Jeśli chodzi o sam wygląd i wykonanie słuchawki, to nie jest źle. Telefon wyglada solidnie, a metalowe wstawki z przodu i wykonana z tego samego materiału pokrywa baterii, dodają mu charakteru. Ja co prawda preferuje ciemniejsze kolory, ale do jakości wykonania Desire Z nie mogę się przyczepić.

Rozczarował mnie natomiast, mechanizm rozkładania klawiatury. Zrobiony jest porządnie, tak jak cała obudowa. Nie ma luzów i nie wyglada na to, żeby z czasem miały sie pojawić. Niestety sposób otwierania jest beznadziejny. Musimy chwycić górną połowę telefonu i podnieść ją do góry. Nie ma szans, żeby zrobić to szybko, jedną ręką. Trzeba sie wysilić, odpowiednio złapać telefon i uważać, żeby nie wypadł nam z ręki w trakcie „wysuwania” klawiatury. To chyba najgorszy sposób jaki widziałem. Daleko mu do sliderów czy nawet mechanizmu zastosowanego w G1. Skutecznie zniechęcił mnie do korzystania z fizycznej klawiatury w tym modelu.

Sama klawiatura nie jest jednak zła. Duże przyciski z odpowiednimi odstępami sprawiają, że pisze się szybko i praktycznie bezbłędnie. Przeszkadza trochę brak osobnych klawiszy z cyframi, trzeba używać specjalnego przycisku funkcyjnego, żeby je wywołac.

Wyświetlacz ma tą samą przekatną co w modelu Desire – 3,7″ oraz identyczną rozdzielczość – 480×800, ale jakość obrazu w Desire Z jest dużo lepsza. Wszystko pewnie dlatego, że mamy tu wyświetlacz SuperLCD, a nie AMOLED jak u poprzednika. Różnica jest znacząca i Zetce bliżej raczej do iPhone 4 niż do Desire. Co prawda można odnieść wrażenie, że ekran jest trochę mniej kontrastowy, ale za to fonty wyglądają idealnie.

Niestety producent zrezygnował z fizycznych przycisków: home, menu, wstecz. Zamiast tego mamy ich dotykowe odpowiedniki na dole ekranu, podobnie jak np. w modelu Wildfire. Obsługa nie nastręcza jakichś wielkich problemów, ale to nie to samo co realny przycisk, który możemy wybrać bez potrzeby wpatrywania się w ekran. Dziwny wybór w telefonie, który przecież przeznaczony jest dla klientów nieprzepadających za „dotykiem”

Na papierze, również aparat foto w obydwu telefonach, wygląda identycznie – 5 mln pikseli z autofocusem i flashem. Jednak to co dostajemy z modelem Z przewyższa poprzednika o klasę. Wystarczy zobaczyć zdjęcia zrobione obydwoma telefonami HTC (Desire Z po lewej, Desire po prawej) plus dla porównania fotki z iPhone’a 4. Dodatkowo producent dołożył dedykowany przycisk do robienia zdjęć. Nareszcie, bardzo mi tego brakowało w smartfonach HTC.

Oprogramowanie aparatu oprócz standardowych ustawień, oferuje również cały szereg filtrów, których efekty możemy podejrzeć „na żywo” w trakcie robienia zdjęcia.

Możemy też kręcić filmy o jakości HD. Przykładowe wideo znajdziecie pod poniższym linkiem.

HTC Desire Z sprzedawany jest z Androidem 2.2 i nową wersją interfejsu Sense. Przynosi on, oprócz wspomnianych wczesniej filtrów w oprogramowaniu kamery, parę nowych widgetów i aplikacji, obsługę usług HTCSense.com, HTC Like i HTC Hub.
Nie bedę opisywał tutaj wszystkich funkcji interfejsu HTC bo to temat na osobny artykuł. Ograniczę się jedynie do opisania kilku nowych elementów.

HTCSense.com to usługa, która przydaje się w przypadku gdy zgubimy telefon lub zostanie on nam skradziony. Zakładamy konto i po zalogowaniu się na stronie możemy zdalnie uruchomić dzwonek telefonu (np. gdy słuchawka gdzieś nam się w domu zawieruszy), zlokalizować go na mapie, zablokować komórkę lub wyczyścić z niej wszystkie dane.

HTC Likes to odpowiednik Android Marketu przygotowany przez HTC. Nie użyłem go ani razu – wolę oryginał.

HTC Hub to też coś w rodzaju Marketu tyle że zawiera głównie elementy personalizacyjne – tapety, tematy, widgety, dzwonki.

Car Panel to specjalny soft, który ma nam ułatwić obsługę komórki w samochodzie. Oferuje nie tylko dostęp do map czy nawigacji, ale też duże przyciski ułatwiające wybranie połączenia gdy nasz telefon zamocowany jest w uchwycie samochodowym.

Jeśli chodzi o samą nawigację to mamy do wyboru płatną opcję Premium opartą na oprogramowaniu Route 66 lub darmową nawigację Google, która niestety nie działa jeszcze w naszym kraju.
Warto też wspomnieć, że mapy HTC (znajdziemy je pod ikona Locations) zostały zintegrowane z kompasem. Gdy obracamy telefon, mapa dostosowuje swoje położenie do stron świata.

Blocked callers pozwala stworzyć czarną listę kontaktów, których połączenia będą automatycznie blokowane.

Opcje kopiuj/wklej wzbogacono o „lupkę” – pomysł „pożyczony” od Apple. Dodano też więcej opcji wyszukiwania informacji na temat zaznaczonego tekstu – do wyboru mamy wikipedię, google, youtube, tłumacza google i słownik google.

Jest też coś co się nazywa Connected media i pozwala z jednego menu dostać się do muzyki, zdjęć czy filmów wideo.

Przeglądarka www dostała opcję przeglądania wielu stron na osobnych kartach – patent również znany z iPhone’a.

