Dowiadujemy się z niego, że aż ponad połowa darmowych aplikacji z Android Marketu nie zdobyła więcej niż 1000 użytkowników. 32,2% wszystkich programów może pochwalić się ilością pobrań rzędu 100-999, a prawie 20% nie udało się nawet osiągnąć 100 pobrań.

Darmowe aplikacje w Android Market a liczba pobrań

Prawdziwymi hitami okazało się tylko 69 darmowych programów, pobranych pomiędzy 5 a 10 mln razy i 26, które przekroczyły próg 10 milionów. Niekwestionowanym liderem jest Google Maps – ponad 50 milionów pobrań.

Deweloperzy publikujący płatne programy dla telefonów z Androidem, też nie mają łatwo. Prawie 80% komercyjnego softu dostępnego w Android Markecie nie przekroczyło granicy 100 pobrań.

Płatne aplikacje w Android Market a liczba pobrań

Na razie o wiele łatwiej zarabia się a AppStorze, chociaż i tutaj sukces osiągają tylko nieliczni. W marcu i kwietniu w Stanach Zjednoczonych tylko 6 płatnych programów dla iPhone’a przekroczyło 500 tys pobrań, w Android Markecie udało się to dwóm aplikacjom – Beautiful Widgets i Robo Defense.
Podobnie rzecz wygląda w przypadku gier. W sklepie Google jest tylko 5 płatnych gier sprzedanych na całym świecie w ilościach ponad 250 tysięcy sztuk, w iPhone’owym AppStorze mamy 10 gier, które przekroczyły tą liczbę tylko w Stanach Zjednoczonych w ciągu zaledwie 2 miesięcy.

Jak widać Android Market ma jeszcze sporo do nadrobienia, a sama liczba dostępnego softu ma niewielkie znaczenie skoro połowa tych aplikacji to śmieci, którymi nikt się nie interesuje.

via Distimo

Na kolejnych filmach możemy zobaczyć nowe odsłony sztandarowych aplikacji Androida.

Mapy nie różnią się zbytnio od znanej z telefonów wersji 5.0, jednak dopiero na dużym ekranie widać ich potencjał.

Gmail przypomina to co znamy z iPada czy choćby z Galaxy Tab. Wygodny, dwukolumnowy widok z wszystkimi opcjami znanymi z komórek. Wygląda świetnie.

Podobnie zrobiony jest GTalk, dodatkowo wyposażony w opcję wideorozmów.

Aplikacja do czytania książek różni się od iPadowej prezentacją okładek. Nie mamy tu wirtualnej półki, a poszczególne pozycje ułożone są w okręgu jedna obok drugiej. Samo czytanie odbywa się podobnie jak w programie Apple, z symulacją przewracania kartek włącznie.
Oczywiście nie mogło też zabraknąć specjalnego widgetu, dzięki któremu możemy od razu z poziomu pulpitu przejść do czytania wybranej publikacji.

Przeglądarka internetowa została upodobniona do Chrome z tradycyjnych komputerów. Strony możemy otwierać na osobnych kartach, jest tryb incognito i zakładki wyświetlające screenshoty witryn.

Na koniec jeszcze jeden film podsumowujący możliwości Androida 3.0 Honeycomb

Android 3.0 przynosi dość poważne zmiany w stosunku do poprzednich, stricte komórkowych wersji. To nie system z telefonu rozciągnięty na duzym ekranie, jak to mamy w przypadku iOSa. To oprogramowanie bardziej zbliżone do tego co znamy z komputerów niż smartfonów. Ciekawe w jakim stopniu Google przeniesie te rozwiązania do komórek.

via Engadget

• zmniejszenie liczby pobranych danych (Google twierdzi, że nawet 100 razy) i przyspieszenie wyświetlania się map
• bardziej płynne powiększanie i pomniejszanie mapy
• możliwość zapamiętania fragmentów mapy i oglądania jej bez dostępu do internetu

Drugą spektakularną zmianą są trójwymiarowe wizualizacje budynków w miastach. Wystarczy przesunąć dwoma palcami równocześnie po ekranie telefonu i już mamy widok okolicznych budynków.

Niestety na razie dotyczy to tylko około 100 miast (żadnego w Polsce). Możecie je zobaczyć na mapce poniżej:

Google Maps 5.0 dostępne są dla wszystkich telefonów wyposażonych w Androida od wersji 1.6 wzwyż. Niestety wizualizacja budynków i możliwość oglądania map offline działa dopiero od wersji 2.0.

