Do testu użyłem telefonu HTC Desire i Google Maps 4.3.0. Sprawdzian trwał dwa dni – 130 kilometrów po autostradzie i około 30 kilometrów w mieście.

Obsługa programu jest banalnie prosta, odpalamy Mapy, wybieramy opcję Directions i wpisujemy miejsce docelowe. Aplikacja będzie próbowała nam podpowiedzieć miejsce już po wpisaniu pierwszych paru liter. Następnie wciskamy Go i po kilku sekundach mamy wyznaczoną trasę na mapie plus szczegółowy jej opis. Opcje konfiguracyjne są bardzo ograniczone, możemy jedynie nakazać ominięcie dróg płatnych i autostrad. Program oferuje też możliwość wybrania alternatywnej trasy wraz z informacją, o ile nasza podróż może się wydłużyć, gdy ją wybierzemy.

Między mapą a opisem można błyskawicznie się przełączać, wystarczy kliknąć w wybrany punkt na trasie i już przenosimy się do odpowiedniego miejsca opisu. Działa to też w drugą stronę.

Mapę można powiększać przyciskami +/- w prawym dolnym rogu lub po prostu za pomocą „szczypania”. Niestety „pinch to zoom” w Desire nie działa tak precyzyjnie jak w iPhone. Obraz powiększa się skokami więc nie da się dopasować zoomu idealnie do naszych potrzeb – program albo go nieznacznie powiększy albo pomniejszy.

Program nie jest domyślnie wyposażony w głosową nawigację, trzeba doinstalować text-to-speech. Pliki są dostępnie bezpłatnie w Android Markecie.

Problem zaczyna się gdy nawigacja do nas przemówi. Tak przeraźliwie bezosobowego, mechanicznego głosu nigdy nie słyszałem. Już po 5 minutach człowiek ma dość. Nie ma tu żadnego porównania do naturalnego, seksownego kobiecego głosu, który znam z TomToma (w wersji angielskiej, polska wersja jest zbyt sztuczna). Poddałem się po paru kilometrach i po prostu ściszyłem telefon do maksimum.

Interfejs aplikacji jest prosty i moim zdaniem brzydszy niż w konkurencyjnych programach. Na ekranie mamy czas pozostały do osiągnięcia celu, wskazówki co do następnego skrętu i kompas. Brakowało mi przede wszystkim prędkości i ostrzeżeń o przekroczeniu dopuszczalnych limitów, czasu podróży i prognozowanej godziny dojazdu. Idealnie ma to poukładane TomTom (obrazek po prawej), wszystko na dole, na osobnym pasku, czytelne i łatwo dostępne. Google porozrzucało swoje oznaczenia po całym ekranie.

Niezbyt podobała mi się też skala mapy, moim zdaniem jest za mała, a zmienić się tego niestety nie da. Nie ma problemu gdy jedziemy po autostradzie, ale w mieście, przy dużym zagęszczeniu ulic można łatwo przeoczyć właściwy skręt.

Program automatycznie przełącza się w tryb nocny – czyli przyciemnia obraz żeby nie raził oczu. Możemy tez zamiast mapy oglądać zdjęcia satelitarne, ale w praktyce na niewiele się to przydaje. Obraz jest po prostu zbyt pomniejszony, żeby można było rozpoznać budynki, które mijamy.

Mimo tych wad muszę przyznać, że nawigacja Google sprawowała się w trasie dość dobrze. Pewnie wskazywała optymalną drogę, nie zauważyłem żadnych opóźnień w ładowaniu map. (dla niezorientowanych – Google Maps nie ma wbudowanych map, za każdym razem ładuje je z internetu.)

W każdej chwili możemy obejrzeć całą trasę, a na niej zaznaczony aktualny traffic. Gdy w Glasgow natrafiłem na roboty drogowe, odcinek ten wyświetlił się w zmienionym kolorze.

Wszystko wydawałoby się w porządku, program w końcu spełnił swoją funkcję i doprowadził mnie do celu, gdyby nie błędy. Po mniej więcej 50 kilometrach nagle pojawił się komunikat „searching for GPS”. Byłem zaskoczony bo ikona na górze ciągle pokazywała pełny zasięg, a normalnie przecież powinna w takich przypadku zacząć „migać”. Pomyślałem, że poczekam chwile i wszystko wróci do normy. Nic z tego, 10 kilometrów i dalej nie działa, 20 kilometrów – nic się nie zmienia. Na ekranie miałem jedynie pomniejszoną mapę z zaznaczona trasą – żadnego śledzenia samochodu czy wskazywania kierunku. Jako, że wszystko odbywało się na autostradzie, nie było mowy o zatrzymaniu się na poboczu i sprawdzeniu telefonu. W końcu zrezygnowany, wyłączyłem nawigację, ale coś mnie tknęło, włączyłem ją ponownie i nagle okazało się, że wszystko jest w porządku. Program normalnie wskazuje drogę jakby nic się nie stało.