Po rozwinięciu paska powiadomień, pojawia się w nim teraz lista ostatnio używanych programów.

Jest też oczywiście aplikacja, która zamieni nasz telefon w HotSpot czyli udostępni innym urządzeniom internet via WiFi, ale to raczej nic nowego – od dawna mam ten program w Desire.

HTC Desire Z mnie nie zachwycił. Jego wymiary skutecznie niwelują korzyści, które przynosi fizyczna klawiatura QWERTY. Przyznam szczerze, ze z ulgą wróciłem do starego dobrego Desire. Z Zetki przeniósł bym do niego jedynie wyświetlacz i może otwieranie klapki baterii (otworzenie jej w Desire do wygodnych nie należy).

Nie znaczy to oczywiście, że model Z się nie udał. Wśród smartfonów z klawiaturą to na pewno ścisła czołówka i z czystym sumieniem polecam go każdemu, kto nie może żyć bez QWERTY.

Po moim ostatnim porównaniu HTC Desire do iPhone’a 3GS wiele osób sugerowało mi przygotowanie podobnego tekstu, ale z udziałem najnowszego smartfonu Apple. Wzbraniałem się przed tym, bo komórki te to całkiem inna półka cenowa, a patrząc na ulepszenia, które wprowadziła firma z Cupertino, nietrudno przewidzieć zwycięzcę. Zamiast tego postanowiłem więc napisać mini test iPhone’a 4, który mam nadzieje pomoże niektórym w podjęciu decyzji czy warto poczekać i dołożyć kilkaset złotych za Czwórkę, czy też lepiej już teraz kupować 3GSa lub innego smartfona z tego samego przedziału cenowego.

Nie będzie to kompleksowy, dokładny test telefonu, skupię się jedynie na najważniejszych cechach wyróżniających go na tle konkurencji. Po szczegółowe opisy odsyłam do stron specjalizujących się w produktach Apple.

Wygląd, budowa i jakość wykonania.

Gdy w sieci pojawiły się pierwsze zdjęcia nowego iPhone’a, wielu nie chciało uwierzyć w ich autentyczność – tak bardzo różniły się od dotychczasowego designu telefonów Apple. Nie są to jednak rewolucyjne zmiany, w dalszym ciągu trudno pomylić iPhone’a z żadnym innym smartfonem. Podobne wymiary, szklany przód z jednym przyciskiem, perfekcja wykonania i uczucie, że mamy w rękach kawał solidnie wykonanego sprzętu. Kanciaste, industrialne kształty świetnie się komponują z użytymi materiałami, sprawiając, że pękaty 3GS traci przy porównaniu cały swój urok.

Niestety płaski kształt sprawia, że obudowa będzie jeszcze bardziej podatna na zarysowania (nie liczyłbym tu na zapewnienia producenta o rzekomej super trwałości i odporności użytych materiałów), a wypolerowane, śliskie powierzchnie nie pomagają w wygodnym i bezpiecznym trzymaniu komórki.

Nie można też zapomnieć o tzw. „AntenaGate” czyli problemach z zasięgiem gdy „niewłaściwie” chwycimy telefon. Chociaż z drugiej strony ja tego w swoim egzemplarzu nie zauważyłem. Próbowałem na wszystkie sposoby łapać telefon i nie udało mi się stracić nawet kreski zasięgu.

Wyświetlacz

Nowy wyświetlacz od Apple zwie się Retina, ma rozdzielczość 640×960 pikseli (3GS ma 320×480, Desire 480×800) przy takiej samej jak poprzednio wielkości (3,5-cala). Steve Jobs bardzo się podniecał przy prezentacji tego ekranu i trzeba przyznać, że niewiele przesadził. Jakość obrazu naprawdę robi wrażenie, zero pikseli, świetne kolory, kontrast – jakbyśmy przykleili w miejsce wyświetlacza wysokiej jakości wydruk. Wyraźny kształt liter przypomina mi trochę efekt znany z Nokii N80 – ci co mieli ten telefon wiedzą na pewno o czym mówię.

Jeśli miałbym ocenić ekrany 3GSa, Desire i iPhone’a 4 w 5 stopniowej skali, to pierwszy dostałby 1, drugi – 3, a bohater tego artykułu – 5.

Moc

Mimo, ze Apple tym razem zastosowało procesor A4 1GHz ( w porównaniu do 600MHz w 3GS) i 512MB RAMu, nie zauważyłem jakiegoś szczególnego przyspieszenia w stosunku do poprzednika. Pewnie widać to dopiero w bardziej wymagających aplikacjach, ale w normalnym, codziennym użytkowaniu różnica jest żadna. Ten sam poziom prezentuje HTC Desire

Aparat

Wraz z czwartą wersją, doczekaliśmy się wreszcie porządnej kamery w iPhone. Nie tylko mamy 5 milionów pikseli z autofocusem, ale i lampę błyskową, opcje kręcenia filmów HD (720p) oraz drugą kamerę VGA do wideorozmów. Na papierze nie wygląda to imponująco, telefony Nokia czy Sony Ericsson miały porównywalną specyfikację już lata temu. W porównaniu jednak do iPhone 3GS to prawdziwa rewolucja.
Zresztą oceńcie sami na zdjęciach poniżej (po kliknięciu, zdjęcie otworzy się w nowym oknie w naturalnych rozmiarach).

Bateria

Zastosowanie kart microSIM miało pozwolić na wciśniecie jeszcze większej baterii, która teraz wystarczy, według producenta, na 7 godzin rozmowy 3G (3GS – 5 godzin, Desire 6,5). Ja w praktyce zaobserwowałem wzrost o jakieś 20%. Niby niewiele, ale przynajmniej wiem, że mój telefon wytrzyma do rana nawet gdy zapomnę go podpiąć do ładowarki. 3GS, przy takim samym użytkowaniu o 22.00 sygnalizuje już potrzebę ładowania (stan baterii 10%).

