Interfejs

Pulpit startowy składa się z tzw. kafelków (tak określa to strona domowa WP7), które są połączeniem ikon i widgetów. Z jednej strony służą jako przyciski uruchamiające daną aplikację, z drugiej pokazują podstawowe dane np. ilość nieprzeczytanych maili, wpisy w kalendarzu czy ustawiony budzik. Wszystko w formie dość efektownych animacji, które sprawiają, że cały pulpit żyje, a zawartość „kafelków” ciągle się zmienia. Oprócz oprogramowania, kafelki mogą reprezentować skróty do wybranych kontaktów czy bookmarki do ulubionych stron internetowych. Ich kolejność można swobodnie ustawiać.

Wygląda to ciekawie, jest praktyczne, ale ma też sporo wad. Podstawową jest to, że do dyspozycji dostajemy tylko jeden pulpit z dwoma kolumnami „kafelków”. Z czasem, gdy zainstalujemy więcej aplikacji, nawigacja miedzy nimi może być dość uciążliwa. Jedyną alternatywą jest bowiem korzystanie z listy, gdzie aplikacje umieszczone są jedna pod drugą. W każdym razie czeka nas sporo przewijania (dobrze chociaż ze przebiega ono szybko i płynnie).

Na górze znajdziemy pasek z podstawymi danymi typu bateria, siła sygnału, włączone WiFi etc. O dziwo wiekszość tych informacji jest ukryta. Na stałe widać tylko zegarek. Zeby zobaczyć pozostałe musimy dotknąc palcem górnej części ekranu, a odpowiednie ikonki „spadną” na pasek. Efektowne, ale kompletnie niepraktyczne rozwiązanie. Za każdym razem gdy chcemy zobaczyć poziom baterii musimy klikać i nie da się tego nijak zmienić.

Górny pasek jest też miejscem gdzie pojawiają się wszelkiego rodzaju notyfikacje np. informacje o SMSach. Troszke jak w Androidzie, ale w bardzo ograniczonej postaci.

Cały interfejs opiera się na dwóch podstawowych elementach: Hub’ach (czyli zebranych w jednym miejscu tematycznych aplikacji np. do obsługi zdjęć, multimediów czy dokumentów) i „długim” kliknięciu.
Huby skonstruowane zostały w formie, za dużego dla ekranu telefonu, pulpitu. Widać to najlepiej na poniższym obrazku. Żeby dotrzeć do poszukiwanej treści, użytkownik musi go przewijać horyzontalnie. Ładne, ale dość kontrowersyjne rozwiązanie bo widzimy tylko fragment opisu danego Huba.

„Długi klik” służy do wywołania menu kontekstowego. Działa praktycznie przy wszystkich elementach interfejsu i zastępuje znany z Androida przycisk menu. Można się do tej formy nawigacji przyzwyczaić, ale gdy przesiadamy się z Androida, na początku ciągle szukamy jakieś dodatkowej ikony do wywołania opcji.

Synchronizacja

Windows Phone 7 nastawiony jest bardzo „społecznościowo”, wszedzie gdzie się da, wciśnięto informacje pobierane z naszego konta na Facebooku. W Hubie ze zdjęciami pojawiają się fotki naszych znajomych, a w książce adresowej ich wpisy. Niestety ta „społecznościowość” jest ograniczona tylko do Facebooka. Nie można podpiąć do telefonu ani naszego konta na Twitterze, ani z żadnego innego serwisu tego typu.
Dobrze, że chociaż nie zapomniano o Google. Możemy z naszym telefonem zsynchronizować zarówno pocztę jak i kontakty czy kalendarz. Nie jest to jednak tak rozbudowane jak w smartfonach z Androidem. Klient pocztowy nie wątkuje wiadomości, nie da się też odpisywać na maile z dodatkowych adresów podpiętych do Gmaila – za każdym razem w polu nadawca będzie główny adres Gmailowy.
Jeśli chodzi o kalendarz to też nie jest różowo – z telefonem synchronizują się tylko wpisy w głównym kalendarzu Google, dodatkowe są przez Windows Phone 7 ignorowane.

