to nie telefon dla amatorów fotografii.
• karta pamięci- telefon obsługuje karty pamięci typu microSD. W zestawie otrzymujemy nośnik o pojemności 1GB, ale, jak donosi Engadget, bez problemu działają karty nawet 16GB.
• dźwięk- obydwaj recenzenci narzekają trochę na jakość dźwieku, który jest trochę za cichy i niezbyt czysty w porównaniu do innych urządzeń tego typu.
• zasięg- niestety tutaj również widać niedociągnięcia. Telefon często gubi zasięg i w testach szybkości połączenia 3G wypadł zdecydowanie gorzej niż iPhone. Widać to na poniższym filmie:

• GPS- to kolejna porażka G1. Znalezienie satelit trwa strasznie długo nieważne czy jesteśmy w pomieszczeniu czy na zewnątrz, a gdy już wszystko zostanie ustawione to bardzo szybko ponownie tracimy zasięg. Nie ma mowy używaniu tego urządzenia jako nawigacji, trzeba jedynie mieć nadzieję, że ta wada zostanie szybko naprawiona.

  

• bateria- G1 został wyposażony w baterię 1150mAh. Teoretycznie jest to porządna bateria i powinna utrzymać urządzenie przy życiu przynajmniej przez cały dzień. Moze tak istotnie być ale pod warunkiem, że mamy wyłączone WiFi. Przy włączonym WiFi telefon nie będzie działał dłużej niż kilkanaście godzin.
• konfiguracja- mocna stroną Androida jest łatwość konfiguracji naszego urządzenia. Wystarczy podać dane naszego konta Google (adres email + hasło) i już możemy korzystać ze wszystkich usług Google jak Gmail, kalendarz czy kontakty. Szybko i bezproblemowo.
• interfejs
  pulpit- to pierwsza rzecz, którą doceniamy w Androidzie. Nie dość, że estetycznie wygląda to jeszcze jest bardzo funkcjonalny. Użytkownik może go dowolnie konfigurować dodając skróty do aplikacji, linki do stron www, kontakty, playlisty etc.

  

• niekonsekwencje – interfejs Androida jest nowoczesny i atrakcyjny ale równocześnie bardzo niespójny. Można by oczekiwać, że podstawowe czynności powinny działać podobnie w każdej aplikacji ale tak nie jest. Gdy np. chcemy usunąć kontakt wystarczy dotknąć go i przytrzymać trochę dłużej a wysunie się menu kontekstowe z opcją usuń. Sposób ten jednak nie działa np. w budziku. Tam trzeba daną pozycję dotknąć krótko, następnie po przejściu do kolejnego ekranu wybrać menu a w nim opcje usuń. Niby niewielka rzecz, ale taka niekonsekwencja może strasznie irytować. Inny przykład – żeby przybliżyć w Google Maps wystarczy skorzystać ze skrótu menu + z, w innych aplikacjach sposób ten już nie działa.
• oprogramowanie- recenzenci dość krytycznie ocenili również wbudowane oprogramowanie, a szczególnie aplikacje przygotowane do obsługi usług Google. Kalendarz oferuje tylko ułamek opcji, które mamy na PC. Jest przystosowany bardziej do przeglądania niż dodawania nowych zdarzeń. Klient poczty nie pozwala na osobne zarządzanie załącznikami typu pdf czy doc. Można je przejrzeć w postaci automatycznej konwersji na html, ale już nie można zapisać w telefonie. Do obsługi kont pocztowych innych niż Gmail służy osobna aplikacja, która w ogóle nie obsługuje załączników.
  Dla odmiany bardzo dobrze oceniono program do wysyłania SMS/MMS. Wiadomości prezentowane są w formie konwersacji. Na jednym ekranie mamy zarówno tekst jak i przesłane pliki multimedialne.

  

Jak widać obydwie recenzje są dość krytyczne zarówno jeśli chodzi o hardware jak i software pierwszego telefonu z Androidem. Jednak ich autorzy podkreślają, że prawdziwą moc tego urządzenia będziemy mogli dostrzec dopiero gdy pojawi się więcej aplikacji niezależnych producentów. To właśnie biblioteka oprogramowania powinna zadecydować o jego sukcesie lub porażce.

Zainteresowanych tematem odsyłam do obydwu recenzji:

The Boy Genius Report
Engadget Mobile