Podsumowanie

Między iPhone 4 a 3GS czy Desire jest dość spora różnica cenowa – około 100 funtów (500zł) w Wielkiej Brytanii i co najmniej dwa razy tyle w Polsce. Czy opisane wcześniej ulepszenia są warte tych kilkuset złotych? Jeśli jesteście zdecydowani na produkt Apple to moim zdaniem nie ma co się zastanawiać. Lepiej poczekać parę miesięcy aż Czwórka zawita do polskich salonów, a ceny na Allegro spadną i kupić najnowszego iPhone’a niż pakować się w przestarzałego 3GSa, który przegrywa praktycznie na każdym polu. Odkąd mam najnowszą wersję, nie mogę patrzeć na tą starszą z jej oklepanym designem, fatalnym wyświetlaczem i żałosnym aparatem.
Jednak w porównaniu do Desire, różnica nie jest już tak jednoznaczna. Pisze to z pełna świadomością, że wcześniej ogłosiłem remis w starciu 3GS vs Desire. Gdy porównamy te telefony do iPhone’a 4, najbardziej traci na tym właśnie jego poprzednik, a produkt HTC ciągle wydaje się dość atrakcyjny.
Jeśli więc macie dość ograniczony budżet i nie preferujecie systemu operacyjnego, wybierzcie HTC Desire bo po kupieniu iPhone’a 3GS będziecie żałować od momentu gdy ktoś pokaże wam najnowszą wersję. Jeśli kusi was Apple, poczekajcie trochę, odłóżcie więcej pieniędzy i kupcie iPhone’a 4.

Wygląd, budowa i jakość wykonania

Obydwa telefony są porównywalne pod względem budowy (jednobryłowa, plastikowa konstrukcja z zaokrąglonymi krawędziami, metalowymi wstawkami) i wymiarów – Desire jest nieznacznie cieńszy i ma bardziej wydłużony kształt. Jednak wystarczy wziąć je do ręki i od razu widać różnicę w jakości wykonania i użytych materiałów na korzyść smartfonu Apple. iPhone wygląda lepiej, sprawia solidniejsze wrażenie, jego obudowa jest sztywna i dopracowana w najmniejszych szczegółach. Telefon HTC jest bardziej „plastikowy”, pokrywa baterii ugina się pod naciskiem i trzeszczy, a całość wydaje się bardziej podatna na uszkodzenia. 1:0 dla iPhone

Wyświetlacz

Mimo, że różnica w wielkości ekranów – 3,5-cala iPhone, 3,7-cala Desire (jest dłuższy o około 7mm) – w codziennym użytkowaniu nie daje znacznej przewagi produktowi HTC, to już jakość obrazu jak najbardziej. Desire ma dużo większą rozdzielczość (480×800 w porównaniu do 320×480) i lepiej odwzorowuje kolory (czarny jest naprawdę czarny, a nie szarawy jak w iPhone). Punkt dla Desire.

Sterowanie

Podstawą sterowania tymi smartfonami jest oczywiście dotykowy wyświetlacz. Apple opiera na nim cały interfejs wzbogacony jedynie o klawisz home z przodu , głośność z boku i wyłącznik na górze. HTC jest bardziej hojny dodając do tego optyczny trackpad, pełniący równocześnie rolę przycisku zatwierdzającego wybrane opcje, oraz klawisze menu, wstecz i szukaj. Te dodatkowe przyciski nie dają jednak żadnej przewagi, chociaż muszę przyznać, że bardzo brakuje mi przycisku wstecz w iPhone.
Obydwa telefony obsługują oczywiście multitouch z gestami typu „pinch-to-zoom” (powiększanie przez szczypanie), ale jest miedzy nimi dość duża różnica w czułości i precyzji na korzyść telefonu Apple. Możemy w nim powiększyć stronę www czy zdjęcie, idealnie do rozmiaru, którym nam odpowiada. Desire nie jest tak dokładny, powiększanie odbywa się skokowo (skok jest niewielki ale zauważalny) i na koniec obraz jest zawsze troszkę mniejszy lub większy od tego co ustawiliśmy. Każdy kto przesiądzie się z iPhone’a na HTC od razu zauważy różnicę. Tą rundę nieznacznie wygrywa 3GS.

Moc

Na papierze zdecydowaną przewagę ma HTC Desire. Procesor Qualcomm Snapdragon 1 GHz i 576MB RAM robią wrażenie, szczególnie w porównaniu do ARM Cortex A8 600 MHz i 256MB RAMu, które znajdziemy w 3GS. W praktyce jednak tej różnicy nie widać. Obydwa telefony są równie szybkie, nie zauważyłem żadnych opóźnień reakcji czy „zwisów”. Remis.

Pamięć

iPhone sprzedawany jest w wersjach 8/16/32GB i nie ma możliwości rozszerzenia pamięci. Desire opiera się na kartach microSD (4GB w zestawie), teoretycznie możemy więc mieć tyle samo miejsca, niestety nie jest tak do końca. Wszystko przez ograniczenie Androida, które nie pozwala instalować aplikacji na karcie. Na programy pozostaje nam jedynie niewiele ponad 100MB, a to na długo nie wystarczy. Na szczęście najnowsza wersja systemu (FroYo), która już trafia do pierwszych telefonów HTC, rozwiązuje ten problem. Znowu remis.

Aparat

Obydwa mają automatyczny i manualny (wybieramy na ekranie obiekt, który ma być wyostrzony) autofocus, brakuje też im dedykowanego klawisza do robienia zdjęć. Na tym podobieństwa się kończą. HTC to 5 megapikseli, LED flash, filmy video WVGA (800×480 pixels) @ 15fps (720p pojawi się wraz z aktualizacją Androida) oraz cały zestaw opcji konfiguracyjnych i efektów specjalnych. iPhone natomiast oferuje 3.15 megapiksela, filmy video VGA@30fps i żadnych dodatków. Jak to się przekłada na jakość fotek, możecie zobaczyć poniżej, ja przyznaję punkt Desire.