Poczta

Program do obsługi poczty jest naprawdę udany. Wygląda świetnie, jest wygodny w obsłudze i bardzo przejrzysty. To jeden z fajniejszych klientów poczty elektronicznej w komórce, z jakim się spotkałem. Główne okno zawiera listę wszystkich wiadomości, ale przesuwając ekran w bok szybko dotrzemy do listy nieprzeczytanych czy oznaczonych jako ważne (szkoda, że nie obsługuje Gmailowych gwiazdek).

Rewelacyjnie działa przeszukiwanie poczty. Wyniki pojawiają się już po wpisaniu pierwszych liter i potem w miarę wpisywania są ograniczane do listów zawierających dane słowo w treści, temacie czy wśród nadawców. Niestety ogranicza się to tylko do poczty pobranej na telefon, do listów, które zostały na serwerze Gmaila dostępu już nie ma.

Internet Explorer

Sam fakt, że przeglądarka internetowa w Windows Phone 7 nazywa się Internet Explorer, moze skutecznie zrazić wielu potencjalnych użytkowników, ale nie ma co się obawiać. Program nie odstaje zbytnio od konkurencji, oferuje podobne funkcje i równie szybko renderuje strony www. Jest oczywiście opcja przeglądania na kartach (można mieć równoczesnie otwartych 6 stron), powiększanie przez „szczypanie” (pinch-to-zoom), ale brakuje obsługi Flasha czy chocby konkurencyjnego, microsoftowego Silverlighta. O dziwo, wiele stron nie rozpoznaje komórkowego Internet Explorera i wyświetla się w pełnej wersji, a nie w mobilnej jak w przypadku Androida czy iPhone’a. Jak dla mnie to zaleta, ale użytkownicy oszczędzający kilobajty, mogą się czasem zirytować.

Office

Jedną z ważniejszych zalet WP7 jest obecność edytora dokumentów typu word, excel czy powerpoint – w innych systemach mamy co najwyżej same przeglądarki, a opcję edycji trzeba sobie dokupić. Program nazywa się oczywiście Office, ma równie przejrzysty i wygodny interfejs jak pozostałe elementy systemu. Niestety brak opcji kopiuj-wklej (która co prawda pojawiła się już w ostatniej aktualizacji, ale mój egzemplarz nie był przygotowany do update’u) odbiera aplikacji pełną użyteczność, oby Microsoft uporał się z tym jak najszybciej.

Klawiatura

Pisząc o edytorze dokumentów, warto wspomnieć o klawiaturze. To kolejny element, który trzeba pochwalić. Na pierwszy rzut oka wygląda dość surowo, ale pisze się na niej bardzo wygodnie. Jest porównywalna do klawiatury iPhone’a i dużo lepsza od systemowej klawiatury Androida. Niestety telefon, który miałem, nie był wyposażony w polski słownik, nie mogłem więc sprawdzić skuteczności autokorekty.

Xbox

Microsoft wymyślił sobie, że większość systemowych aplikacji w Windows Phone 7 będzie nosić takie same nazwy jak ich PC-towe odpowiedniki. Jest więc Outlook do poczty, IE do stron www, Zune do muzyki, Office do dokumentów – nie mogło więc zabraknąć kolejnego filaru firmy z Redmond – Xboxa. Tak nazywa się Hub z grami w telefonach WP7. Po zalogowaniu się za pomoca naszego konta Xbox Live możemy zobaczyć w telefonie własnego konsolowego avatara, nasze zdobycze punktowe, a także grać w sieci ze znajomymi.

Multimedia

Za multimedia odpowiada Hub Zune. Tak samo nazywa się PC-towa aplikacja służąca do synchronizacji telefonu z komputerem, kopiowania muzyki etc. taki microsoftowy iTunes. O samym odtwarzaczu trudno coś więcej powiedzieć, funkcje takie same jak w innych telefonach, interfejs typowy dla WP7. Warto za to wspomnieć, że HTC 7 Trophy ma bardzo dobre głośniki, nie trzeba dodatkowego sprzętu żeby posłuchać muzyki w zadowalającej jakości.