A oto nowe Mapy w akcji na filmie udostępnionym przez producenta:

via Google Mobile Blog

Do testu użyłem telefonu HTC Desire i Google Maps 4.3.0. Sprawdzian trwał dwa dni – 130 kilometrów po autostradzie i około 30 kilometrów w mieście.

Obsługa programu jest banalnie prosta, odpalamy Mapy, wybieramy opcję Directions i wpisujemy miejsce docelowe. Aplikacja będzie próbowała nam podpowiedzieć miejsce już po wpisaniu pierwszych paru liter. Następnie wciskamy Go i po kilku sekundach mamy wyznaczoną trasę na mapie plus szczegółowy jej opis. Opcje konfiguracyjne są bardzo ograniczone, możemy jedynie nakazać ominięcie dróg płatnych i autostrad. Program oferuje też możliwość wybrania alternatywnej trasy wraz z informacją, o ile nasza podróż może się wydłużyć, gdy ją wybierzemy.

Między mapą a opisem można błyskawicznie się przełączać, wystarczy kliknąć w wybrany punkt na trasie i już przenosimy się do odpowiedniego miejsca opisu. Działa to też w drugą stronę.

Mapę można powiększać przyciskami +/- w prawym dolnym rogu lub po prostu za pomocą „szczypania”. Niestety „pinch to zoom” w Desire nie działa tak precyzyjnie jak w iPhone. Obraz powiększa się skokami więc nie da się dopasować zoomu idealnie do naszych potrzeb – program albo go nieznacznie powiększy albo pomniejszy.

Program nie jest domyślnie wyposażony w głosową nawigację, trzeba doinstalować text-to-speech. Pliki są dostępnie bezpłatnie w Android Markecie.

Problem zaczyna się gdy nawigacja do nas przemówi. Tak przeraźliwie bezosobowego, mechanicznego głosu nigdy nie słyszałem. Już po 5 minutach człowiek ma dość. Nie ma tu żadnego porównania do naturalnego, seksownego kobiecego głosu, który znam z TomToma (w wersji angielskiej, polska wersja jest zbyt sztuczna). Poddałem się po paru kilometrach i po prostu ściszyłem telefon do maksimum.

Interfejs aplikacji jest prosty i moim zdaniem brzydszy niż w konkurencyjnych programach. Na ekranie mamy czas pozostały do osiągnięcia celu, wskazówki co do następnego skrętu i kompas. Brakowało mi przede wszystkim prędkości i ostrzeżeń o przekroczeniu dopuszczalnych limitów, czasu podróży i prognozowanej godziny dojazdu. Idealnie ma to poukładane TomTom (obrazek po prawej), wszystko na dole, na osobnym pasku, czytelne i łatwo dostępne. Google porozrzucało swoje oznaczenia po całym ekranie.

Niezbyt podobała mi się też skala mapy, moim zdaniem jest za mała, a zmienić się tego niestety nie da. Nie ma problemu gdy jedziemy po autostradzie, ale w mieście, przy dużym zagęszczeniu ulic można łatwo przeoczyć właściwy skręt.

Program automatycznie przełącza się w tryb nocny – czyli przyciemnia obraz żeby nie raził oczu. Możemy tez zamiast mapy oglądać zdjęcia satelitarne, ale w praktyce na niewiele się to przydaje. Obraz jest po prostu zbyt pomniejszony, żeby można było rozpoznać budynki, które mijamy.

Mimo tych wad muszę przyznać, że nawigacja Google sprawowała się w trasie dość dobrze. Pewnie wskazywała optymalną drogę, nie zauważyłem żadnych opóźnień w ładowaniu map. (dla niezorientowanych – Google Maps nie ma wbudowanych map, za każdym razem ładuje je z internetu.)

W każdej chwili możemy obejrzeć całą trasę, a na niej zaznaczony aktualny traffic. Gdy w Glasgow natrafiłem na roboty drogowe, odcinek ten wyświetlił się w zmienionym kolorze.

Wszystko wydawałoby się w porządku, program w końcu spełnił swoją funkcję i doprowadził mnie do celu, gdyby nie błędy. Po mniej więcej 50 kilometrach nagle pojawił się komunikat „searching for GPS”. Byłem zaskoczony bo ikona na górze ciągle pokazywała pełny zasięg, a normalnie przecież powinna w takich przypadku zacząć „migać”. Pomyślałem, że poczekam chwile i wszystko wróci do normy. Nic z tego, 10 kilometrów i dalej nie działa, 20 kilometrów – nic się nie zmienia. Na ekranie miałem jedynie pomniejszoną mapę z zaznaczona trasą – żadnego śledzenia samochodu czy wskazywania kierunku. Jako, że wszystko odbywało się na autostradzie, nie było mowy o zatrzymaniu się na poboczu i sprawdzeniu telefonu. W końcu zrezygnowany, wyłączyłem nawigację, ale coś mnie tknęło, włączyłem ją ponownie i nagle okazało się, że wszystko jest w porządku. Program normalnie wskazuje drogę jakby nic się nie stało.