Bateria

Czas pracy współczesnego smartfonu na jednym naładowaniu baterii to zwykle jeden dzień i w przypadku produktów HTC i Apple wygląda to podobnie (a przynajmniej tak jest w moim przypadku). iPhone wyróżnia się błyskawiczną szybkością ładowania (wystarczy godzina, żeby naładować baterię na 100%), ale za to, w przeciwieństwie do Desire, nie można wymienić baterii. Kolejna kategoria bez wyraźnego zwycięzcy.

Interfejs

Z jednej strony mamy dopracowany, estetyczny i wygodny iOS, z drugiej brzydszy, ale dający się lepiej dostosować do naszych potrzeb, Android z bogactwem dodatków i animowanych tapet. Deisire ma jednak coś jeszcze co przeważa szalę na jego korzyść – autorską nakładkę Sense z kolekcją pełnoekranowych widgetów, animowaną pogodą etc. Nawet zatwardziali iPhone’owcy byliby pod wrażeniem gdyby tylko zechcieli wziąć do ręki telefon konkurencji. Punkt dla HTC.

Oprogramowanie

Android Market przekroczył ostatnio barierę 100 tysięcy aplikacji, AppStore ma wielokrotność tej liczby. Gdy odrzucimy śmieci, użytecznych programów na obydwie platformy jest pewnie podobna ilość. Remis? Niestety nie. Software na iPhone jest jednak trochę lepszy, a przynajmniej ja odnoszę takie wrażenie szukając aplikacji o podobnych funkcjonalnościach na obydwie platformy. Na 3GSa z reguły mam wybór pomiędzy kilkoma równorzędnymi programami, w przypadku Desire czasami nie mogę znaleźć nawet jednej porządnej aplikacji danego typu. Oczywiście z czasem to się wyrówna, ale na razie przewaga po stronie Apple. Do tego dochodzi brak dostępu do płatnej oferty Android Marketu w Polsce. Owszem są darmowe zamienniki czy wersje demo/trail, ale prawdziwa jakość kryje się zwykle za pozycjami oznaczonymi symbolem euro, dolara czy funta.

Internet

Bardzo dobra przeglądarka internetowa, świetny program do poczty z obsługą push mail, synchronizacją z Exchange – taki opis pasuje zarówno do Desire jak i do iPhone. Nawet obsługa usług Google w obydwu telefonach jest na podobnym poziomie. Są oczywiście niewielkie różnice, które niektórym mogą przeszkadzać, ale mnie trudno wybrać zwycięzcę.

HTC Desire vs iPhone 3GS – werdykt

Jak widać HTC Desire i iPhone 3GS idą „łeb w łeb”. Oczywiście mógłbym dodać więcej kategorii, próbując znaleźć cechy, które ostatecznie wyłonią zwycięzcę, ale byłoby to trochę naciągane. W moim odczuciu obydwa smartfony są na tym samym poziomie jeśli chodzi o funkcjonalność i bez względu na to, który wybierzemy, powinniśmy być zadowoleni. Każdy z nich ma swoje lepsze i słabsze strony, jednak te różnice nie są tak wielkie by można było ogłosić wyraźnego zwycięzcę. Jeśli więc nadal macie dylemat, idźcie do sklepu, pobawcie się obydwoma przez parę minut i wybierzcie tego, który bardziej wam pasuje. Bez względu na to czy będzie to iOS czy Android, po paru dniach, gdy już przyzwyczaicie się do jego obsługi, uznacie, że to najlepszy telefon na świecie.

O terminie premiery nic jeszcze nie wiadomo, ale znając problemy HTC z dostosowaniem Sense do FroYo, można zakładać, że wcześniej niż na święta, się nie pojawi.

A mnie zastanawia po co ludziom tak wielkie wyświetlacze. Dla mnie taki HTC Desire czy iPhone mają optymalne rozmiary. Ich ekrany są wystarczająco duże żeby wygodnie korzystać z multimedialnych i internetowych opcji, a równocześnie swobodnie móc nosić telefon w kieszeni. 4,3-cala to już monstrum, zresztą porównajcie Droida X z HTC Eris na zdjęciu poniżej.

Ciekawe kto pierwszy przedstawi Androida z 5-calowym ekranem?

via UnwiredView

W środku czeka nas jeszcze więcej różnic – Wildfire ma procesor 528 MHz czyli niewiele ponad połowę mocy starszego brata, podobnie wygląda pamięć RAM: 384MB w Wildfire i 576MB w Desire. Reszta parametrów jest porównywalna – 5-megapikselowa kamera z autofocusem i flashem LED, A-GPS, Wi-Fi, Bluetooth 2.1 + EDR, microSD, gniazdo słuchawkowe 3,5mm.

Sprzęt na papierze wygląda całkiem nieźle, a chłopaki z Engadgeta piszą, że jakość wykonania również jest bez zarzutu. Powinien więc być ciekawą propozycją dla mniej wymagających użytkowników, wszystko jednak będzie zależało od ostatecznej ceny. Mówi się o kwotach do 300 Euro (1200zł, 255 funtów), ale to moim zdaniem trochę za dużo. Już teraz można przecież kupić Desire na eBayu za około 260 funtów, a nowy Legend to wydatek rzędu 360 funtów ( na Allegro widziałem go nawet za 1300zł).
HTC Wildfire ma pojawić się w sprzedaży już za kilka miesięcy i wtedy przekonamy się jaka politykę cenową wybierze tajwańska firma. Bez względu jednak na to, czy będzie to 200 czy 300 euro, Nokia może czuć się zagrożona. Dotychczas w tym segmencie rynku niepodzielnie panowały smartfony fińskiego producenta, teraz przybywa mu poważny konkurent z atrakcyjnym produktem i najnowszym oprogramowaniem.