Marketplace

Ilość i jakość dostępnych programów to największa bolączka systemu Microsoftu. Wystarczy spojrzeć na liczby: Marketplace ma około 10 tys aplikacji, Android Market – ponad 200 tysięcy a Apple AppStore – ponad 350 tysięcy. Nie udało mi się znaleźć praktycznie żadnych, sensownych odpowiedników programów, których używam na co dzień w moim Desire czy iPhone 4. Nie ma Dropboxa, Evernote czy softu do korzystania z różnych usług Google.

Do tego Microsoft wrzucił do jednego worka programy, gry i muzykę co widać najlepiej gdy próbujemy skorzystać z wyszukiwarki. Lista wyników to zwykle mieszanka płyt czy pojedynczych piosenek z programami i grami. Bardzo trudno jest sie w tym odnaleźć, zwłaszcza gdy użyjemy jakiegoś popularnego słowa. Odwiedzając AppStore oczekuję przydatnych narzędzi a nie nowego singla, nieznanego mi, podrzędnego wykonawcy muzyki popularnej, nawet gdy wciska mi się go za darmo.

Podsumowanie

Pierwsze recenzje Windows Phone 7 kończyły się zwykle zdaniem w stylu: „fajny system ale niedokończony, jakby w fazie beta”. Teraz po pół roku to stwierdzenie nic nie straciło na aktualności. System ma spory potencjał, ale jeszcze nie jest w stanie zadowolić zaawansowanych użytkowników. Mogę go za to z czystym sumieniem polecić „niedzielnym userom”, którzy oczekują fajnego, wygodnego w obsłudze smartfona i nie potrzebują funkcji wykraczających poza sprawdzenie poczty, słuchanie muzyki czy przeglądanie stron www. Jest to też całkiem interesująca propozycja dla „komórkowych” graczy, głównie za sprawą integracji z Xboxem Live. Muszą się jednak nastawić na spore wydatki – większość gier jest płatna, a ich darmowa konkurencja nie gwarantuje dobrej zabawy.
Ja w każdym bądź razie, na pewno do Windowsa Phone 7 jeszcze kiedyś wrócę. Poczekam jednak gdy nabierze dojrzałości i użyteczności innych systemów. Może z Nokią się to uda.

podziękowania dla Gulasha za przydatne uwagi

Tweetdeck obsługuje Twittera, Facebooka, Buzza i Foursquare. Informacje z nich można przeglądać w jednej kolumnie (Home) lub stworzyć osobny panel dla każdego serwisu.

Program domyślnie ma ustawione 3 kolumny:

• Home – gdzie wyświetlane są aktualności ze wszystkich serwisów w których się zalogowaliśmy. Każdy oznaczony jest innym kolorem (twitter – szary, Facebook – niebieski, Buzz – czerwony), więc bardzo szybko mozna zorientować się skąd dana wiadomość pochodzi. Kliknięcie na wpis umożliwia nam poznanie jego szczegółów wraz z komentarzami (Facebook, Forsquare), powiązanymi tweetami i zdjęciami (Twitter), od razu możemy też zareagować dopisując swoją odpowiedź czy klikając przycisk Lubię.

  
  

  
  
  
  
  
  
  

  
  

• Me – tutaj zebrane są wszystkie wpisy, które dotyczą bezpośrednio nas – cytowania na Twitterze czy powiadomienia wysyłane przez Facebooka
• Direct Messages – to jak sama nazwa wskazuje prywatne wiadomości wysłane nam przez znajomych z Twittera

Jeśli chcemy dodać kolejną, wystarczy kliknąć na ikonę plus na dole i program pozwoli nam na utworzenie kolumny poświęconej wybranemu serwisowi. W przypadku Twittera możemy też zdefiniować hasło i wygenerować kolumnę wyświetlającą wszystkie tweety zawierające interesujący nas temat.

