Mnie jakoś to nie przekonuje. Pół roku na przystosowanie interfejsu do nowego systemu? Przecież Android 2.2 nie jest jakąś wielką rewolucją. Co będzie gdy pojawi się wersja 3.0? Czy wtedy HTC będzie potrzebowało całego roku? We wszystkich wywiadach przedstawiciele firmy zapewniają jak to ściśle współpracują z Google nad nowym oprogramowaniem, a tu wygląda jakby dostali FroYo z xda-developers i musieli wszystko robić od początku.

Kolejny raz widać jak wielkim błędem jest rezygnacja przez Google z projektu Nexus. Jak ma się rozwijać Android skoro producenci nie są w stanie dostarczyć użytkownikom najnowszych wersji oprogramowania. Zanim FroYo trafi do najpopularniejszych telefonów, na rynku pewnie będziemy mieli już od dawna Gingerbread (Android 3.0) i zabawa w nadganianie opóźnień zacznie się od początku. Dobrze, że chociaż niezależni programiści nie próżnują.

via Intomobile

• na stronie domowej CyanogenMod
• forum xda-developers
• forum CyanogenMod
• wiki CyanogenMod

A oto pełny changelog:

• Common: Deskclock extra settings – cyanogen, mtwebster
• Common: ADWLauncher 0.9 – Ander Webbs
• Common: Music app enhancements – Eliot Stocker
• Common: Phone mod V.30.1 – cytown
• Common: WyContacts 1.2 – Wysie (port to Froyo by Sileht)
• Common: Superuser 2.2.2 – Adam Shanks (ChainsDD)
• Common: MMS enhancements from Ruqqq, Takuo Kitame, Jef Oliver
• Common: Improved RTL text rendering – David Kohen, Omri Baumer
• Common: Themable user interface elements – Wysie, bcrook, jeagoss
• Common: FLAC playback support – Kenny Root, Cyanogen, Glenn Maynard
• Common: Lockscreen enhancements – Wysie
• Common: Long-press home options – Wysie, bcrook
• Common: OpenVPN support – James Bottomley, Takuo Kitame
• Common: Br0tips – Kmobs
• Common: Browser incognito mode – Optedoblivion
• Common: Zipalign on install (if needed) + system dex cache to /cache – Cyanogen/Chris Soyars
• Common: Customizable Nexus LWP – Chris Soyars/Cyanogen
• Common: JIT toggle, configurable heapsize, compcache supprt – Cyanogen
• Common: Adjustable haptic feedback – Michael Webster
• Common: Custom wallpapers – jairomeo, prash, SatanR1
• Common: Battery percentage display – canadiancow, jeagoss
• Common: Trackball wake, trackball unlock, menu unlock – Jon Boekenoogen/Kmobs
• Common: Surfaceflinger night mode and effects – Jeff Sharkey
• Common: Reflow webviews on pinch option – Jonas Larsson
• Common: Enhanced accelerometer settings – Jonas Larsson
• Common: A2DP bugfixes – Glenn Maynard
• Common: Browser fullscreen mode and other enhancements – Wysie
• Common: Translations: Takuo Kitame, Matthias Büchner, Eug89
• Common: Major build system enhancements by Chris Soyars & Koush
• Common: Long press volume buttons to skip songs – Jon Boekenoogen
• Common: Accelerated ARMv7 JPEG decoding – Qualcomm
• Common: Patch wrangling – Cyanogen, Chris Soyars, Koush
• Common: Bluetooth HID support – Erin Yueh @ 0xlabs
• Common: Mouse pointer support – Chih-Wei Huang (android-x86)
• Common: Configurable install location + allow move any app to external storage – Cyanogen
• Common: Busybox, nano, and libncurses are now built from source. – cvpcs
• N1/DS: Kernel 2.6.34 with Pershoot/Kmobs clock settings
• N1: Maintainer: Cyanogen
• D/S: Maintainer: Cyanogen
• D/S: Camera reverse engineering by NCommander & Cyanogen
• D/S: Kernel patches for stability from Zinx Verituse
• D/S: MT3G Fender/1.2 support from Zinx Verituse
• Droid: Maintainer: Koush
• Hero: Lox (GSM), Darchstar (CDMA)
• Bravo (Desire): Maintainers: behnaam, Kali-
• Incredible: Maintainer: Koush
• Espresso (Slide): Maintainers: Wes Garner, Chris Soyars

Ja na aktualizację raczej się nie zdecyduję, G1 już porzuciłem i czekam teraz na swojego HTC Desire, ale wszystkim, którzy zamierzają przetestować najnowszą produkcję Cyanogena, życzę dobrej zabawy.

via CyanogenMod, obrazek pochodzi z serwisu Engadget

Na początek tradycyjne już w takich przypadkach ostrzeżenie:

Mimo, że w większości wypadków flashowanie kończy się sukcesem, to nikt nie daje na to 100% gwarancji. Zawsze coś może pójść nie tak, a wtedy wasz smartfon zmieni się w kawałek bezużytecznego plastiku. Korzystając z poniższego poradnika weźcie to pod uwagę i pamiętajcie, że działacie na własne ryzyko. Nie odpowiadam za uszkodzenia telefonu czy niespodziewane błędy. Sam przetestowałem ten sposób na sobie kilka razy i wszystkie przebiegły bez problemów. Po zainstalowaniu nieoficjalnego oprogramowania przestaniecie też dostawać aktualizacje systemu od waszego operatora. W zamian za to możecie liczyć na upgrade’y przygotowane przez niezależnych deweloperów.