via Engadget, HTC

• możliwość instalacji aplikacji na karcie SD zamiast w pamięci telefonu, dzięki czemu pozbywamy się problemu kończącego się miejsca na nowe gry i aplikacje
• możliwość pozbycia się wszelkich „dodatków” do standardowego softu dokładanych przez operatorów sieci (tzw. debranding)
• możliwość wykorzystania telefonu jako hotspot’a WiFi – inne urządzenia będą mogły łączyć się z telefonem i wykorzystywać jego połączenie internetowe
• opcja robienia screenshotów bezpośrednio z telefonu
• lepsze zarządzanie pamięcią, telefon nie powinien się zamulać
• możliwość overclockingu
• możliwość utworzenia pełnego backupu. Po przywróceniu takowego, telefon znajdzie się w dokładnie takim samym stanie jak w momencie tworzenia backupu
• „Market Enabler” – dostęp do płatnych aplikacji nawet jeśli w danym momencie są niedostępne dla danego kraju.

Teoretycznie czynność ta może pozbawić gwarancji, jednak zmiany są praktycznie niezauważalne i ktoś musiałby być dość dociekliwy, aby na tej podstawie odmówić przyjęcia telefonu w ramach gwarancji.

To tyle słowem wstępu. Od tej chwili pamiętajcie, że wszystko robicie na własne ryzyko – za ewentualne uszkodzenia telefonu nie ponosimy żadnej odpowiedzialności. Jeśli jednak będziecie postępować zgodnie z instrukcją, szansa na to, że coś pójdzie nie tak, jest niewielka.

O czym powinniście wiedzieć zanim rozpoczniecie:

• ta instrukcja pozwoli na root’a tylko w aparatach wyposażonych w bootloader w wersji 0.75 lub niższej. Aby sprawdzić wersje bootloadera wyłączamy telefon a następnie włączamy ponownie, jednocześnie trzymając wciśnięty przycisk „Back”. Powinien pojawić się biały ekran. Pośród kilku linijek tekstu znajdujemy napis „HBOOT” i obok numer wersji bootloadera
• wszystkie dane zachowane na telefonie zostaną usunięte.
• aby móc korzystać z Apps2SD (instalacja aplikacji na karcie SD zamiast w pamięci telefonu) wymagany jest format karty SD. Upewnijcie się, że skopiowaliście wszystkie ważne dla siebie pliki, aby móc je później przywrócić.

Do przeprowadzenia operacji należy się zaopatrzyć w:

• komputer z Windows’em
• kabel MicroUSB
• karte MicroSD
• inną kartę MicroSD, potrzebną do utworzenia „GoldCard”
• niezbędne pliki:
  • testruuDesire – POBIERZ
  • rootedupdate.zip – POBIERZ
  • pushfiles_windows.zip – POBIERZ
  • r1-a2sd-desire-dalvik-fresh-signed.zip – POBIERZ
  • SDK Androida do pobrania ze strony: developer.android.com
  • HxD Hex Editor – do pobrania ze strony: http://mh-nexus.de/en/downloads.php?product=HxD

1. Backup danych

Jak już wiadomo, proces ten usunie wszystkie dane z pamięci telefonu oraz karty SD, więc aby zachować swoje dane i ustawienia trzeba wykonać ich backup. Można do tego celu użyć aplikacji MyBackup Pro, dostępnej w Android Market. Aplikacja jest płatna, ale do naszych celów wystarczy darmowa wersja trial, działająca przez 30 dni.

2. Tworzenie GoldCard

GoldCard to specjalnie spreparowana karta MicroSD, która pozwoli na sflashowanie telefonu nowym ROM’em. Jest to wymagana część procesu root’owania HTC Desire. Do tego celu wystarczy karta o względnie małej pojemności (256MB w górę), ale liczyć się trzeba z tym, że i tak ciężko jest już kupić cokolwiek poniżej 1GB. Karty rzędu 2GB rozdają już niemalże z hamburgerami.

Instrukcja tworzenia GoldCard:

• formatujemy kartę w jako FAT32
• wkładamy kartę do telefonu i włączamy go. Podłączamy telefon do PC w trybie HTC Sync
• rozpakowujemy wcześniej pobrane SDK do dowolnego folderu
• z menu Start wybieramy Uruchom, wpisujemy „cmd” i wciskamy Enter
• wpisujemy cd \android-sdk-windows\tools
• wpisujemy adb shell cat /sys/class/mmc_host/mmc1/mmc1:*/cid i wciskamy Enter. Powinniśmy otrzymać ciąg znaków podobny do tego: „532600bd227d9c0347329407514d5402″

  
  

  

  
  

• wchodzimy na stronę: http://hexrev.soaa.me/, wklejamy na niej otrzymany przed chwilą ciąg znaków i wciskamy Submit. Kopiujemy otrzymany tą drogą nowy numer.
• wchodzimy na stronę: http://psas.revskills.de/?q=goldcard i wklejamy nowy numer aby utworzyć obraz swojej GoldCard. Obraz zostanie przesłany mailem jako załącznik. Zapisujemy plik na PC
• zmieniamy tryb połączenia telefonu z komputerem z HTC Sync na Disk Drive
• uruchamiamy HxD Hex Editor (jako Administrator pod Vistą/Win7)
• wchodzimy do menu Extra -> Open Disk. W opcji Physical Disk wybieramy Removable Disk, odznaczamy Open as Readonly i naciskamy OK. Pamiętajcie, że trzeba wybrać „Physical Disk” a nie „Logical Disk„, bo to dość ważne dla całego procesu. Akceptujemy ostrzeżenie klikając OK
• idziemy ponownie do menu Extra -> Open Disk Image i otwieramy obraz swojej GoldCard, który przyszedł mailem
• wciskamy OK kiedy zostaniemy zapytani o „Sector Size„. Upewnijcie się, że ustawiliście „512 (Hard disks/Floppy Disks)” i naciśnijcie OK
• jeśli poprawnie wykonaliście powyższe kroki powinniście otrzymać dwie zakładki. Jedna z nich to dysk wymienny „Removable Disk” a druga to obraz GoldCard

  
  

  

  
  

• wybieramy zakładkę z obrazem GoldCard, idziemy do menu Edit -> Select All, następnie znowu do menu Edit -> Copy
• wybieramy zakładkę „Removable Disk„. Podświetlamy offset (linię) 00000000 aż do offsetu (linii) 00000170, włączając w to linie 00000170. Znów idziemy do menu Edit -> Paste Write

  
  

  

  
  

• idziemy do menu File -> Save i akceptujemy ostrzeżenia które się pojawią.