Drugi dzień testów to krążenie po mieście od punktu do punktu. Chciałem sprawdzić jak aplikacja będzie się sprawować w obliczu dość sporego zagęszczenia dróg, często jednokierunkowych. W sumie wskazałem około 8 rożnych celów w różnych częściach miasta. Za każdym razem wpisywałem tylko kod pocztowy (w Wielkiej Brytanii kod pocztowy nie tylko wskazuje miasto/pocztę ale konkretną ulicę, a czasem nawet określony budynek). Nawigacja bez problemu znalazła wszystkie adresy i mnie do nich doprowadziła. Fajną opcją jest wyświetlenie na ekranie zdjęcia budynku (pobranego ze street view) po dotarciu do celu. Dzięki temu odpada nam szukanie danego adresu po numerach, patrzymy na zdjęcie i od razu wiemy gdzie mamy się udać.

Niestety błędy i tym razem dały o sobie znać. Nie był to jednak problem z GPSem jak poprzednio. Nagle po prostu ekran zrobił się czarny i tyle. Nawigacja ciągle działała bo słychać było głos wskazujący drogę, ale obraz znikł. Podobnie jak poprzednio, pomógł restart programu.

Podczas testów sprawdziłem też zużycie baterii. Zawsze zaczynałem z telefonem naładowanym na 100% i nie wyłączałem go przez całą drogę, ani nie podłączałem do ładowarki. Niestety za pierwszym razem nieopatrznie zostawiłem ustawioną, animowaną tapetę, co mogło wpłynąć na ostateczne wyniki. Przedstawię więc rezultaty z drugiego dnia (na screenach poniżej).

Jak widać, niewiele ponad 2 godziny ciągłej pracy wydrenowały baterię do 20%. Lepiej więc nie wyruszać w trasę bez samochodowej ładowarki. Ciekawie prezentuje się też liczba wysłanych i pobranych danych, odpowiednio: 246 KB i 1.53 MB. Całkiem nieźle, myślałem, że ciągłe ładowanie map, będzie wymagać dużo więcej.

Nawigacja od Google spełnia swoje zadanie. Nie jest to tak zaawansowany produkt jak programy TomToma czy CoPilota, ale użytkownikom, którzy potrzebują przewodnika tylko okazjonalnie, powinna w zupełności wystarczyć. Na dłuższe trasy jednak raczej bym jej nie zabierał, szczególnie gdy podróżujemy sami i nie znamy drogi, chociażby pobieżnie. Zawsze może bowiem wysiąść nam w najmniej odpowiednim momencie, np. na dużym, autostradowym skrzyżowaniu, kiedy trzeba szybko podejmować decyzje i nie ma czasu na restart programu.
Google Maps nie sprawdzi się też w podróżach zagranicznych z powodu wysokich kosztów internetu via roaming. Guardian wyliczył, że 800 kilometrów we Francji to koszt rzędu 200 funtów czyli prawie 1000zł – tyle ile nowa, dedykowana nawigacja samochodowa.

Ja sam wole wydać parę złotych i kupić sobie CoPilota lub TomToma w wersji dla telefonu, a PDA, który dotychczas spełniał funkcję nawigacji, wyląduje zapewne na cmentarzysku nieużywanych gadgetów w mojej szufladzie. Z Google Maps już raczej nie będę korzystał.

Żeby skorzystać z darmowej nawigacji, wystarczy odszukać w Android Markecie Google Maps 4.2. Program działa na wszystkich telefonach opartych na systemie od wersji 1.6 wzwyż.
Więcej na temat aplikacji w artykule: Darmowa nawigacja od Google już w Europie

via Google Mobile Blog

Program oferuje wszystkie podstawowe funkcje – widok 3D, instrukcje głosowe, automatyczne przeliczanie trasy gdy zboczymy z kursu. Niestety mapy pobierane są z internetu, więc niezbędne jest stałe, szybkie połączenie z internetem co na bezdrożach może być nieosiągalne.

Nawigacja działa nie tylko na najnowszych smartfonach z Androidem 2.0, ale też na tych starszych z systemem w wersji 1.6 (co na pewno ucieszy amatorów Sony Ericssona X10). Ja testowałem ją na poczciwym HTC G1.

Jak widać na screenshotach, wszystko jest porządnie przetłumaczone na język polski, niestety sterowanie głosem działa tylko po angielsku. W dodatku musi to być angielski z amerykańskim akcentem i nawet Brytyjczycy mają czasami problem z obsługą tej funkcji. Jemima Kiss z Guardiana pisze, że czasem musiała 5 razy powtarzać instrukcję zanim oprogramowanie Google poprawnie ją zrozumiało.

W sumie najfajniejszą funkcją nowych Map jest nawigacja z wykorzystaniem zdjęć Street View, ale jest to raczej ciekawostka niż opcja przydatna w podróży samochodem. Poza tym Google nie daje nim nic nadzwyczajnego. Nawet darmowość softu nie robi wrażenia gdy pomyślimy, że Nokia udostępnia to samo, ale przy tym pozwala ściągnąć całe mapy i nie martwić się zasięgiem czy kosztem przesyłanych danych.
TomTom i Garmin nie mają na razie czego się obawiać.

G jak Garmin

O planach wejścia Garmina na rynek telefonów komórkowych, słyszymy już od dawna, ale jak dotąd jedynym efektem były plotki i parę prototypów pokazanych na różnych targach. Czy tym razem będzie inaczej? Trudno powiedzieć, jednak Garmin musi coś szybko zrobić, żeby poradzić sobie w nowej rzeczywistości, gdzie nawigacja rozdawana jest za darmo.