1. Przygotowanie

Przed instalacją CyanogenMod 4.1.99 (i późniejszych) powinniśmy przygotować:

• Zrootowany telefon z baterią naładowaną do pełna i oprogramowaniem Cyanogen Recovery 1.4 (Opis jak zrootować HTC G1). Jeśli wcześniej mieliśmy zainstalowaną wersję 4.0.4 to na pewno mamy i Roota i Cyanogen Recovery 1.4
• Pobieramy Android 1.6 Recovery Image z adresu developer.htc.com. Plik nazywa się signed-dream_devphone_userdebug-ota-14721.zip i ma 45Mb
• Pobieramy najnowszą wersję CyanogenMod. Obecnie nosi ona numer 4.2.5 i dostępna jest pod tym linkiem – nazwa pliku update-cm-4.2.5-signed.zip. Informacje na temat aktualnych wersji znajdziemy zawsze na stronie CyanogenMod.com
• Obydwa pliki kopiujemy na kartę pamięci do katalogu głównego
• Opcjonalnie możemy pobrać jeszcze audio-resources.zip, który zawiera dzwonki i dźwięki ostrzeżeń. Rozpakowujemy go również do katalogu głównego karty
• Na koniec pozostaje nam zrobienie kopii bezpieczeństwa prywatnych plików typu zdjęcia, muzyka, wiadomości etc.

2. Android 1.6 Recovery Image

Rozpoczniemy od zainstalowania oficjalnego Recovery Image.
Wyłączamy telefon i włączamy ponownie przytrzymując klawisz Home (ten z domkiem).
Następnie wybieramy opcję nandroid v2.2 backup i klikamy trackballem. W ten sposób zrobimy kopię bezpieczeństwa aktualnego systemu – zawsze może się przydać.

Czyścimy pamięć telefonu uruchamiając opcję wipe data/factory reset.

Gdy wrócimy do początkowego okna wybieramy opcję apply any zip from SD, a potem zaznaczamy plik signed-dream_devphone_userdebug-ota-14721.zip i zatwierdzamy wybór trackballem.

Zostaniemy poinformowani o instalacji nowego obrazu – potwierdzamy klawiszem Home.

Gdy operacja się zakończy pod żadnym pozorem NIE REBOOTUJEMY telefonu tylko od razu przechodzimy do następnego kroku.

3. CyanogenMod

Po raz kolejny zaznaczamy opcję apply any zip from SD, ale tym razem wybieramy plik update-cm-4.2.5-signed.zip. Na ekranie znowu wyświetli się prośba o potwierdzenie klawiszem Home, a gdy to zrobimy rozpocznie się instalacja właściwego CyanogenModa.

Gdy już wszystko się przekopiuje i wrócimy do początkowego ekranu wystarczy reboot (poprzez wybranie odpowiedniej opcji lub równoczesne wybranie klawiszy Home i Wstecz) i nasza operacja została zakończona. Czasami zdarza się, że telefon ponownie wróci do okna Cyanogen Recovery, wtedy robimy jeszcze jeden reboot i to powinno załatwić sprawę.

4. Podsumowanie

Całość nie powinna trwać dłużej niż jakieś 15 minut. Następnym razem gdy będziemy chcieli zaktualizować system wystarczy skorzystać z programu CM Updater (dostępny w Android Markecie). Wygląda to prawie tak samo jak oficjalne update’y i też nie tracimy wtedy żadnych danych (pliki, wiadomości, ustawienia zostają zachowane).

Czego możemy spodziewać się po CyanogenMod 4.2.5 w porównaniu do wersji 4.0.4. Po pierwsze pełnej wersji Androida 1.6 z wieloma poprawkami i nowym Android Marketem. Poza tym dostajemy jeszcze ikony, tapety i efekty przechodzenia miedzy oknami z Motoroli Droid.

Niestety równocześnie tracimy polski język i parę programów, które były w poprzednich wersjach nie do końca legalnie np. Quickoffice.

Mimo wszystko warto jednak mieć najnowsze oprogramowanie od Cyanogena, zwłaszcza, że w kolejnych aktualizacjach na pewno dostaniemy coraz więcej elementów z Androida 2.0 Eclair, który oficjalnie być może nigdy nie trafi do naszego telefonu.

1. Opcja sprawdzenia czy jest nowa wersja systemu.

Pojawia się ona w aplikacji Settings, po kliknięciu telefon łączy się z internetem i sprawdza czy są jakieś aktualizacje.