Do każdej kolumny da się ustawić osobny sposób powiadomień o nowych wpisach. Może to być ikonka w „panelu notyfikacji”, dioda, dźwięk czy wibracja (przycisk Column Settings po wybraniu Menu). Użytkownik ma również wpływ na częstotliwość synchronizacji.

Własne wpisy możemy wzbogacić o zdjęcie (pobrane z galerii lub zrobione prosto z programu) i naszą lokalizację (jako nazwę miejsca w którym jesteśmy lub współrzędne GPS).

Zakładka Friends daje nam szybki dostęp do informacji od „ulubionych” znajomych, wyświetla też listę kontaktów ze wszystkich serwisów, do których jesteśmy zalogowani. Możemy też ustawić osobną kolumnę z wpisami wybranej osoby.

Znajomych z Forsquare możemy dodatkowo poszukać na mapie.

A oto krótki film prezentujący Tweetdecka dla systemu Android.

Tweetdeck dla Androida nie jest tak dopracowany wizualnie jak wersja dla systemu iOS (ale to dotyczy chyba większości aplikacji) jest za to o wiele bardziej rozbudowany.
To jeden z podstawowych programów we wszystkich moich urządzeniach mobilnych.

Kontakty

Jedną z charakterystycznych cech webOSa jest połączenie w jedno kontaktów z książki adresowej naszego telefonu oraz kont z serwisów społecznościowych (Facebook, Google, Linkedln, Yahoo) i takich, które da się zsynchronizować za pomocą usługi Exchange (Palm nazywa to „Synergią„). Idea jest świetna. Każdy nowy znajomy na Facebooku od razu pojawia się w telefonicznej książce adresowej wraz z numerem telefonu ( o ile ktoś podał go w swoim profilu), emailem, datą urodzin i avatarem. Wszystkie te dane stale są synchronizowane, możemy więc być pewni, że w komórce mamy zawsze aktualne informacje. Jeśli tą samą osobę mamy w różnych serwisach np. w Google i Facebooku, konta łączą się w jedno, a przy awatarze pojawia się cyferka oznaczająca ile różnych profili przyporządkowanych jest do danej pozycji. Można też samemu połączyć kilka różnych kont, kiedy ta sama osoba występuje w różnych serwisach pod innymi nazwami (np. w jednym z użyciem polskich znaków a w drugim bez).

Taka integracja z Facebookiem ma też swoje złe strony. Nie możemy wybrać kontaktów, które dołączą do naszej książki adresowej. Pojawią się w niej nawet ci znajomi, którzy udostępniają wyłacznie datę urodzin. Trochę bez sensu jest mieć w kontaktach pozycje tylko z datą.
W Preferencjach możemy ustawić sposób sortowania pozycji w książce: według imienia, nazwiska, nazwy firmy, tam też pojawiają się wszystkie serwisy do których jesteśmy podpięci.

Sama książka adresowa nie różni się zbytnio od programów z konkurencyjnych platform. Mamy listę kontaktów ze zdjęciami (awatarami) ułożoną alfabetycznie. Po kliknięciu w nazwisko, otwiera nam się okno ze szczegółowymi danymi: numery telefonów, email, data urodzin etc. Oprócz tego wprowadzić możemy jeszcze: stanowisko, firmę, login komunikatora, notatki. Da się też przyporządkować specyficzny dzwonek telefonu do danego kontaktu.

Trochę przeszkadza mi, że kontakty nie są połączone z dialerem jak to ma miejsce w Androidzie czy iPhone. Jeśli chcemy wpisać numer musimy uruchomić osobną aplikację.

Wiadomości

Synergię wykorzystuje również program do obsługi wiadomości. W tym przypadku możemy połączyć numer telefonu z kontem Google Talk i AIM. SMSy, MMSy i wiadomości z komunikatora obsługiwane są przez jedną aplikację i pokazywane w jednym wątku. Odpowiednia ikonka informuje co było źródłem danego komunikatu.
Wszystko skoncentrowane jest na komunikacji a nie na narzędziach. Możemy więc np. odpisać na SMSa za pomocą GTalka i odwrotnie.