W Barcelonie, spółka Garmin-ASUS pokazała dwa telefony, jeden oparty na Windows Mobile (M10), a drugi na Androidzie 1.6 (A50). Model A50 wyposażono w wyświetlacz 3,5-cala HVGA, 4GB pamięci wewnętrznej plus gniazdo kart microSD, 3-megapikselowy aparat i bardzo czuły odbiornik GPS. Jak można się było spodziewać, wszystko zostało podporządkowane nawigacji. Widać to szczególnie po interfejsie z dużymi ikonami, ułatwiającymi wybranie danej funkcji podczas jazdy autem. W zestawie znajdziemy też dedykowany uchwyt, ładowarkę samochodową oraz preinstalowaną nawigację Garmina wraz z mapami – nie potrzeba połączenia z internetem.
Garmin-ASUS Nuvifone A50 wygląda na ciekawą alternatywę dla klasycznej nawigacji samochodowej. Nie wyobrażam go sobie jednak jako podstawowego telefonu noszonego na co dzień w kieszeni, ale już jako dodatkowa komórka, zabierana na dłuższe wyprawy samochodem, może całkiem nieźle się sprawdzić. Poczekajmy tylko na cenę.

H jak HTC

HTC zasłużyło na osobną notkę, znajdziecie ją tutaj: HTC na Mobile World Congress 2010

I jak iWonder

iWonder to kolejny tablet z Androidem i pewnie nie warto byłoby nawet o nim wspominać gdyby nie cena. $100 (około 300zł) za urządzenie z 10-calowym, dotykowym ekranem 800×600, WiFi, akcelerometrem i systemem Android 1.6 to niezła okazja, nawet gdy wykonanie gadgetu pozostawia wiele do życzenia. Niestety Foxconn raczej nie planuje sprzedaży iWondera poza Chinami, a jeśli już to za inne pieniądze.

J jak Jabra Clipper

O słuchawkach na OpenMobile z reguły nie piszę, ale to jedyne hasło na literę J, które udało mi się znaleźć. Jabra Clipper to urządzenie, które pozwoli połączyć nasze ulubione słuchawki z telefonem za pomocą Bluetootha. Wystarczy zparować komórkę z niewielkim „klipsem” i skorzystać z wbudowanego w Clippera, gniazda 3.5mm. Cena gadgetu ze słuchawkami w zestawie to £39 (około 170zł).

L jak Legend

Android 2.1, znajomy heropodobny kształt i obudowa wykonana z jednego kawałka aluminium – tak najkrócej można scharakteryzować kolejny z telefonów zaprezentowanych na MWC 2010 przez HTC – Legend. Do sprzedaży ma trafić już w kwietniu w cenie o około 200zł niższej niż Desire. Więcej informacji znajdziecie tutaj.

M jak MeeGo

Jeśli znudziło was już ciągłe czytanie o Androidzie, pora na niewielką odmianę. MeeGo to nowa platforma mobilna oparta na Linuxie, która powstała z połączenia Maemo i Moblina. Będą ją wspierać Nokia i Intel, a za zarządzanie weźmie się Linux Foundation. Więcej informacji w tekście: Maemo Umarło. Niech żyje MeeGo

N jak Nokia

Nokia nie miała niestety nic do pokazania w Barcelonie więc oficjalnie Finowie nie wzięli udziału w targach. Pojawili się tylko przy okazji zapowiedzi systemu MeeGo – niezbyt wiele jak na czołowego sprzedawcę telefonów komórkowych na świecie.

O jak Opera

Opera przyjechała do Hiszpanii ze swoją przeglądarką Mini w wersji dla iPhone’a i chociaż wszyscy komentatorzy zachwycali się jej prędkością to użytkownicy nieprędko będą mogli sami się o tym przekonać. Wszystko w rekach Apple, które najpierw musi dopuścić aplikację do dystrybucji w AppStore, a to z racji „dublowania funkcjonalności” jest raczej wątpliwe. Z drugiej strony Opera już raz zmusiła dużą korporację (Microsoft) do rezygnacji z monopolu, dlaczego więc ma się nie udać i tym razem.

P jak pro

Pro to etykietka nadawana przez Sony Ericssona nowym telefonom wyposażonym w klawiaturę QWERTY.

Q jak Quench

Quench to europejska nazwa modelu CLIQ XT od Motoroli, a zarazem 8 już telefon tego producenta, oparty na systemie Android.

R jak RIM

Producent Blackberry nie pokazał żadnych nowych telefonów, ale miał za to niespodziankę dla użytkowników swoich produktów – przeglądarkę internetową bazującą na silniku WebKit. Nie podano daty premiery, ale jak widać na poniższym filmie, program jest już prawie gotowy.

S jak SonyEricsson

Sony Ericsson stał się ostatnio specjalistą od zapowiadania nowych modeli i zwlekania z ich realizacją. Tym razem mogliśmy obejrzeć dema X10 mini i X10 mini pro na Androidzie oraz Vivaz pro na Symbianie. Dwa pierwsze opisałem już w tekstach Sony Ericsson stawia na Androida 1.6 oraz Sony Ericsson X10 mini pro na wideo – czy może być jeszcze gorzej?, a o smartfonie Vivaz pro przeczytacie w serwisie SymbianOS – Sony Ericsson prezentuje telefon Vivaz Pro.