Drugi dzień testów to krążenie po mieście od punktu do punktu. Chciałem sprawdzić jak aplikacja będzie się sprawować w obliczu dość sporego zagęszczenia dróg, często jednokierunkowych. W sumie wskazałem około 8 rożnych celów w różnych częściach miasta. Za każdym razem wpisywałem tylko kod pocztowy (w Wielkiej Brytanii kod pocztowy nie tylko wskazuje miasto/pocztę ale konkretną ulicę, a czasem nawet określony budynek). Nawigacja bez problemu znalazła wszystkie adresy i mnie do nich doprowadziła. Fajną opcją jest wyświetlenie na ekranie zdjęcia budynku (pobranego ze street view) po dotarciu do celu. Dzięki temu odpada nam szukanie danego adresu po numerach, patrzymy na zdjęcie i od razu wiemy gdzie mamy się udać.

Niestety błędy i tym razem dały o sobie znać. Nie był to jednak problem z GPSem jak poprzednio. Nagle po prostu ekran zrobił się czarny i tyle. Nawigacja ciągle działała bo słychać było głos wskazujący drogę, ale obraz znikł. Podobnie jak poprzednio, pomógł restart programu.

Podczas testów sprawdziłem też zużycie baterii. Zawsze zaczynałem z telefonem naładowanym na 100% i nie wyłączałem go przez całą drogę, ani nie podłączałem do ładowarki. Niestety za pierwszym razem nieopatrznie zostawiłem ustawioną, animowaną tapetę, co mogło wpłynąć na ostateczne wyniki. Przedstawię więc rezultaty z drugiego dnia (na screenach poniżej).

Jak widać, niewiele ponad 2 godziny ciągłej pracy wydrenowały baterię do 20%. Lepiej więc nie wyruszać w trasę bez samochodowej ładowarki. Ciekawie prezentuje się też liczba wysłanych i pobranych danych, odpowiednio: 246 KB i 1.53 MB. Całkiem nieźle, myślałem, że ciągłe ładowanie map, będzie wymagać dużo więcej.

Nawigacja od Google spełnia swoje zadanie. Nie jest to tak zaawansowany produkt jak programy TomToma czy CoPilota, ale użytkownikom, którzy potrzebują przewodnika tylko okazjonalnie, powinna w zupełności wystarczyć. Na dłuższe trasy jednak raczej bym jej nie zabierał, szczególnie gdy podróżujemy sami i nie znamy drogi, chociażby pobieżnie. Zawsze może bowiem wysiąść nam w najmniej odpowiednim momencie, np. na dużym, autostradowym skrzyżowaniu, kiedy trzeba szybko podejmować decyzje i nie ma czasu na restart programu.
Google Maps nie sprawdzi się też w podróżach zagranicznych z powodu wysokich kosztów internetu via roaming. Guardian wyliczył, że 800 kilometrów we Francji to koszt rzędu 200 funtów czyli prawie 1000zł – tyle ile nowa, dedykowana nawigacja samochodowa.

Ja sam wole wydać parę złotych i kupić sobie CoPilota lub TomToma w wersji dla telefonu, a PDA, który dotychczas spełniał funkcję nawigacji, wyląduje zapewne na cmentarzysku nieużywanych gadgetów w mojej szufladzie. Z Google Maps już raczej nie będę korzystał.

Żeby skorzystać z darmowej nawigacji, wystarczy odszukać w Android Markecie Google Maps 4.2. Program działa na wszystkich telefonach opartych na systemie od wersji 1.6 wzwyż.
Więcej na temat aplikacji w artykule: Darmowa nawigacja od Google już w Europie

via Google Mobile Blog

Program oferuje wszystkie podstawowe funkcje – widok 3D, instrukcje głosowe, automatyczne przeliczanie trasy gdy zboczymy z kursu. Niestety mapy pobierane są z internetu, więc niezbędne jest stałe, szybkie połączenie z internetem co na bezdrożach może być nieosiągalne.

Nawigacja działa nie tylko na najnowszych smartfonach z Androidem 2.0, ale też na tych starszych z systemem w wersji 1.6 (co na pewno ucieszy amatorów Sony Ericssona X10). Ja testowałem ją na poczciwym HTC G1.