Program nie tylko pokazuje nam poszczególne konwersacje, ale też sygnalizuje, którzy z naszych znajomych są aktualnie online.

Kalendarz

Synergii nie mogło zabraknąć też w kalendarzu. W jednym miejscu mamy dostęp do informacji wpisanych w Google, Facebooka, Yahoo czy Remember The Milk. Każde źródło oznaczone jest wybranym przez nas kolorem, wszystko jest przejrzyste i eleganckie.

Program w ciekawy sposób pokazuje zaplanowane wydarzenia, ograniczając do minimum wyświetlanie białych plam. Nie musimy przewijać żeby zobaczyć co nas czeka. Przy okazji dowiadujemy się ile mamy wolnego czasu.

Email

Klient poczty przypomina aplikacje znaną z iPhone’a. Żeby podłączyć pocztę Google wystarczy podać adres i hasło. Po synchronizacji mamy dostęp do całej skrzynki odbiorczej, z obsługą tagów, gwiazdek (flag) i załączników. Opcja „Push” Gmaila działa świetnie. Podobnie jak w Androidzie, poczta dostarczana jest do telefonu niemal równocześnie w gdy pojawia się w komputerze.

Wiadomości wysłane w html’u wyświetlają się identycznie jak na PC, działa tez „pinch to zoom”. Gdy chcemy odpowiedzieć na list, otwiera się nowa karta, dzięki czemu mamy łatwy dostęp do oryginału.

Bardzo wygodnie rozwiązana jest opcja dodawania załączników. Możemy dokładnie przyjrzeć się zdjęciom, obejrzeć film czy przesłuchać muzyki zanim dodamy je do naszego listu. A gdy okaże się, że chcemy jednak zrezygnować z danego załącznika, przesuwamy go w bok poza ekran i wybieramy opcje delete.

Jednej rzeczy, której brakuje mi w programie pocztowym Pre, to brak możliwości równoczesnego kasowania wielu wiadomości. Trzeba to robić pojedynczo, tutaj Android ma dużą przewagę.

Przeglądarka internetowa

Przeglądarka stron www to znany z innych platform silnik WebKit o porównywalnej do iPhone’a i Androida szybkości i jakości renderowania stron. Program wita nas miniaturkami witryn zapisanych w zakładkach. Bardzo fajnie to wygląda, niestety nie można ich ustawiać według własnego upodobania. Na początku zawsze pojawiają się ostatnio dodane linki i jako, że na ekranie mieści się tylko 6 obrazków, często musimy przewijać, żeby dotrzeć do tych wcześniejszych. To moim zdaniem dość duża wada. Ekran początkowy traci w ten sposób swoją podstawową zaletę – ułatwianie dostępu do najczęściej odwiedzanych stron.

Można za to w prosty sposób dodać stronę do „Launcher’a” (menu gdzie mamy zebrane ikony zainstalowanych programów), chociaż moim zdaniem nie rekompensuje to braku opcji sortowania zakładek.

Wczytana strona zajmuje całą dostępną przestrzeń ekranu. Nie ma paska adresu, a dodatkowe ikony nawigacyjne (wstecz, dalej i odśwież) pojawiają się bezpośrednio na widoku strony w dolnych rogach.
Jeśli chcemy wpisać nowy adres wystarczy przeciągnąć stronę w dół i na górze pojawi się odpowiedni pasek, który jest równocześnie wyszukiwarką podpowiadającą wyniki z historii, zakładek oraz umożliwiającą szybkie przejście do Google czy Wikipedii (obydwa serwisy wyświetlają się w wersji mobilnej).

Powiększać możemy zarówno poprzez multitouch’owe „szczypanie” (pinch to zoom) lub za pomocą podwójnego dotknięcia palcem. W tym drugim przypadku strona powiększa się tak, żeby umożliwić jak najwygodniejsze czytanie tekstu.