T jak Turbo

Turbo to nowa wersja wirtualnej maszyny Dalvik, która ma przyspieszyć Androida nawet 3-krotnie. Niestety softu nie będzie można zainstalować samemu – Myriad kieruje swoją ofertę tylko do producentów telefonów. Pierwsze implementacje powinniśmy zobaczyć jeszcze w tym roku, a demo znajdziecie w serwisie Engadget.

W jak Wave

Wave to pierwszy telefon oparty na platformie Bada od Samsunga. Więcej szczegółów w pierwszej części mojego podsumowania.

X jak seria telefonów X10

Patrz wyżej pod S jak Sony Ericsson

Z jak Za rok może będzie ciekawiej

Jak widać tegoroczny Mobile World Congress nie przyniósł żadnych ekscytujących produktów ani rozwiązań. Dominowała Androidowa nuda plus mglisty projekt Nokii i Intela, po którym niewiadomo czego się spodziewać. Jedynie HTC pokazało sprzęt warty uwagi i obok Nexusua One to właśnie Desire i Legend są najciekawszą propozycją dla ludzi planujących zakup komórki z Androidem w tym roku.

via Engadget, Garmin, Ubergizmo, Pocket-lint, Intomobile

Power Manager pozwala na automatyczną zmianę ustawień telefonu w zależności od poziomu naładowania baterii. Dzięki temu w sytuacji gdy mamy na przykład tylko 30%, zostaną wyłączone najbardziej prądożerne funkcje (jak np. podświetlenie ekranu, WiFi, GPS etc) co powinno utrzymać przy życiu naszą komórkę do czasu gdy nie podłączymy jej do ładowarki.

Po uruchomieniu aplikacji widzimy panel kontrolny a na nim:

• poziom naładowania baterii w procentach
• stan baterii – mamy tu 5 możliwości
  GOOD – bateria w dobrym stanie
  OVHT – bateria przegrzana
  DEAD – bateria zakończyła swój żywot
  OVLT – przepięcie
  FAIL – nieokreślony błąd
  UNKN – nieznany
• rodzaj sieci – 2G, 3G
• kontrolki funkcji takich jak WiFi, Bluetooth, GPS, Call location (lokalizacja po nadajnikach). Można je samemu włączać i wyłączać poprzez kliknięcie na danym przycisku
• Monitor – jego wyłączenie wstrzymuje automatyczne uruchamianie profili

Pod spodem mamy domyślne profile, które aktywują się odpowiednio gdy: bateria jest naładowana, bateria ma poniżej 30%, telefon podłączony jest do ładowarki, telefon podłączony jest do komputera, przeglądamy strony www. Każdy z nich ma inną charakterystykę np. przy słabej baterii wyłączają się Wifi, Bluetooth, GPS, Call location, zmniejsza się jasność ekranu i szybciej się on wygasza. Można je oczywiście uruchomić ręcznie klikając na ich nazwę. Możemy też dopasować je do własnych potrzeb wybierając opcję Edit z menu kontekstowego (wywołujemy je poprzez długi klik na wybranej pozycji) .

Dla tych, których nie zadowalają domyślne konfiguracje, przygotowano funkcję tworzenia własnych profili. Żeby to zrobić klikamy przycisk Menu, wybieramy opcję Add profile i podajemy nazwę oraz opis.

Następnie otwiera nam się szczegółowe menu z wszelkimi dostępnymi ustawieniami.

• Trigger – zdarzenie aktywujące profil. Do wyboru mamy poziom baterii (ustawiany wygodnym suwakiem), podłączenie do ładowarki albo do komputera.
  
• Stay awake – wybieramy po jakim czasie rozmowy ekran zostaje zablokowany i czy odblokowuje go odsłonięcie klawiatury.
  
• Sound – możliwość wyłączenia dźwięku i wibracji
• Display – ustawianie jasności ekranu i czasu po jakim się wyłącza
  
• Wireless – włączanie i wyłączanie WiFi oraz Bluetootha
• Location – wyłączanie i włączanie GPS oraz lokalizacji przez nadajniki
• Data synchronization – wyłączanie i włączanie synchronizacji

Power Manager to bardzo przydatne narzędzie i trudno jest mi sobie wyobrazić codzienne używanie G1 bez niego. Domyślne profile spełniają swoje zadanie i chyba tylko najbardziej wymagający użytkownicy będą mieli potrzebę, żeby tworzyć własne. Program praktycznie nie wymaga żadnej konfiguracji i od razu po zainstalowaniu wykonuje swoją robotę.

Opakowanie i to co w środku

G1 pakowany jest, zgodnie z najnowszymi trendami, w niewielkie, gustowne, czarne pudełko, zamykane na magnes i z biało-t-mobilową obwolutą.

Zestaw nie jest zbyt bogaty. Oprócz telefonu znajdziemy w nim słuchawki stereo, ładowarkę, kabel USB i pokrowiec. Dostajemy też kartę pamięci microSD 2GB od razu włożoną do słuchawki. Miłą niespodzianką jest załączona folia ochronna na wyświetlacz. Pierwszy raz się spotykam żeby producent dawał coś takiego, a przecież taka praktyka powinna być powszechna.