2. Możliwość zapisania zdjęć wysłanych jako MMS.

Dotychczas, żeby zachować taką fotkę trzeba było korzystać z zewnętrznej aplikacji. Teraz wystarczy dłużej przytrzymać palec nad daną wiadomością i pojawi się dodatkowe menu, z którego wybieramy opcję Copy attached to SD card

3. Zmiany w Android Market

• Android Market wyszedł już z fazy beta – zniknął dopisek w nazwie.
  
• Wprowadzono płatne aplikacje. Na razie co prawda w UK nie są one jeszcze dostępne, ale wszystko jest już gotowe do ich dystrybucji.
  
• Wprowadzono nowe pozycje przy opisie programów m.in. adres internetowy, email i nr telefonu producenta.
  
• Możliwość oznaczenia komentarzy jako spamu. Świetna sprawa biorąc pod uwagę, że coraz więcej komentarzy zaczyna wyglądać jakby były przeniesione prosto z onetu.
  
• Powiadomienia o nowych wersjach zainstalowanych programów na Pasku Powiadomień (Notification Bar) i w My Downloads. Aktualizacja aplikacji jest banalnie prosta i sprowadza się do kliknięcia przycisku Update bez konieczności jakiegoś specjalnego zabezpieczania swoich ustawień. Natomiast przed załadowaniem nowej wersji lepiej wcześniej sprawdzić co ona wprowadza. Użytkownicy programu Power Manager musieli nieźle się zdziwić gdy po aktualizacji do najnowszej wersji nagle okazało się, że zamiast darmowej aplikacji mają 3-dniowy trial.
  

4. Zmiana wyświetlania podpisów pod ikonami. Gdy nazwa jest za długa, wcześniej wyświetlał się jej fragment zakończony trzema kropkami, a teraz zrobiono jakby końcówka chowała się w cieniu. Po lewej pulpit w RC8 po prawej w RC9, spójrzcie na ikony Google Mail lub Alarm Clock.

5. Naprawiono parę błędów m.in w aplikacji Email (nie mylić z GoogleEmail bo to całkiem inne sprawy), w której przed aktualizacją nie działały powiadomienia w Notification Bar. W RC9 wszystko działa już jak należy. Poprawiono też stabilność Wiadomości, komunikatora IM i Kalendarza – piszę to na podstawie innych serwisów bo sam nie miałem żadnych problemów z tymi programami.

W tej chwili to wszystko co znalazłem. Jeśli zauważę jeszcze jakieś usprawnienia na pewno o tym poinformuję. Jak widać RC9 nie przynosi nic specjalnego a przynosi jedynie drobne poprawki. Aż dziwne, że tak długo trzeba było czekać na tą aktualizację.

Takie rozwiązanie pozwala w miarę wygodnie przystosować interfejs do naszych potrzeb.

Na pulpicie możemy umieścić:

• skrót do dowolnej aplikacji
• folder, a w nim kolejne skróty
• bookmark z przeglądarki internetowej
• kontakt
• playlistę
• skrót do wybranego taga z Gmaila
• widgety – na razie dostępne są tylko 3 – zegarek, obrazek, wyszukiwarka google

Tą listę można jeszcze rozszerzyć korzystając z zewnętrznych aplikacji jak na przykład AnyCut.

Każdy element da się swobodnie przestawiać i umieszczać w dowolnym miejscu, a wszystko bardzo intuicyjne i do rozpracowania bez konieczności sięgania po instrukcję.

Kolejnym składnikiem pulpitu jest wysuwany od dołu panel z ikonami wszystkich zainstalowanych aplikacji. Tutaj już opcji konfiguracyjnych nie ma żadnych. Programy ustawione są w porządku alfabetycznym i nie da się tego zmienić. Trzeba przyznać że po jakimś czasie robi się niezły chaos. Przydałyby się jakieś foldery bo za dużo ikon w jednym miejscu wywołuje oczopląs.

Ostatnim składnikiem naszego ekranu głównego jest tzw. Notification Bar – umieszczona na górze belka z podstawowymi informacjami takimi jak godzina, poziom naładowania baterii, poziom sygnału. Belka ta ponadto jest wykorzystywana przez programy do wyświetlania różnego rodzaju powiadomień i tu tkwi jej największa siła. Gdy dostaniemy SMSa wyświetli się na niej ikona koperty oraz przewinie jego treść, a po rozwinięciu belki na cały ekran dostajemy od razu możliwość szybkiego przejścia do wiadomości. Podobnie wygląda to w przypadku emaili czy kalendarza.

Gdy pobieramy coś z Android Market, Notification Bar informuje nas o postępie downloadu, a potem o instalacji. Gadugadu wyświetla tam ikonę sygnalizująca naszą dostępność, Power manager powiadamia o aktualnie używanym profilu, a music player o odgrywanym kawałku. Można by tak jeszcze długo wymieniać. Notyfication Bar to rewelacyjne rozwiązanie i nie wyobrażam sobie teraz wygodnego interfejsu bez czegoś takiego.