Tym sposobem mamy utworzoną swoją Złotą Kartę. Można przystąpić do dalszej części zabawy.

3. Rom Update Utility

• wyłączamy telefon i wkładamy do niego swoją GoldCard
• włączamy telefon a kiedy się uruchomi podłączamy go do PC w trybie „Disk Drive„
• kopiujemy na kartę SD ściągnięty wcześniej plik rootedupdate.zip
• wyłączamy telefon i odłączamy go od PC
• włączamy go ponownie, jednocześnie przytrzymując przycisk „Back”. Na wyświetlaczu pojawi się napis „FASTBOOT” na czerwonym tle

  
  

  

  
  

• podłączamy telefon do PC i czekamy aż Windows doinstaluje ewentualne sterowniki, napis „FASTBOOT” na telefonie zmieni się na „FASTBOOT USB”

  
  

  

  
  

• uruchamiamy „textruu.exe” który ściągnęliśmy wcześniej i podążamy za wskazówkami ROM Update Utility

  
  

  
  
  
  

  
  

• kiedy zakończy się proces upgrade’u, telefon się zrestartuje i po pewnym czasie zobaczycie standardowy wizard wstępnej konfiguracji telefonu (bądźcie cierpliwi, potrwa to dłużej niż zazwyczaj) – wyłączamy w tym momencie telefon
• kiedy telefon już się wyłączy odłączamy go od PC.

4. Rootowanie HTC Desire

• włączamy telefon, jednocześnie trzymając wciśnięty przycisk „Volume Down”
• na wyświetlaczu pojawi sie napis „HBOOT”

  
  

  

  
  

• wybieramy opcję „RECOVERY” używając przycisków głośności do poruszania się w górę i w dół a przycisku „Power” jako zatwierdzającego wybór.
• kiedy na wyświetlaczu pojawi się czerwony trójkąt podłączamy telefon do PC
• rozpakowujemy archiwum „push_windows.zip” (pobrane wcześniej) a następnie przechodzimy do menu Start -> Uruchom, wpisujemy „cmd” i wciskamy Enter
• w oknie dialogowym wchodzimy do rozpakowanego katalogu „pushfiles„, wpisujemy: „recovery-windows.bat” i naciskamy Enter. Czekamy aż operacja zostanie zakończona

  
  

  

  
  

• po odpaleniu pliku można zauważyć, że na wyświetlaczu telefonu pojawiło się „Recovery Menu”
• wybieramy opcję Wipe -> Wipe Data/Factory Reset
• następnie z tego samego menu wybieramy Flash ZIP from SDCard i „rootedupdate.zip„. Zatwierdzamy wybór. Ten proces zajmie trochę czasu
• kiedy proces flashowania zostanie zakończony nastąpi reboot i… zrobione!

Teraz gdy już mamy roota w HTC Desire, warto pójść za ciosem i od razu zainstalować Apps2SD, umożliwiającą instalowanie aplikacji na karcie zamiast w pamięci telefonu.

Instalacja Apps2SD

• wyłączamy telefon
• wkładamy swoją GoldCard do telefonu i włączamy go
• podłączamy telefon do PC w trybie „Disk Drive„
• kopiujemy ściągnięty wcześniej plik „r1-a2sd-desire-dalvik-fresh-signed.zip” z komputera na GoldCard
• wyłączamy telefon i odłączamy go od komputera
• włączamy telefon, jednocześnie trzymając wciśnięty przycisk „Volume Down”
• na wyświetlaczu pojawi się napis „HBOOT„
• używamy przycisków głośności aby wybrać opcję „RECOVERY” i zatwierdzamy wybór optycznym trackball’em
• na wyświetlaczu pojawi się czerwony trójkąt, w tym momencie podłączamy telefon do komputera
• dwukrotnie klikamy na „recovery-windows.bat” które wypakowaliśmy z archiwum „pushfiles_windows.zip„
• na wyświetlaczu telefonu pojawi się „Recovery Console„
• używając optycznego trackaball’a wybieramy Wipe -> Wipe data/factory reset
• kiedy telefon zakończy działanie wybieramy Wipe -> Wipe cache
• kiedy telefon zakończy działanie, wybieramy Wipe -> Wipe Dalvik-cache
• teraz idziemy do „Flash zip from SDCard” i wybieramy „r1-a2sd-desire-dalvik-fresh-signed.zip„
• kiedy flashowowanie zakończy się, wybieramy komendę „Power Off”
• odłączamy telefon od komputera, a następnie zastępujemy GoldCard swoją normalną kartą do codziennego użytku

Pamiętajcie, aby zrobić kopię wszystkich danych jakie zawiera wasza karta, ponieważ następne kroki spowodują ich wymazanie.