Tu od razu muszę się przyznać do niezłego failu. Nie wiem co mnie podkusiło, ale zacząłem zakładać folię od razu po przyjściu do domu, na stojąco w wełnianym swetrze. Teraz próbki swetra mogę oglądać codziennie na ekranie, a do mnie jedzie następna folia.
Folia spełnia nie tylko role ochronną ale też ułatwia obsługę dotykowego wyświetlacza. Goły ekran nie ma żadnego poślizgu, nie da się przewijać i obsługa jest niewygodna.

Jeśli chodzi o jakość akcesoriów to nie ma w nich nic specjalnego. Kable jak to kable, słuchawki niebrzydkie ale bez rewelacji, futerał najprostszy z możliwych z tworzywa skóropodobnego.
Słuchawki mają klipsa, przycisk pauzy, potencjometr i wbudowany mikrofon. Co ciekawe regulacja głośności jest analogowa, w postaci pokrętła. Rozwiązanie jak dla mnie bardzo fajne, już mi się znudziły przyciski. Zmiana poziomu dźwięku słuchawek jest przez to niezależna od telefonu i nie wpływa na ustawienia komórki.

Zestaw oceniam na 4 (w pięciostopniowej skali)

Wygląd i jakość wykonania

Szczegółowe opisywanie co telefon ma z każdego boku to zwykle najnudniejsza część każdego testu, postaram się więc ograniczyć to do minimum. Zresztą i tak nie ma o czym pisać. Jest wejście USB na dole, przyciski głośności i aparatu z boku, a z przodu trackball taki jak w Blackberry oraz 5 przycisków – menu, zielona i czerwona słuchawka, home, klawisz wstecz.

Wyświetlacz ma 3.17 cala, rozdzielczość 320 x 480 px i obsługuje 64k kolorów. Parametry raczej średnie, bez rewelacji ale nie ma też się czego wstydzić.

Klawiatura QWERTY również w sumie jest niezła. Gumowe przyciski, mimo niewielkich rozmiarów, obsługuje się dość precyzyjnie. Nie potrzeba wiele czasu, żeby się do nich przyzwyczaić. Trochę irytuje umieszczenie klawisza menu w miejscu gdzie zwykle jest shift, ale ogólne wrażenie jest pozytywne.

Dość trudny jest dostęp do karty pamięci. Żeby ją wymienić trzeba wysunąć ekran, otworzyć zaślepkę i użyć jakiegoś narzędzia do wciśnięcia karty – jest za głęboko by sięgnąć samym palcem. Telefon obsługuje nośniki microSD.

G1 to nie jest najładniejszy telefon jaki w życiu widziałem. Wygląda trochę jak prototyp, który dopiero ma trafić do działu odpowiedzialnego za design. Wiadomo, że większość współczesnych smartfonów jest plastikowa, ale HTC w swoim modelu nawet nie próbował tego ukryć, a wręcz to podkreśla. Z drugiej strony urządzenie jest w miarę lekkie (158g), a jego wymiary są w sam raz (117 x 55,7 x 17,1 mm). Podczas rozmowy trzyma się go bardzo wygodnie i pewnie. Dobrym pomysłem jest też lekkie wygięcie u dołu dopasowujące telefon do kształtu twarzy.

Tak więc jeśli szukacie sprzętu, którym zachwycicie swoich znajomych, trzymajcie się z daleka od G1, on wam popularności nie przyniesie (chyba, że w kółku komputerowym).

Jakość wykonania to również nie najmocniejsza strona pierwszego urządzenia z Androidem. Na forach dyskusyjnych o symbianie wszyscy narzekają na niedociągnięcia w Nokiach – slider ma luzy, pokrywa na baterię trzeszczy, aparat nie osłonięty itd. Panowie spokojnie, zobaczcie G1, a od razu wam się humor poprawi. Dopiero w nim możecie poznać co to znaczy luźny slider. E90, E71 a nawet N95 przy produkcie HTC to jak Porsche przy Hyundaiu. Kilka razy zdarzyło mi się upuścić na beton swoje Nokie i za każdym razem poza kilkoma ryskami nic poważnego się nie stało – działały bez problemów. Jestem pewny, że upadek G1 zakończy raz na zawsze jego żywot i nawet futerał mu nie pomoże.

Wygląd zasługuje jedynie na – 3

Obsługa

Jak dotąd, wygląda na to, że HTC G1 to koszmar każdego użytkownika, pora więc wprowadzić trochę lepszego nastroju do tej recenzji.

Żeby przekonać się do tego telefonu trzeba go uruchomić i trochę się nim pobawić. Wygoda obsługi rekompensuje niekorzystne pierwsze wrażenie. Zadowoleni powinni być zarówno wielbiciele dotykowych ekranów jak i konserwatywni „klawiaturowcy”.

Czułość ekranu jest taka jak być powinna. Nie wymaga dużo siły i równocześnie rzadko zdarza się, żeby przypadkowe muśnięcie uruchomiło jakąś aplikację. Przewijanie ekranu jest płynne i łatwo wyczuć jak nim operować by zawsze osiągnąć zamierzony efekt.
Niestety nie ma jeszcze ekranowej klawiatury tekstowej więc za każdym razem gdy chcemy coś napisać musimy odsłonić klawiaturę. Może to być czasami irytujące ale mam nadzieję, że wraz z aktualizacją firmware problem zniknie.

Do wykręcenia numeru służy ekranowa klawiatura numeryczna, wywoływana poprzez ikonę dialer lub zakładkę o tej samej nazwie w Kontaktach czy Rejestrze połączeń.