Na koniec jeszcze warto wspomnieć o tapecie. Tłem interfejsu może stać się dowolny obrazek z telefonu, są też specjalne programy oferujące niezłe kolekcje zdjęć np. Backgrounds. Pamiętać trzeba, że tapeta rozciąga się na wszystkie 3 ekrany, tak że w jednym momencie widzimy tylko jej fragment.

Recenzja systemu Android – Spis treści

• Wstęp
• 1. Pulpit
• 2. Usługi Google
• 3. System, aplikacje i Android Market

Opakowanie i to co w środku

G1 pakowany jest, zgodnie z najnowszymi trendami, w niewielkie, gustowne, czarne pudełko, zamykane na magnes i z biało-t-mobilową obwolutą.

Zestaw nie jest zbyt bogaty. Oprócz telefonu znajdziemy w nim słuchawki stereo, ładowarkę, kabel USB i pokrowiec. Dostajemy też kartę pamięci microSD 2GB od razu włożoną do słuchawki. Miłą niespodzianką jest załączona folia ochronna na wyświetlacz. Pierwszy raz się spotykam żeby producent dawał coś takiego, a przecież taka praktyka powinna być powszechna.

Tu od razu muszę się przyznać do niezłego failu. Nie wiem co mnie podkusiło, ale zacząłem zakładać folię od razu po przyjściu do domu, na stojąco w wełnianym swetrze. Teraz próbki swetra mogę oglądać codziennie na ekranie, a do mnie jedzie następna folia.
Folia spełnia nie tylko role ochronną ale też ułatwia obsługę dotykowego wyświetlacza. Goły ekran nie ma żadnego poślizgu, nie da się przewijać i obsługa jest niewygodna.

Jeśli chodzi o jakość akcesoriów to nie ma w nich nic specjalnego. Kable jak to kable, słuchawki niebrzydkie ale bez rewelacji, futerał najprostszy z możliwych z tworzywa skóropodobnego.
Słuchawki mają klipsa, przycisk pauzy, potencjometr i wbudowany mikrofon. Co ciekawe regulacja głośności jest analogowa, w postaci pokrętła. Rozwiązanie jak dla mnie bardzo fajne, już mi się znudziły przyciski. Zmiana poziomu dźwięku słuchawek jest przez to niezależna od telefonu i nie wpływa na ustawienia komórki.

Zestaw oceniam na 4 (w pięciostopniowej skali)

Wygląd i jakość wykonania

Szczegółowe opisywanie co telefon ma z każdego boku to zwykle najnudniejsza część każdego testu, postaram się więc ograniczyć to do minimum. Zresztą i tak nie ma o czym pisać. Jest wejście USB na dole, przyciski głośności i aparatu z boku, a z przodu trackball taki jak w Blackberry oraz 5 przycisków – menu, zielona i czerwona słuchawka, home, klawisz wstecz.

Wyświetlacz ma 3.17 cala, rozdzielczość 320 x 480 px i obsługuje 64k kolorów. Parametry raczej średnie, bez rewelacji ale nie ma też się czego wstydzić.

Klawiatura QWERTY również w sumie jest niezła. Gumowe przyciski, mimo niewielkich rozmiarów, obsługuje się dość precyzyjnie. Nie potrzeba wiele czasu, żeby się do nich przyzwyczaić. Trochę irytuje umieszczenie klawisza menu w miejscu gdzie zwykle jest shift, ale ogólne wrażenie jest pozytywne.

Dość trudny jest dostęp do karty pamięci. Żeby ją wymienić trzeba wysunąć ekran, otworzyć zaślepkę i użyć jakiegoś narzędzia do wciśnięcia karty – jest za głęboko by sięgnąć samym palcem. Telefon obsługuje nośniki microSD.

G1 to nie jest najładniejszy telefon jaki w życiu widziałem. Wygląda trochę jak prototyp, który dopiero ma trafić do działu odpowiedzialnego za design. Wiadomo, że większość współczesnych smartfonów jest plastikowa, ale HTC w swoim modelu nawet nie próbował tego ukryć, a wręcz to podkreśla. Z drugiej strony urządzenie jest w miarę lekkie (158g), a jego wymiary są w sam raz (117 x 55,7 x 17,1 mm). Podczas rozmowy trzyma się go bardzo wygodnie i pewnie. Dobrym pomysłem jest też lekkie wygięcie u dołu dopasowujące telefon do kształtu twarzy.

Tak więc jeśli szukacie sprzętu, którym zachwycicie swoich znajomych, trzymajcie się z daleka od G1, on wam popularności nie przyniesie (chyba, że w kółku komputerowym).

Jakość wykonania to również nie najmocniejsza strona pierwszego urządzenia z Androidem. Na forach dyskusyjnych o symbianie wszyscy narzekają na niedociągnięcia w Nokiach – slider ma luzy, pokrywa na baterię trzeszczy, aparat nie osłonięty itd. Panowie spokojnie, zobaczcie G1, a od razu wam się humor poprawi. Dopiero w nim możecie poznać co to znaczy luźny slider. E90, E71 a nawet N95 przy produkcie HTC to jak Porsche przy Hyundaiu. Kilka razy zdarzyło mi się upuścić na beton swoje Nokie i za każdym razem poza kilkoma ryskami nic poważnego się nie stało – działały bez problemów. Jestem pewny, że upadek G1 zakończy raz na zawsze jego żywot i nawet futerał mu nie pomoże.