• włączamy telefon, jednocześnie trzymając wciśnięty przycisk „Volume Down”
• na wyświetlaczu pojawi się „HBOOT”
• używając przycisków głośności wybieramy opcję „RECOVERY” i zatwierdzamy wybór przyciskiem „Power”
• na wyświetlaczu telefonu pojawi się czerwony trójkąt, wtedy podłączamy telefon do komputera
• dwukrotnie klikamy na „recovery-windows.bat” które wypakowalismy z archiwum „pushfiles_windows.zip„
• używając optycznego trackball’a wybieramy Partition sdcard -> Partition SD
• wybieramy SWAP=0, EXT2=512 a resztę pozostawiamy w FAT32
• następnie wybieramy z menu „SD:ext2 to ext3„
• wracamy do głównego menu „Recovery Console” i wybieramy „Reboot system now„. Kiedy telefon rozpocznie proces rebootowania odłączamy go od komputera

To wszystko. Mamy teraz na swoim Desire zrobionego root’a razem z Apps2SD.
Ze swojej strony dodam jeszcze, ze chcąc używać Apps2SD najlepiej zaopatrzyć się w kartę SD jak najwyższej klasy, powiedzmy 6. Różnica między klasą 2 a klasą 6 jest zauważalna w codziennej pracy z telefonem, więc warto doinwestować te parę procent ceny karty klasy 2 więcej i kupić kartę klasy 6 lub 4. Swój telefon sprawdzałem na SanDisk class 2 oraz Transcend class 6, różnica jest minimalna, ale w codziennym użytkowaniu każda zwłoka w reakcji telefonu zaczyna być po pewnym czasie denerwująca

Żródło: android.modaco.com

Firma planuje sprzedawać Nexusa nie tylko poprzez sklep internetowy, ale też za pośrednictwem sieci Vodafone – telefon za darmo z kontraktem 35 funtów miesięcznie (około 150zł). Niestety chyba niewiele to pomoże. Zresztą zobaczcie sami co pojawi się w tym samym czasie:

Przy takiej konkurencji jakoś trudno jest mi sobie wyobrazić, że klienci wybiorą produkt Google zamiast HTC Desire (ta sama specyfikacja plus Sense i optyczny trackball), HTC Legend (ten sam Android plus Sense i lepszy design) czy nawet Sony Ericsson X10 (dużo gorszy, ale ze świetnie rozpoznawaną marką). Zauważcie też, że jedynie Nexus nie ma wyraźnie podanej daty premiery, więc do sprzedaży może trafić równie dobrze i w maju.

Telefon Google nie okazał się takim sukcesem jak się tego spodziewano. W pierwszym tygodniu poszło 20 tys sztuk, a w ciągu miesiąca 80 tys. Niby Andy Rubin powiedział, że firma ma nadzieję sprzedać w sumie 150 tys sztuk, ale nie chce mi się wierzyć, że mierzą tak nisko. Analitycy z Goldman Sachs, którzy jeszcze jakiś czas temu przewidywali 3,5 miliona Nexusów w 2010 roku, teraz obniżyli swoje prognozy do 1 miliona. 1 milion w ciągu roku? Tyle to Apple pewnie sprzedaje iPhone’ów w ciągu tygodnia (nie znam dokładnych wyników).

Nie przekreślałbym jednak możliwości Google. Nexus One jest raczej testem niż finalnym produktem, którym firma z Mountain View ma zamiar podbić światowe rynki. Zobaczymy co będzie gdy pojawi się Nexus Two, a na razie lepiej chyba wybrać HTC Desire.

via Guardian, Phandroid

A jak Acer i Alcatel

Acer coraz bardziej wydaje się być zainteresowany Androidem i w Hiszpanii pokazał aż 3 nowe modele wyposażone w system Google – beTouch E110, beTouch E400, Liquid e.

Pierwszy z nich to niewielki (wymiary 103.5 x 54 x 13.4, waga 105g), kompaktowy telefon z wyświetlaczem 2,8-cala QVGA, 3-megapikselowym aparatem, procesorem 416MHz, GPS, wyjściem słuchawkowym 3,5mm, radio FM i baterią 1500 mAh. Gdy dodamy do tego jeszcze Androida 1.5, upiększonego specjalną skórką, wyjdzie nam tania komórka sprzedawana raczej w systemie prepaid niż na abonament. Niestety beTouch E110 ma jedną poważną wadę – brak WiFi.

beTouch E400 to elegancki, cieniutki (12mm) smartfon, który wygląda bardziej na odtwarzacz mp3 niż telefon z Androidem 2.1, procesorem Qualcomm 7227 600 MHz, kamerą 3-megapikseli, wyświetlaczem 3,2-cala HVGA i GPSem. Do sprzedaży ma trafić już w kwietniu, w zestawie z 3 różnymi pokrywami baterii.

Liquid e jest następcą znanego już nam Liquida A1, wyposażonego tym razem w najnowszego Androida 2.1 – takiego jak w Nexusie One z animowanymi tapetami, lepszą przeglądarką, nową klawiaturą ekranową i innymi bajerami. Reszta specyfikacji pozostaje praktycznie niezmienna – ten sam procesor Snapdragon 768 MHz, 3,5-calowy wyświetlacz WVGA, 5-megapikselowy aparat z autofocusem. Ciekawe tylko czy Acer ma zamiar zaktualizować oprogramowanie starszego modelu, czy też zostawi jego nabywców na lodzie.

Na fali popularności Androida wypłynąć chce też inny producent telefonów – Alcatel, ze swoim modelem OT-980. Trudno jednak wyobrazić sobie sukces komórki, która wygląda jak podróbka chińskiej podróbki Palma Pre. Zresztą popatrzcie sami na zdjęcia poniżej.

B jak Bada

Samsung pochwalił się wreszcie pierwszym telefonem, który ma pracować na nowym systemie operacyjnym koreańskiej firmy – Bada. Wave ma niczego sobie specyfikację – procesor 1GHz, wyświetlacz 3,3-cala „Super AMOLED” 800×480, aparat cyfrowy 5 milionów pikseli z autofocusem, GPS, Bluetooth 3.0 i 2GB pamięci wewnętrznej, którą można rozszerzyć kartami microSD. Gdyby działał na Androidzie, mówilibyśmy o godnym konkurencie Nexusa One i Desire, a tak szykuje się nam po prostu zwykła komórka o trochę lepszych parametrach.
Bada wygląda jak mieszanka iPhone’a i Androida z elementami Symbiana. Nic nadzwyczajnego, a jeśli weźmiemy pod uwagę mizerną dostępność oprogramowania firm trzecich, to trudno znaleźć cechy Wave’a, które skłoniłyby użytkowników smartfonów do przesiadki na platformę Samsunga.