Jak już pisałem wcześniej, klawiatura, mimo niewielkich rozmiarów, dobrze spełnia swoje zadanie. Nie przeszkadza tak bardzo nawet jej niezbyt ergonomiczne umiejscowienie. Przystosowana jest głównie do pisania dwoma kciukami gdy trzymamy telefon w ręce. Używanie jej gdy leży na stole do najwygodniejszych już nie należy, to nie jest Nokia E90.
Klawiatura ma wszystkie standardowe znaki plus kilka klawiszy dodatkowych. Jest wśród nich przycisk menu, klawisz @ (chociaż znak ten można też wprowadzić skrótem shift+2) i lupka odsyłająca do wyszukiwarki google. Nie ma osobnego Capslocka, ale jego funkcję zastępuje podwójne kliknięcie Shifta.

Odsłonięcie klawiatury automatycznie obraca ekran do pozycji poziomej, a zasłonięcie przywraca go do pionu. Akccelerometr nie działa w żadnej domyślnie zainstalowanej aplikacji, ale są już programy np. przeglądarka www Steel, które go wykorzystują.

Oprócz ekranu i klawiatury, w sterowaniu pomaga trackball. Jest on identyczny z tymi znanymi z BlackBerry. Pozwala manipulować ekranem, nawigować między ikonami czy linkami, działa też jako przycisk zatwierdzenia. Jak dotąd rzadko mi się zdarzyło go używać, dotyk w zupełności wystarcza, ale są oczywiście przypadki gdy kulka jest niezastąpiona np. do klikania w linki na stronach www. Przydałaby się moim zdaniem opcja wyłączania trackballa, bo tak samo jak pomaga, tak samo może czasem przeszkadzać. Zdarza się, że go lekko potrącamy ręką podczas pisania i wtedy może zmienić nam położenie kursora lub przeskoczyć do innej pozycji w formularzu.

Do opisania pozostały jeszcze przyciski specjalne.

• Menu – umieszczony na środku tuż pod ekranem – służy do odblokowania telefonu i wywołania dodatkowego menu w każdej aplikacji. To przycisk, którego będziecie najczęściej używać.
  
• Zielona słuchawka – pierwszy od lewej na dole pod ekranem – za jej pomocą odbieramy i wywołujemy połączenia, uruchamia też rejestr połączeń
  
• Home – drugi od lewej – przycisk pozwalający nam powrócić do pulpitu z dowolnego miejsca telefonu, przytrzymanie go pokazuje 6 ostatnio używanych aplikacji
  
• Wstecz – drugi od prawej – to oczywiście klawisz, który umożliwia nam powrót do poprzedniego ekranu
• Czerwona słuchawka – pierwsza od prawej – kończy połączenie i wyłącza ekran/blokuje telefon
• Klawisz aparatu – na prawym boku – uruchamia aparat, robimy nim też zdjęcia
• Klawisze głośności – na lewym boku – tu chyba nie trzeba wyjaśniać. Głośność ustawiamy niezależnie dla telefonu i dla muzyki.
  

HTC zapewniło użytkownikom G1 wszystko co potrzebne do wygodnej i bezproblemowej obsługi telefonu. Ekran jest świetnie wyważony, bezproblemowo obsługuje się go palcami a wspomagają go dobra klawiatura i szereg pomocniczych klawiszy o trackballu nie zapominając. Obsługę oceniam na mocne 5.

Bateria

We wszystkich recenzjach G1 bateria uznawana jest za najsłabszy punkt tego telefonu. Ja po pierwszym dniu byłem przerażony. Rzeczywiście energia znikała w oczach. Tak jakbyście włączyli stoper. Jest 100%, przeglądam parę stron, sprawdzam znowu a tu 88%. Odpalam odtwarzacz muzyki, słucham przez 20 minut, sprawdzam – 72%. Przeglądam Android Market, pobieram parę aplikacji, sprawdzam – 60%. O co chodzi myślę, czy rzeczywiście to taka katastrofa?
W sumie pierwszego dnia bateria wytrzymała dokładnie 24 godziny. W tym czasie słuchałem muzyki przez około 1.5 godziny, wykonałem parę połączeń, Google Mail synchronizował się na bieżąco, spędziłem parę godzin na stronach internetowych i pobrałem kilkanaście aplikacji. Nie jest więc tak strasznie. Na początku poziom naładowania spada dość gwałtownie, ale potem jakoś to się uspokaja.
Kolejne dni to jeszcze lepsze osiągi. Widać, że bateria potrzebuje trochę czasu by uzyskać pełną pojemność. Przy rzadkim używaniu, telefon spokojnie wytrzyma 48 godzin (cały ostatni weekend nie musiałem ładować).
Dzisiaj na przykład, po nocnym ładowaniu, zacząłem używać G1 od 6.00 – 2 godziny słuchania muzyki, poczta, strony www, trochę zdjęć, kilka połączeń, SMSy, GPS – teraz czyli o 20.00 Power Manager wskazuje 51%. Jestem pewny, że spokojnie wytrzyma i jutrzejszy dzień.

Oczywiście niektóre aplikacje są szczególnymi pożeraczami – np. klient Last.fm czy YouTube.
Podsumowując, bateria w G1 nie jest, aż taka słaba jak mówią. Można ją porównać z akumulatorami z innych smartfonów np. E90 czy N95. Oceniam ją na 3.5.