Jak widać na screenshotach, wszystko jest porządnie przetłumaczone na język polski, niestety sterowanie głosem działa tylko po angielsku. W dodatku musi to być angielski z amerykańskim akcentem i nawet Brytyjczycy mają czasami problem z obsługą tej funkcji. Jemima Kiss z Guardiana pisze, że czasem musiała 5 razy powtarzać instrukcję zanim oprogramowanie Google poprawnie ją zrozumiało.

W sumie najfajniejszą funkcją nowych Map jest nawigacja z wykorzystaniem zdjęć Street View, ale jest to raczej ciekawostka niż opcja przydatna w podróży samochodem. Poza tym Google nie daje nim nic nadzwyczajnego. Nawet darmowość softu nie robi wrażenia gdy pomyślimy, że Nokia udostępnia to samo, ale przy tym pozwala ściągnąć całe mapy i nie martwić się zasięgiem czy kosztem przesyłanych danych.
TomTom i Garmin nie mają na razie czego się obawiać.

Program ma możliwości porównywalne do edycji desktopowej: przeglądanie zdjęć satelitarnych ziemi, trójwymiarowych wizualizacji ukształtowania terenu, wyszukiwanie lokalnych biznesów, możliwość nakładania warstw z dodatkowymi informacjami jak oznaczenia dróg czy zdjęcia z Panoramio. Dodatkowo wprowadzono jeszcze wyszukiwanie głosem.

Google Earth nie jest może tak użyteczny jak Mapy, ale na pewno może sprawić dużo frajdy, niestety tylko posiadaczom telefonów z Androidem 2.1. W chwili obecnej sprowadza się to do Nexusa One, a niedługo powinna do niego dołączyć Motorola Droid oraz kolejne modele wyposażone w najnowszą wersją systemu Google. Na liście kompatybilnych urządzeń, raczej nieprędko znajdzie się Sony Ericsson X10, mimo, że parametrami nie odstaje od Nexusa One – to kolejny efekt bzdurnej decyzji producenta o umieszczeniu przestarzałego oprogramowania w swoim flagowym telefonie. Takich sytuacji będzie pewnie coraz więcej, więc jeśli planujecie kupno komórki z Androidem, upewnijcie się, że ma ona wersję co najmniej 2.0.

via Google

Oprócz tego aktualizacja przyniesie:

• domyślnie zainstalowaną aplikację Google Goggles – wyszukującą informacje na podstawie zdjęć zrobionych wbudowaną kamerą (np. fotografujemy okładkę książki i dostajemy wyniki jakbyśmy w klasyczną wyszukiwarkę wpisali jej tytuł),
• nową wersję Google Maps (3.4) z opcją synchronizowania gwiazdek, podpowiedziami przy wyszukiwaniu (na podstawie naszej historii) i trybem nocnym w nawigacji
• poprawki błędów związanych z połączeniami 3G

Wysyłanie nowej wersji oprogramowania rozpoczęło się już wczoraj, a do większości użytkowników powinna ona dotrzeć najpóźniej do końca tygodnia.

Pod spodem znajdziecie film prezentujący pinch-to-zoom w Nexusie One

via Google, obrazek i film pochodzą z serwisu Engadget

Mimo wszystko warto zainstalować nowe Google Maps bo pojawiło się w nim parę nowych opcji. Najbardziej widoczną jest możliwość wyświetlania warstw czyli dodatkowych informacji na mapach. Mogą to być np. dodatkowe mapy stworzone przez nas albo opisy poszczególnych miejsc pobrane z Wikipedii.

Program potrafi wyznaczyć trasę zarówno dla samochodu, jak i komunikacji miejskiej (niestety dla mojego miasta brakuje chyba danych) czy pieszej wędrówki.

Bardzo fajny jest widok z poziomu ulicy. Przy pomocy trackballa możemy „obracać się naokoło” żeby obejrzeć dane miejsce ze wszystkich stron. Jeszcze bardziej efektowna jest opcja „kompas” w której telefon korzysta z akcelerometru i „rozglądamy się” poruszając komórką (tak jakbyśmy stali w danym miejscu i mieli włączoną kamerę).

Nie będę wdawał się w szczegóły obsługi programu. Pobierzcie go i przetestujcie sami – naprawdę warto.

Reszta informacji się nie zmienia – pierwsze w kolejce są Niemcy (9 listopada) i Włochy, o reszcie krajów na razie cicho, a planowana cena to około 400 Euro bez podatków.

Niezawodny Mobile-Review opublikował już nawet film z prezentacją Motoroli Milestone. W okolicach 3 minuty możecie zobaczyć działanie multi-toucha.

via Engadget Mobile