Przeglądarka webOSa jest świetna, niczym nie odstaje od konkurencji z iPhone OS czy Android, a momentami jest nawet lepsza. Niestety Palm Pre nie do końca wykorzystuje jej potencjał, głównie za sprawą dość małego ekranu. Mając do wyboru telefon Apple lub Pre wybiorę ten pierwszy bo po prostu lepiej czyta się tekst na ekranie 3,7-calowym. Mam nadzieję, że wkrótce to się zmieni i doczekamy się 4-calowych telefonów z systemem webOS.

Muzyka

Biblioteka muzyki pozwala przeglądać nagrania według artystów, albumów, piosenek, gatunków i list odtwarzania. Nic nowego, podobnie to wygląda w większości telefonów, chociaż w webOsie jest jakby ładniej.

Odtwarzacz muzyki nie ma „cover flow” ani zbędnych, efekciarskich animacji, jest za to bardzo elegancki i wygodny w obsłudze. Do wyboru mamy dwa widoki: jeden pokazujący okładkę płyty i podstawowe klawisze nawigacyjne i drugi ograniczający się do listy utworów, ale z dodatkowym paskiem postępu na aktualnie granym kawałku. Dotknięcie go wywołuje pauzę, ponowne, wznawia muzykę. Miedzy widokami możemy dowolnie się przełączać i nie wpływa na to na płynność odtwarzania.

Ciekawą opcją jest możliwość wyszukiwania filmów wideo powiązanych z odtwarzaną muzyką. Chcemy zobaczyć teledysk do utworu, którego akurat słuchamy – dwa kliknięcia i już przeglądamy zawartość Youtube.

Jeśli w trakcie słuchania muzyki zechcemy np. zobaczyć jakąś stronę internetową lub sprawdzić pocztę, na dole ekranu pojawi się ikonka nutki, którą w każdej chwili możemy zmienić w panel sterowania z nazwą wykonawcy, tytułem, fragmentem okładki i klawiszami pauzy i przewijania.

Wideo

Odtwarzacz video nie wyróżnia się niczym nadzwyczajnym, ma jednak dwie przydatne opcje. Jedna to edycja, pozwalająca przyciąć nakręcony telefonem film, a druga to możliwość udostępnienia znajomym wideo za pomocą Youtube, Facebooka, maila czy MMSa.

Niestety jeśli nastawiacie się na oglądanie filmów typu divx to muszę was rozczarować. Nic z tego. Telefon nie rozpozna takiego pliku, trzeba go odpowiednio przekonwertować.


PalmPre nie obsługuje oczywiście Flasha, ale podobnie jak iPhone i Android, ma specjalną aplikację do oglądania filmów z YouTube. Nie oferuje ona nic ponad zwykłe wyszukiwanie i oglądanie plików wideo, ale spełnia swoją rolę. Filmy odtwarzane są płynnie, a jakość odtwarzania jest zadowalająca.

Galeria

Galeria dzieli nasze fotki na te wykonane wbudowanym aparatem, screenshoty i tapety – przy każdej kategorii mamy kilka miniaturek i informacje o ilości zdjęć. Jeśli chcemy mieć dodatkową kategorię, wystarczy utworzyć nowy folder w pamięci telefonu (po podłączeniu go do komputera) i skopiować tam parę zdjęć.

Nie ma żadnych opcji edycyjnych czy pokazu slajdów, jest za to obsługa „pinch to zoom” i możliwość wysłania fotki mailem, MMS lub do serwisu Facebook czy Photobucket, a także ustawienia jej jako tapety lub przyporządkowania do kontaktu.

Programy biurowe

W telefonie Palm Pre znajdziemy oprogramowanie do przegladania dokumentów typu Office oraz PDF. Aplikacje same odnajdują kompatybilne pliki w pamięci telefonu i nie zostały wyposażone w managera plików. Niestety nie wiedzieć czemu nie ma w nich obsługi „pinch to zoom”. Powiększać mozna jedynie za pomocą podwójnego dotknięcia.

PDF View radzi sobie nawet z dość dużymy plikami, 5 MB PDF otwiera sie równie szybko jak 300KB. Potem podczas dalszego przegladania, duże pliki działąją trochę wolniej, ale da się wygodnie czytać.