Wygląd zasługuje jedynie na – 3

Obsługa

Jak dotąd, wygląda na to, że HTC G1 to koszmar każdego użytkownika, pora więc wprowadzić trochę lepszego nastroju do tej recenzji.

Żeby przekonać się do tego telefonu trzeba go uruchomić i trochę się nim pobawić. Wygoda obsługi rekompensuje niekorzystne pierwsze wrażenie. Zadowoleni powinni być zarówno wielbiciele dotykowych ekranów jak i konserwatywni „klawiaturowcy”.

Czułość ekranu jest taka jak być powinna. Nie wymaga dużo siły i równocześnie rzadko zdarza się, żeby przypadkowe muśnięcie uruchomiło jakąś aplikację. Przewijanie ekranu jest płynne i łatwo wyczuć jak nim operować by zawsze osiągnąć zamierzony efekt.
Niestety nie ma jeszcze ekranowej klawiatury tekstowej więc za każdym razem gdy chcemy coś napisać musimy odsłonić klawiaturę. Może to być czasami irytujące ale mam nadzieję, że wraz z aktualizacją firmware problem zniknie.

Do wykręcenia numeru służy ekranowa klawiatura numeryczna, wywoływana poprzez ikonę dialer lub zakładkę o tej samej nazwie w Kontaktach czy Rejestrze połączeń.

Jak już pisałem wcześniej, klawiatura, mimo niewielkich rozmiarów, dobrze spełnia swoje zadanie. Nie przeszkadza tak bardzo nawet jej niezbyt ergonomiczne umiejscowienie. Przystosowana jest głównie do pisania dwoma kciukami gdy trzymamy telefon w ręce. Używanie jej gdy leży na stole do najwygodniejszych już nie należy, to nie jest Nokia E90.
Klawiatura ma wszystkie standardowe znaki plus kilka klawiszy dodatkowych. Jest wśród nich przycisk menu, klawisz @ (chociaż znak ten można też wprowadzić skrótem shift+2) i lupka odsyłająca do wyszukiwarki google. Nie ma osobnego Capslocka, ale jego funkcję zastępuje podwójne kliknięcie Shifta.

Odsłonięcie klawiatury automatycznie obraca ekran do pozycji poziomej, a zasłonięcie przywraca go do pionu. Akccelerometr nie działa w żadnej domyślnie zainstalowanej aplikacji, ale są już programy np. przeglądarka www Steel, które go wykorzystują.

Oprócz ekranu i klawiatury, w sterowaniu pomaga trackball. Jest on identyczny z tymi znanymi z BlackBerry. Pozwala manipulować ekranem, nawigować między ikonami czy linkami, działa też jako przycisk zatwierdzenia. Jak dotąd rzadko mi się zdarzyło go używać, dotyk w zupełności wystarcza, ale są oczywiście przypadki gdy kulka jest niezastąpiona np. do klikania w linki na stronach www. Przydałaby się moim zdaniem opcja wyłączania trackballa, bo tak samo jak pomaga, tak samo może czasem przeszkadzać. Zdarza się, że go lekko potrącamy ręką podczas pisania i wtedy może zmienić nam położenie kursora lub przeskoczyć do innej pozycji w formularzu.

Do opisania pozostały jeszcze przyciski specjalne.

• Menu – umieszczony na środku tuż pod ekranem – służy do odblokowania telefonu i wywołania dodatkowego menu w każdej aplikacji. To przycisk, którego będziecie najczęściej używać.
  
• Zielona słuchawka – pierwszy od lewej na dole pod ekranem – za jej pomocą odbieramy i wywołujemy połączenia, uruchamia też rejestr połączeń
  
• Home – drugi od lewej – przycisk pozwalający nam powrócić do pulpitu z dowolnego miejsca telefonu, przytrzymanie go pokazuje 6 ostatnio używanych aplikacji
  
• Wstecz – drugi od prawej – to oczywiście klawisz, który umożliwia nam powrót do poprzedniego ekranu
• Czerwona słuchawka – pierwsza od prawej – kończy połączenie i wyłącza ekran/blokuje telefon
• Klawisz aparatu – na prawym boku – uruchamia aparat, robimy nim też zdjęcia
• Klawisze głośności – na lewym boku – tu chyba nie trzeba wyjaśniać. Głośność ustawiamy niezależnie dla telefonu i dla muzyki.
  

HTC zapewniło użytkownikom G1 wszystko co potrzebne do wygodnej i bezproblemowej obsługi telefonu. Ekran jest świetnie wyważony, bezproblemowo obsługuje się go palcami a wspomagają go dobra klawiatura i szereg pomocniczych klawiszy o trackballu nie zapominając. Obsługę oceniam na mocne 5.