C jak CLIQ XT

CLIQ XT to kolejny, budżetowy Android od Motoroli, następca modelu CLIQ (w Europie znanego pod nazwą DEXT), który trafi do nas jako Motorola Quench. XT ma parametry porównywalne do poprzednika czyli 3,1-calowy wyświetlacz (ale o większej rozdzielczości), 5-megapikselowy aparat z autofocusem, GPS i interfejs Motoblur, pozbawiono go jednak klawiatury QWERTY. Motorola będzie musiała dać naprawdę atrakcyjną cenę, żeby znaleźć nabywców tej komórki.

D jak Desire

HTC Desire wydaje się jak dotąd najlepszym telefonem z Androidem planowanym na ten rok (a dokładniej na kwiecień). Ma wszystko to co Nexus One, ale w ładniejszej obudowie i z bardziej atrakcyjnym interfejsem. Wisienką na torcie jest cena – £439.99 (2000zł) (wg. sklepu Expansys) to naprawdę niewiele biorąc pod uwagę parametry i możliwości tego smartfonu. Dla porównania dużo słabszy Hero kosztuje £334.99, Motorola Milestone £399.99, Nokia N97 £439.99, Nexus One i Sony Ericsson X10 – £589.99, a iPhone 3GS £799.99. Więcej o telefonie HTC Desire w artykule: HTC na Mobile World Congress 2010.

E jak Eric Schmidt

Google, w osobie Erica Schmidt’a, przeprowadziło najdziwniejszą konferencję w ramach MWC 2010. Zamiast pokazać coś ciekawego, szef giganta z Mountain View dużo mówił o otwartości i łączności, a wszystko przy kompletnym zakazie robienia zdjęć i fatalnej jakości połączenia WiFi.

F jak Flash

Adobe nie przejęło się zbytnio krucjatą antyflashową prowadzoną przez Steve Jobsa i w Barcelonie firma potwierdziła plany wprowadzenia Flash Playera 10.1 na wszystkie możliwe platformy mobilne. W pierwszej połowie roku oprogramowanie ma być obecne w telefonach opartych zarówno na Androidzie jak i Symbianie, Blackberry, WebOsie i Windows Mobile. Kolejnym krokiem będzie wprowadzenie do komórek środowiska AIR, dzięki czemu deweloperzy dostaną całkiem przyzwoite narzędzie do przygotowania multiplatformowych aplikacji. Zobaczcie na filmie poniżej jak to może wyglądać.

ciąg dalszy nastąpi…

korzystałem z informacji i zdjęć pochodzących ze stron Engadget, Acer, HTC, autorem fotki tytułowej jest Mark Bridge

Pierwszy z nich to następca modelu Hero – ma charakterystyczny, industrialny design, wyświetlacz AMOLED 3,2-cala, procesor 600 MHz, baterię 1300 mAh, 5-megapikselowy aparat z autofocusem, gniazdo słuchawkowe 3,5mm, 512 MB pamięci ROM i 384 MB RAM i obsługuje karty microSD. Jest jeszcze radio FM, GPS, WiFi, Bluetooth 2.1.

Tym co szczególnie wyróżnia Legend od Hero jest, oprócz systemu Android 2.1, obudowa wykonana praktycznie z jednego kawałka aluminium (tak jak w nowych komputerach Apple) oraz zastąpienie kulki trackballa jego optycznym odpowiednikiem.

HTC Legend wygląda naprawdę dobrze i nie wyobrażam sobie, żeby nie odniósł sukcesu na miarę swojego poprzednika. Expansys wycenił go na £390 czyli około 1800zł, a sprzedaż ma rozpocząć się 12 kwietnia. Będzie to najprawdopodobniej drugi po Motoroli Milestone, dostępny w Europie, telefon z najnowszą wersją Androida na pokładzie.

Drugim modelem pokazanym w ramach MWC jest HTC Desire, który przypomina parametrami Nexusa One, ale za to ma normalne klawisze zamiast dotykowych (które podobno sprawiają problemy użytkownikom N1) i taki sam optyczny „trackball” jak w telefonie Legend.

Wyposażono go w procesor Qualcomm 8250 SnapDragon 1Ghz, baterię 1400 mAh, 5-megapikselowy aparat z autofocusem, wykrywaniem twarzy i flashem, wyświetlacz 3,7-cala AMOLED 480 X 800 WVGA, 512 MB ROM, 576 MB RAM, gniazdo kart pamięci microSD, wejście słuchawkowe 3,5mm, GPS. Wszystko oczywiście pod kontrolą Androida 2.1 ubrane w szaty najnowszego Sense.

HTC Desire ma pojawić się w sprzedaży równocześnie z Legend’em w niewiele wyższej cenie – £440 (około 2000zł). Teraz pozostaje nam tylko podjęcie decyzji: co wybrać – nowoczesny design Legend’a czy specyfikację Desire. Innych potencjalnych konkurentów na razie nie widzę.

Na koniec obiecywany na początku film z prezentacją HTC.

szczegółowe dane techniczne: HTC Legend, HTC Desire, zdjęcie tytułowe autorstwa Jee-eM i eF-eM

Krótki przegląd nowego Sense znajdziecie na filmie przygotowanym przez Engadgeta. Na koniec warto jeszcze wspomnieć, że również posiadacze starego dobrego Hero będą mogli pobrać sobie bezpłatną aktualizację na swoje komórki.

via Engadget, HTC