Jeśli chcemy coś sobie zapisać, mamy do dyspozycji aplikację Memos. Nie ma zbyt dużo opcji, ale ciekawie wygląda i spełnia swoje podstawowe zadanie.

Równie efektowny jest kalkulator z interfejsem wzorowanym na klasycznych urządzeniach tego typu. Tylko proste operacje na liczbach, ale za to w fajnym stylu.

AppCatalog

Katalog aplikacji dla systemu webOS to największa porażka Palma. Aż trudno sobie wyobrazić jak firma, która chce osiągać sukcesy na tak konkurencyjnym rynku smartfonów, nie jest w stanie zapewnić swoim użytkownikom odpowiedniego zestawu programów. Oferta katalogu jest strasznie uboga, szczególnie gdy nie mieszkamy w USA. Poza Stanami ciągle bowiem niedostępne są płatne programy (przynajmniej w Wielkiej Brytanii). Jeszcze kilka miesięcy temu było trochę lepiej bo parę dużych developerów udostępniło darmowe wersje swoich aplikacji np. grę Monopoly, ale po okresie testowym stały się one płatne i automatycznie zniknęły z oferty dla europejskich użytkowników.

Aktualizacja: Jak słusznie zauważył jeden z czytelników, płatne programy w Wielkiej Brytanii są dostępne, niestety potrzeba do tego software w wersji 1.4.1. Ja mam 1.4.0 i z racji tego, że korzystam z karty innego operatora niż O2 (wyłącznego dystrybutora Pre w UK), aktualizacja firmware OTA jest dla mnie niedostępna. Trochę to dziwne bo update z wersji 1.3.xx pojawił się bez żadnego problemu.

O tym jak beznadziejna jest sytuacja niech zaświadczy lista najpopularniejszych programów. W pierwszej 20 nie ma nic co moim zdaniem warto by zainstalować.

Sytuacje ratuje jedynie zrootowanie telefonu i instalowanie softu spoza AppCatalogu. Można go znaleźć np. na serwisie Precentral.net.

Sama aplikacja do obsługi katalogu jest całkiem niezła. Mamy podział na Polecane, Najnowsze, Najpopularniejsze, możemy też przeglądać zawartość według kategorii. Ciekawostką jest opcja wyświetlania kategorii w postaci chmury tagów.

Każdy program pokazywany jest ze screenshotami, ma opcję oceniania i podzielenia się ze znajomymi za pomocą emaila lub SMSa.

Fajną opcją jest możliwość równoczesnego zaktualizowania wielu aplikacji. Służy do tego ikonka z „torbą na zakupy” w prawym, dolnym rogu.

Podsumowanie.

Już wcześniej pisałem, że webOS to bardzo udany system, który każdemu może się spodobać. Wygodny w obsłudze, estetyczny, o dużym potencjale. Niestety Palm nie umiał do końca go wykorzystać, ani zainteresować wiekszej liczby użytkowników. Błędy popełniono już na etapie projektowania telefonu, wybierając przestarzałą konstrukcję slidera i lekceważąc aktualne trendy, które charakteryzuje duży wyświetlacz i zwarta obudowa z minimalną liczbą przycisków. Wystarczy spojrzeć na liste najpopularniejszych smartfonów ostatnich lat – iPhone, HTC Hero, Nexus One, HTC Desire, Nokia 5800. Nawet Motorola Droid, mimo wysuwanej klawiatury QWERTY, bardziej przypomina wspomniane wcześniej modele niż klasycznego slidera. Zresztą jej sukces można przypisać raczej zastosowaniu nowej wersji Androida, a nie pełnej klawiaturze.
Klęskę przypieczętowała fatalna kampania reklamowa i nieumiejętność zbudowania wokół Pre środowiska tworzącego dodatkowe oprogramowanie. Gdy dodamy do tego, że telefon Palma pojawił się oficjalnie tylko na kilku rynkach, dostępny w ofercie nielicznych operatorów, od razu widać, że projekt zbudowania alternatywy dla iPhone’a, nie miał szans na sukces.