Bateria

We wszystkich recenzjach G1 bateria uznawana jest za najsłabszy punkt tego telefonu. Ja po pierwszym dniu byłem przerażony. Rzeczywiście energia znikała w oczach. Tak jakbyście włączyli stoper. Jest 100%, przeglądam parę stron, sprawdzam znowu a tu 88%. Odpalam odtwarzacz muzyki, słucham przez 20 minut, sprawdzam – 72%. Przeglądam Android Market, pobieram parę aplikacji, sprawdzam – 60%. O co chodzi myślę, czy rzeczywiście to taka katastrofa?
W sumie pierwszego dnia bateria wytrzymała dokładnie 24 godziny. W tym czasie słuchałem muzyki przez około 1.5 godziny, wykonałem parę połączeń, Google Mail synchronizował się na bieżąco, spędziłem parę godzin na stronach internetowych i pobrałem kilkanaście aplikacji. Nie jest więc tak strasznie. Na początku poziom naładowania spada dość gwałtownie, ale potem jakoś to się uspokaja.
Kolejne dni to jeszcze lepsze osiągi. Widać, że bateria potrzebuje trochę czasu by uzyskać pełną pojemność. Przy rzadkim używaniu, telefon spokojnie wytrzyma 48 godzin (cały ostatni weekend nie musiałem ładować).
Dzisiaj na przykład, po nocnym ładowaniu, zacząłem używać G1 od 6.00 – 2 godziny słuchania muzyki, poczta, strony www, trochę zdjęć, kilka połączeń, SMSy, GPS – teraz czyli o 20.00 Power Manager wskazuje 51%. Jestem pewny, że spokojnie wytrzyma i jutrzejszy dzień.

Oczywiście niektóre aplikacje są szczególnymi pożeraczami – np. klient Last.fm czy YouTube.
Podsumowując, bateria w G1 nie jest, aż taka słaba jak mówią. Można ją porównać z akumulatorami z innych smartfonów np. E90 czy N95. Oceniam ją na 3.5.

Dźwięk

Jakość i poziom dźwięku odgrywanego przez wbudowane głośniki jest porównywalna do tej z innych współczesnych telefonów. Bez rewelacji, boomboxa nim nie zastąpimy. Słuchawki to już inna bajka. Nie jestem audiofilem więc o jakości niewiele mogę powiedzieć, ale głosność przewyższa wszystkie Nokie z jakimi miałem do czynienia. Podczas gdy w N80, N95 czy E90 słuchanie na pełnej mocy to norma, w G1 się po prostu nie da – jest na prawdę głośno. Nareszcie mogę dostosować volume do własnych potrzeb, nie uciekając się do sztuczek z equalizerem.
Nie mogę też narzekać na jakość dźwięku podczas rozmów. Jest taki jak powinien być w telefonie.
Jako, że nie zdarza mi się słuchać muzyki bez słuchawek oceniam tą cześć telefonu na 4.5

Zasięg, GPS i transmisja danych

Tak się składa, że mieszkam w miejscu o ograniczonym zasięgu sygnału GSM/UMTS. Na zewnątrz jest jeszcze ok, ale w mieszkaniu są miejsca prawie odcięte od usług operatora, a przynajmniej tak było gdy miałem Nokie N95 i E90. Okazało się, że G1 potrafi trochę więcej. Teraz praktycznie mam zasięg w całym mieszkaniu. Tam gdzie w Nokiach była jedna kreska teraz są dwie, tam gdzie nie było połączenia teraz mam jedną kreskę. (ocena 5)

Z GPSem jest odwrotnie. Tutaj Nokia ma przewagę. W obydwu komórkach fińskiego producenta GPS odnajdował satelity w sekundy, G1 zajmuje to parę minut. Niestety nie miałem jeszcze okazji przetestować jak to wygląda w samochodzie i nie wiem czy w ogóle będę sprawdzał. Na razie brak jakiejkolwiek sensownej nawigacji na Androida a jeżdżenie z Google Maps mija się z celem.
Można więc uznać, że aktualnie GPS jest tylko mało istotnym gadgetem w telefonie HTC. Sytuacje pewnie się zmieni gdy Android Market rozpocznie dystrybucję płatnych aplikacji – TomTom czy Garmin raczej nie odpuszczą okazji, żeby zająć kolejny fragment rynku. (ocena 3.5)

G1 podłączamy do komputera kablem miniUSB/USB. Co prawda gniazdo w telefonie trochę się różni wyglądem od standardowego miniUSB, ale każdy kabel tego typu powinien działać bez problemu.

Nie potrzeba żadnego specjalnego oprogramowania. Po podłączeniu, musimy jedynie (jak to w linuxie) zamontować kartę (opcja dostępna na górnym pasku) i dalej już postępujemy jak ze zwykłym czytnikiem kart. Szybkość transferu danych jest również z nim porównywalna. Wszystko proste i wygodne – dla mnie na 5.