Dźwięk

Jakość i poziom dźwięku odgrywanego przez wbudowane głośniki jest porównywalna do tej z innych współczesnych telefonów. Bez rewelacji, boomboxa nim nie zastąpimy. Słuchawki to już inna bajka. Nie jestem audiofilem więc o jakości niewiele mogę powiedzieć, ale głosność przewyższa wszystkie Nokie z jakimi miałem do czynienia. Podczas gdy w N80, N95 czy E90 słuchanie na pełnej mocy to norma, w G1 się po prostu nie da – jest na prawdę głośno. Nareszcie mogę dostosować volume do własnych potrzeb, nie uciekając się do sztuczek z equalizerem.
Nie mogę też narzekać na jakość dźwięku podczas rozmów. Jest taki jak powinien być w telefonie.
Jako, że nie zdarza mi się słuchać muzyki bez słuchawek oceniam tą cześć telefonu na 4.5

Zasięg, GPS i transmisja danych

Tak się składa, że mieszkam w miejscu o ograniczonym zasięgu sygnału GSM/UMTS. Na zewnątrz jest jeszcze ok, ale w mieszkaniu są miejsca prawie odcięte od usług operatora, a przynajmniej tak było gdy miałem Nokie N95 i E90. Okazało się, że G1 potrafi trochę więcej. Teraz praktycznie mam zasięg w całym mieszkaniu. Tam gdzie w Nokiach była jedna kreska teraz są dwie, tam gdzie nie było połączenia teraz mam jedną kreskę. (ocena 5)

Z GPSem jest odwrotnie. Tutaj Nokia ma przewagę. W obydwu komórkach fińskiego producenta GPS odnajdował satelity w sekundy, G1 zajmuje to parę minut. Niestety nie miałem jeszcze okazji przetestować jak to wygląda w samochodzie i nie wiem czy w ogóle będę sprawdzał. Na razie brak jakiejkolwiek sensownej nawigacji na Androida a jeżdżenie z Google Maps mija się z celem.
Można więc uznać, że aktualnie GPS jest tylko mało istotnym gadgetem w telefonie HTC. Sytuacje pewnie się zmieni gdy Android Market rozpocznie dystrybucję płatnych aplikacji – TomTom czy Garmin raczej nie odpuszczą okazji, żeby zająć kolejny fragment rynku. (ocena 3.5)

G1 podłączamy do komputera kablem miniUSB/USB. Co prawda gniazdo w telefonie trochę się różni wyglądem od standardowego miniUSB, ale każdy kabel tego typu powinien działać bez problemu.

Nie potrzeba żadnego specjalnego oprogramowania. Po podłączeniu, musimy jedynie (jak to w linuxie) zamontować kartę (opcja dostępna na górnym pasku) i dalej już postępujemy jak ze zwykłym czytnikiem kart. Szybkość transferu danych jest również z nim porównywalna. Wszystko proste i wygodne – dla mnie na 5.

Aparat

Niby ma autofocus, niby ma 3 miliony pikseli, ale trudno go nazwać prawdziwym aparatem cyfrowym. Nie ma lampy błyskowej ani nawet byle jakiej diody, nie potrafi kręcić filmów wideo. Konkurować może jedynie z aparatem iPhona a i tak nie jestem pewien czy miałby szanse na wygranie. Nie warto się nawet więcej rozwodzić nad tym elementem G1 – ocena tylko, a może aż 3.

Podsumowanie

Jak zapewne zauważyliście, o Androidzie praktycznie nie wspominałem. Nie chciałem mieszać oceniania sprzętu z ocenianiem systemu. Androidem zajmę się w drugiej części recenzji.
Sam telefon nie zachwyca, jest po prostu średni. Równocześnie też nie rozczarowuje, bo nikt kto go zobaczy na żywo, nie spodziewa się nie wiadomo czego. Zastanawia mnie czemu akurat takiego średniaka wybrano na pierwszego reprezentanta rodziny Android.
Gdyby nie ten system, to G1 byłby tylko kolejną pozycją w katalogu HTC, którą nikt się nie interesuje.
Mogę go polecić tylko osobom lubiącym eksperymentować i chcącym przetestować Androida. Jeśli szukacie konkurenta dla iPhona to w tym modelu go nie znajdziecie, G1 po prostu nie ma tej klasy. Jeśli szukacie porządnego telefonu, który dużo potrafi, ale nie bawi was ciągłe instalowanie nowych programów – weźcie Nokię lub BlackBerry. Jeśli interesują was głównie multimedia – trzymajcie się od tego HTC z daleka.
G1 to głównie model dla ciekawskich i dla developerów oprogramowania na Androida. Ma rację bytu tylko do czasu gdy pojawi się jego odpowiednik od jakiegoś uznanego producenta typu Samsung czy SonyEricsson. Potem wszyscy o nim zapomną i przetrwa jedynie jako wpis w Wikipedii.

Jeśli ktos ma ochotę może wykopać.