Czy warto kupić Pre? Na pewno nie jest w stanie w pełni zastąpić iPhone’a, Motoroli Droid czy HTC Desire, szczególnie gdy przekładamy internet nad rozmowę. Jeśli jednak zależy nam na kompaktowym rozmiarze, nie mamy w zwyczaju codziennie testować nowych aplikacji i równocześnie chcemy mieć dostęp do nowoczesnych funkcji „prosto z pudełka”, to warto zainteresować się telefonem Palma. W moim przypadku, Pre znakomicie sprawdza się jako „drugi” telefon. Daje mi wszystkie podstawowe funkcje jakich oczekuję od smartfona, a równocześnie nie zawadza, można swobodnie nosić go w kieszeni. Idealna komórka na „imprezę” lub gdy idę pograć w tenisa. Liczę na to, że HP wypuści kiedyś słuchawkę z webOSem o parametrach porównywalnych do Nexusa One/HTC Desire. Taki sprzęt miałby szansę szybko stać się moim podstawowym telefonem.

• Test telefonu Palm Pre – część I – hardware
• Test telefonu Palm Pre – część II – webOS
• Test telefonu Palm Pre – czesc III – oprogramowanie

Acer wyposażył swój telefon w zmodyfikowany przez siebie system Android 1.6. Zmiany polegają głównie na dodaniu paru programów i widgetów. Użytkownik dostanie więc interfejs znany z modeli tzw. „Google Experience” wraz podstawowymi aplikacjami Google takimi jak Mapy, Gmail, Android Market, YouTube, Google Talk, ale aktualizacje firmware będą pochodziły od Acera.

Najbardziej widocznym usprawnieniem interfejsu są efektowne przeglądarki multimediów (po lewej) i zakładek (po prawej), umieszczone na skrajnych pulpitach. Ich działanie można zobaczyć na filmie pod koniec tekstu.

Kolejną zmianą w stosunku do standardowego Androida jest możliwość synchronizacji naszych kontaktów z Facebookiem czy Flickrem za pomocą narzędzia Acer Social Networking. Widzimy wtedy w książce adresowej, statusy naszych znajomych pobrane z tych serwisów.

Jeśli chodzi o programy zainstalowane domyślnie przez Acera, to mamy tu:

• Documents To Go – do przeglądania dokumentów typu Office, ale bez mołziwości edycji
• RoadSync – do synchronizacji poczty i kalendarza za pomocą protokołu Microsoft Exchange ActiveSync
• Liquid Media Server – umożliwiający przeglądanie na komputerze multimediów z telefonu za pośrednictwem WiFi.
• nemoPlayer – odtwarzacz multimediów
• Spinlets – aplikacja do obsługi serwisu o tej samej nazwie, umożliwiającego m.in. streaming muzyki
• urFooz – kolejny program do obsługi serwisu internetowego, tym razem pozwalającego na tworzenie avatarów itp.
• Acer Share – pozwalający na wysyłanie zdjęć bezpośrednio z telefonu na Facebooka czy do Flickra

Acer Liquid powinien pojawić się w sprzedaży jeszcze w tym roku, jednak producent nie podał jeszcze dokładnej daty. Ceny również nie znamy, ale jeśli telefon ma okazać się sukcesem to powinna być dość atrakcyjna.

Liquid właściwie nie oferuje niczego nowego wśród telefonów z Androidem. Owszem mamy tu niezły procesor i całkiem spory wyświetlacz o dużej rozdzielczości, ale czy to wystarczy by zainteresować większe grono klientów? Ciężko będzie się przebić w towarzystwie HTC z jego niesamowitym interfejsem czy Motoroli z Androidem 2.0, marką i mediami za sobą. Acerowi przydałaby się dobra cena lub udana współpraca z operatorami w przeciwnym wypadku zginie w tłumie podobnych do siebie smartfonów.

Źródła: the unwired, android.hdblog.it