Aparat

Niby ma autofocus, niby ma 3 miliony pikseli, ale trudno go nazwać prawdziwym aparatem cyfrowym. Nie ma lampy błyskowej ani nawet byle jakiej diody, nie potrafi kręcić filmów wideo. Konkurować może jedynie z aparatem iPhona a i tak nie jestem pewien czy miałby szanse na wygranie. Nie warto się nawet więcej rozwodzić nad tym elementem G1 – ocena tylko, a może aż 3.

Podsumowanie

Jak zapewne zauważyliście, o Androidzie praktycznie nie wspominałem. Nie chciałem mieszać oceniania sprzętu z ocenianiem systemu. Androidem zajmę się w drugiej części recenzji.
Sam telefon nie zachwyca, jest po prostu średni. Równocześnie też nie rozczarowuje, bo nikt kto go zobaczy na żywo, nie spodziewa się nie wiadomo czego. Zastanawia mnie czemu akurat takiego średniaka wybrano na pierwszego reprezentanta rodziny Android.
Gdyby nie ten system, to G1 byłby tylko kolejną pozycją w katalogu HTC, którą nikt się nie interesuje.
Mogę go polecić tylko osobom lubiącym eksperymentować i chcącym przetestować Androida. Jeśli szukacie konkurenta dla iPhona to w tym modelu go nie znajdziecie, G1 po prostu nie ma tej klasy. Jeśli szukacie porządnego telefonu, który dużo potrafi, ale nie bawi was ciągłe instalowanie nowych programów – weźcie Nokię lub BlackBerry. Jeśli interesują was głównie multimedia – trzymajcie się od tego HTC z daleka.
G1 to głównie model dla ciekawskich i dla developerów oprogramowania na Androida. Ma rację bytu tylko do czasu gdy pojawi się jego odpowiednik od jakiegoś uznanego producenta typu Samsung czy SonyEricsson. Potem wszyscy o nim zapomną i przetrwa jedynie jako wpis w Wikipedii.

Jeśli ktos ma ochotę może wykopać.

• obudowa- G1 nie wygląda na urządzenie, które dopracowywano latami. Przypomina raczej prototyp, obudowa jest niedopracowana a klawisze czasem nie reagują na działania użytkownika.
• wyświetlacz- w przeciwieństwie do obudowy, wyświetlacz jest mocną stroną urządzenia. Obraz jest bardzo ostry, obsługa dotykiem wygodna. Żeby wywołać konkretną funkcje na ekranie nie potrzeba dużo siły bo reaguje on na impulsy elektryczne a nie na fizyczny nacisk. Rozdzielczość jest taka sama jak w iPhone czyli 320 x 480 przy trochę mniejszej wielkości ekranu – 3.2 cala
• klawiatura- wysuwana klawiatura ma bardzo dobry rozkład, chociaż przyciski wydają się zbyt płaskie. Pewnym zaskoczeniem jest to, że klawiatura QWERTY to jedyny sposób na wpisywanie tekstu w telefonie, nie ma ekranowej wersji jak w iPhone.
• kamera- pod tym względem G1 nie ma wiele do zaoferowania. Tylko 3 mln pikseli, a zdjęcia pozostawiają wiele do życzenia. Brak flasha tylko pogarsza sprawę. G1 to nie telefon dla amatorów fotografii.
• karta pamięci- telefon obsługuje karty pamięci typu microSD. W zestawie otrzymujemy nośnik o pojemności 1GB, ale, jak donosi Engadget, bez problemu działają karty nawet 16GB.
• dźwięk- obydwaj recenzenci narzekają trochę na jakość dźwieku, który jest trochę za cichy i niezbyt czysty w porównaniu do innych urządzeń tego typu.
• zasięg- niestety tutaj również widać niedociągnięcia. Telefon często gubi zasięg i w testach szybkości połączenia 3G wypadł zdecydowanie gorzej niż iPhone. Widać to na poniższym filmie:

• GPS- to kolejna porażka G1. Znalezienie satelit trwa strasznie długo nieważne czy jesteśmy w pomieszczeniu czy na zewnątrz, a gdy już wszystko zostanie ustawione to bardzo szybko ponownie tracimy zasięg. Nie ma mowy używaniu tego urządzenia jako nawigacji, trzeba jedynie mieć nadzieję, że ta wada zostanie szybko naprawiona.

  

• bateria- G1 został wyposażony w baterię 1150mAh. Teoretycznie jest to porządna bateria i powinna utrzymać urządzenie przy życiu przynajmniej przez cały dzień. Moze tak istotnie być ale pod warunkiem, że mamy wyłączone WiFi. Przy włączonym WiFi telefon nie będzie działał dłużej niż kilkanaście godzin.
• konfiguracja- mocna stroną Androida jest łatwość konfiguracji naszego urządzenia. Wystarczy podać dane naszego konta Google (adres email + hasło) i już możemy korzystać ze wszystkich usług Google jak Gmail, kalendarz czy kontakty. Szybko i bezproblemowo.
• interfejs
  pulpit- to pierwsza rzecz, którą doceniamy w Androidzie. Nie dość, że estetycznie wygląda to jeszcze jest bardzo funkcjonalny. Użytkownik może go dowolnie konfigurować dodając skróty do aplikacji, linki do stron www, kontakty, playlisty etc.