• obudowa- G1 nie wygląda na urządzenie, które dopracowywano latami. Przypomina raczej prototyp, obudowa jest niedopracowana a klawisze czasem nie reagują na działania użytkownika.
• wyświetlacz- w przeciwieństwie do obudowy, wyświetlacz jest mocną stroną urządzenia. Obraz jest bardzo ostry, obsługa dotykiem wygodna. Żeby wywołać konkretną funkcje na ekranie nie potrzeba dużo siły bo reaguje on na impulsy elektryczne a nie na fizyczny nacisk. Rozdzielczość jest taka sama jak w iPhone czyli 320 x 480 przy trochę mniejszej wielkości ekranu – 3.2 cala
• klawiatura- wysuwana klawiatura ma bardzo dobry rozkład, chociaż przyciski wydają się zbyt płaskie. Pewnym zaskoczeniem jest to, że klawiatura QWERTY to jedyny sposób na wpisywanie tekstu w telefonie, nie ma ekranowej wersji jak w iPhone.
• kamera- pod tym względem G1 nie ma wiele do zaoferowania. Tylko 3 mln pikseli, a zdjęcia pozostawiają wiele do życzenia. Brak flasha tylko pogarsza sprawę. G1 to nie telefon dla amatorów fotografii.
• karta pamięci- telefon obsługuje karty pamięci typu microSD. W zestawie otrzymujemy nośnik o pojemności 1GB, ale, jak donosi Engadget, bez problemu działają karty nawet 16GB.
• dźwięk- obydwaj recenzenci narzekają trochę na jakość dźwieku, który jest trochę za cichy i niezbyt czysty w porównaniu do innych urządzeń tego typu.
• zasięg- niestety tutaj również widać niedociągnięcia. Telefon często gubi zasięg i w testach szybkości połączenia 3G wypadł zdecydowanie gorzej niż iPhone. Widać to na poniższym filmie:

• GPS- to kolejna porażka G1. Znalezienie satelit trwa strasznie długo nieważne czy jesteśmy w pomieszczeniu czy na zewnątrz, a gdy już wszystko zostanie ustawione to bardzo szybko ponownie tracimy zasięg. Nie ma mowy używaniu tego urządzenia jako nawigacji, trzeba jedynie mieć nadzieję, że ta wada zostanie szybko naprawiona.

  

• bateria- G1 został wyposażony w baterię 1150mAh. Teoretycznie jest to porządna bateria i powinna utrzymać urządzenie przy życiu przynajmniej przez cały dzień. Moze tak istotnie być ale pod warunkiem, że mamy wyłączone WiFi. Przy włączonym WiFi telefon nie będzie działał dłużej niż kilkanaście godzin.
• konfiguracja- mocna stroną Androida jest łatwość konfiguracji naszego urządzenia. Wystarczy podać dane naszego konta Google (adres email + hasło) i już możemy korzystać ze wszystkich usług Google jak Gmail, kalendarz czy kontakty. Szybko i bezproblemowo.
• interfejs
  pulpit- to pierwsza rzecz, którą doceniamy w Androidzie. Nie dość, że estetycznie wygląda to jeszcze jest bardzo funkcjonalny. Użytkownik może go dowolnie konfigurować dodając skróty do aplikacji, linki do stron www, kontakty, playlisty etc.

  

• niekonsekwencje – interfejs Androida jest nowoczesny i atrakcyjny ale równocześnie bardzo niespójny. Można by oczekiwać, że podstawowe czynności powinny działać podobnie w każdej aplikacji ale tak nie jest. Gdy np. chcemy usunąć kontakt wystarczy dotknąć go i przytrzymać trochę dłużej a wysunie się menu kontekstowe z opcją usuń. Sposób ten jednak nie działa np. w budziku. Tam trzeba daną pozycję dotknąć krótko, następnie po przejściu do kolejnego ekranu wybrać menu a w nim opcje usuń. Niby niewielka rzecz, ale taka niekonsekwencja może strasznie irytować. Inny przykład – żeby przybliżyć w Google Maps wystarczy skorzystać ze skrótu menu + z, w innych aplikacjach sposób ten już nie działa.
• oprogramowanie- recenzenci dość krytycznie ocenili również wbudowane oprogramowanie, a szczególnie aplikacje przygotowane do obsługi usług Google. Kalendarz oferuje tylko ułamek opcji, które mamy na PC. Jest przystosowany bardziej do przeglądania niż dodawania nowych zdarzeń. Klient poczty nie pozwala na osobne zarządzanie załącznikami typu pdf czy doc. Można je przejrzeć w postaci automatycznej konwersji na html, ale już nie można zapisać w telefonie. Do obsługi kont pocztowych innych niż Gmail służy osobna aplikacja, która w ogóle nie obsługuje załączników.
  Dla odmiany bardzo dobrze oceniono program do wysyłania SMS/MMS. Wiadomości prezentowane są w formie konwersacji. Na jednym ekranie mamy zarówno tekst jak i przesłane pliki multimedialne.

  

Jak widać obydwie recenzje są dość krytyczne zarówno jeśli chodzi o hardware jak i software pierwszego telefonu z Androidem. Jednak ich autorzy podkreślają, że prawdziwą moc tego urządzenia będziemy mogli dostrzec dopiero gdy pojawi się więcej aplikacji niezależnych producentów. To właśnie biblioteka oprogramowania powinna zadecydować o jego sukcesie lub porażce.

Zainteresowanych tematem odsyłam do obydwu recenzji:

The Boy Genius Report
Engadget Mobile