  

• niekonsekwencje – interfejs Androida jest nowoczesny i atrakcyjny ale równocześnie bardzo niespójny. Można by oczekiwać, że podstawowe czynności powinny działać podobnie w każdej aplikacji ale tak nie jest. Gdy np. chcemy usunąć kontakt wystarczy dotknąć go i przytrzymać trochę dłużej a wysunie się menu kontekstowe z opcją usuń. Sposób ten jednak nie działa np. w budziku. Tam trzeba daną pozycję dotknąć krótko, następnie po przejściu do kolejnego ekranu wybrać menu a w nim opcje usuń. Niby niewielka rzecz, ale taka niekonsekwencja może strasznie irytować. Inny przykład – żeby przybliżyć w Google Maps wystarczy skorzystać ze skrótu menu + z, w innych aplikacjach sposób ten już nie działa.
• oprogramowanie- recenzenci dość krytycznie ocenili również wbudowane oprogramowanie, a szczególnie aplikacje przygotowane do obsługi usług Google. Kalendarz oferuje tylko ułamek opcji, które mamy na PC. Jest przystosowany bardziej do przeglądania niż dodawania nowych zdarzeń. Klient poczty nie pozwala na osobne zarządzanie załącznikami typu pdf czy doc. Można je przejrzeć w postaci automatycznej konwersji na html, ale już nie można zapisać w telefonie. Do obsługi kont pocztowych innych niż Gmail służy osobna aplikacja, która w ogóle nie obsługuje załączników.
  Dla odmiany bardzo dobrze oceniono program do wysyłania SMS/MMS. Wiadomości prezentowane są w formie konwersacji. Na jednym ekranie mamy zarówno tekst jak i przesłane pliki multimedialne.

  

Jak widać obydwie recenzje są dość krytyczne zarówno jeśli chodzi o hardware jak i software pierwszego telefonu z Androidem. Jednak ich autorzy podkreślają, że prawdziwą moc tego urządzenia będziemy mogli dostrzec dopiero gdy pojawi się więcej aplikacji niezależnych producentów. To właśnie biblioteka oprogramowania powinna zadecydować o jego sukcesie lub porażce.

Zainteresowanych tematem odsyłam do obydwu recenzji:

The Boy Genius Report
Engadget Mobile

G1 posiada wbudowany GPS oraz kompas, dzięki któremu mapy w telefonie ustawiają się w odpowiedniej pozycji wraz z obracaniem urządzenia. Do nawigacji służy aplikacja Google Maps z możliwością przeglądania zdjęć satelitarnych oraz tzw. Street View czyli szczegółowych fotografii danej ulicy.

Telefon będzie miał preinstalowany sklep Amazon MP3, dzięki któremu użytkownik dostanie dostęp do ponad 6mln plików mp3 [nie ograniczonych DRM] oraz Android Market gdzie będzie można znaleźć aplikacje do G1.

Specyfikacja:

• procesor: Qualcomm MSM7201A, 528 MHz
• pamięć ROM: 256 MB / RAM: 192 MB
• karty pamięci – microSD
• wymiary: 117.7 mm x 55.7 mm x 17.1 mm
• waga: 158 grams
• wyświetlacz: 3.2-inch TFT-LCD dotykowy ekran o rozdzielczości320 x 480 (HVGA)
• sieć: HSDPA/WCDMA: Europa: 2100 MHz, USA:1700/2100 MHz, GSM/GPRS/EDGE: 850/900/1800/1900 MHz
• wysuwana klawiatura QWERTY
• wbudowany GPS
• Bluetooth 2.0
• Wi-Fi: IEEE 802.11b/g
• HTC ExtUSB (mini-USB 2.0 i audio jack w jednym)
• aparat: 3.2 megapixel
• bateria:150 mAh Lithium-ion
• czas rozmowy do 350 minut dla WCDMA / do 406 minut dla GSM
• czas czuwania: do 402 godzin dla WCDMA / do 319 godzin dla GSM
• cyfrowy kompas i czujnik ruchu

T-Mobile G1 powinien pojawić się w sprzedaży od 22 października w cenie 179$ z dwuletnim kontraktem. Od listopada będzie dostępny w Wielkiej Brytanii bezpłatnie w taryfie około 40£ miesiecznie. W innych krajach europejskich [Niemcy, Austria, Czechy i Holandia] zapowiedziano premierę w pierwszym kwartale 2009 roku. Niestety na razie nic nie wiadomo na temat polskiego rynku.

Więcej zdjęć G1 na stronie androidcommunity.com

via: slashphone.com, pl.engadget.com, rlslog.net, T-Mobile.com,

Nie ma na razie żadnych informacji na temat cen ani terminu premiery na rynku europejskim.

Demo Androida można było zobaczyć wczoraj na konferencji Google’s Developer Day w Londynie.

via last100.com

via engadget.com