Jeśli chodzi o sam wygląd i wykonanie słuchawki, to nie jest źle. Telefon wyglada solidnie, a metalowe wstawki z przodu i wykonana z tego samego materiału pokrywa baterii, dodają mu charakteru. Ja co prawda preferuje ciemniejsze kolory, ale do jakości wykonania Desire Z nie mogę się przyczepić.

Rozczarował mnie natomiast, mechanizm rozkładania klawiatury. Zrobiony jest porządnie, tak jak cała obudowa. Nie ma luzów i nie wyglada na to, żeby z czasem miały sie pojawić. Niestety sposób otwierania jest beznadziejny. Musimy chwycić górną połowę telefonu i podnieść ją do góry. Nie ma szans, żeby zrobić to szybko, jedną ręką. Trzeba sie wysilić, odpowiednio złapać telefon i uważać, żeby nie wypadł nam z ręki w trakcie „wysuwania” klawiatury. To chyba najgorszy sposób jaki widziałem. Daleko mu do sliderów czy nawet mechanizmu zastosowanego w G1. Skutecznie zniechęcił mnie do korzystania z fizycznej klawiatury w tym modelu.

Sama klawiatura nie jest jednak zła. Duże przyciski z odpowiednimi odstępami sprawiają, że pisze się szybko i praktycznie bezbłędnie. Przeszkadza trochę brak osobnych klawiszy z cyframi, trzeba używać specjalnego przycisku funkcyjnego, żeby je wywołac.

Wyświetlacz ma tą samą przekatną co w modelu Desire – 3,7″ oraz identyczną rozdzielczość – 480×800, ale jakość obrazu w Desire Z jest dużo lepsza. Wszystko pewnie dlatego, że mamy tu wyświetlacz SuperLCD, a nie AMOLED jak u poprzednika. Różnica jest znacząca i Zetce bliżej raczej do iPhone 4 niż do Desire. Co prawda można odnieść wrażenie, że ekran jest trochę mniej kontrastowy, ale za to fonty wyglądają idealnie.

Niestety producent zrezygnował z fizycznych przycisków: home, menu, wstecz. Zamiast tego mamy ich dotykowe odpowiedniki na dole ekranu, podobnie jak np. w modelu Wildfire. Obsługa nie nastręcza jakichś wielkich problemów, ale to nie to samo co realny przycisk, który możemy wybrać bez potrzeby wpatrywania się w ekran. Dziwny wybór w telefonie, który przecież przeznaczony jest dla klientów nieprzepadających za „dotykiem”

Na papierze, również aparat foto w obydwu telefonach, wygląda identycznie – 5 mln pikseli z autofocusem i flashem. Jednak to co dostajemy z modelem Z przewyższa poprzednika o klasę. Wystarczy zobaczyć zdjęcia zrobione obydwoma telefonami HTC (Desire Z po lewej, Desire po prawej) plus dla porównania fotki z iPhone’a 4. Dodatkowo producent dołożył dedykowany przycisk do robienia zdjęć. Nareszcie, bardzo mi tego brakowało w smartfonach HTC.

Oprogramowanie aparatu oprócz standardowych ustawień, oferuje również cały szereg filtrów, których efekty możemy podejrzeć „na żywo” w trakcie robienia zdjęcia.

Możemy też kręcić filmy o jakości HD. Przykładowe wideo znajdziecie pod poniższym linkiem.

HTC Desire Z sprzedawany jest z Androidem 2.2 i nową wersją interfejsu Sense. Przynosi on, oprócz wspomnianych wczesniej filtrów w oprogramowaniu kamery, parę nowych widgetów i aplikacji, obsługę usług HTCSense.com, HTC Like i HTC Hub.
Nie bedę opisywał tutaj wszystkich funkcji interfejsu HTC bo to temat na osobny artykuł. Ograniczę się jedynie do opisania kilku nowych elementów.

HTCSense.com to usługa, która przydaje się w przypadku gdy zgubimy telefon lub zostanie on nam skradziony. Zakładamy konto i po zalogowaniu się na stronie możemy zdalnie uruchomić dzwonek telefonu (np. gdy słuchawka gdzieś nam się w domu zawieruszy), zlokalizować go na mapie, zablokować komórkę lub wyczyścić z niej wszystkie dane.

HTC Likes to odpowiednik Android Marketu przygotowany przez HTC. Nie użyłem go ani razu – wolę oryginał.

HTC Hub to też coś w rodzaju Marketu tyle że zawiera głównie elementy personalizacyjne – tapety, tematy, widgety, dzwonki.

Car Panel to specjalny soft, który ma nam ułatwić obsługę komórki w samochodzie. Oferuje nie tylko dostęp do map czy nawigacji, ale też duże przyciski ułatwiające wybranie połączenia gdy nasz telefon zamocowany jest w uchwycie samochodowym.

Jeśli chodzi o samą nawigację to mamy do wyboru płatną opcję Premium opartą na oprogramowaniu Route 66 lub darmową nawigację Google, która niestety nie działa jeszcze w naszym kraju.
Warto też wspomnieć, że mapy HTC (znajdziemy je pod ikona Locations) zostały zintegrowane z kompasem. Gdy obracamy telefon, mapa dostosowuje swoje położenie do stron świata.

Blocked callers pozwala stworzyć czarną listę kontaktów, których połączenia będą automatycznie blokowane.

Opcje kopiuj/wklej wzbogacono o „lupkę” – pomysł „pożyczony” od Apple. Dodano też więcej opcji wyszukiwania informacji na temat zaznaczonego tekstu – do wyboru mamy wikipedię, google, youtube, tłumacza google i słownik google.

Jest też coś co się nazywa Connected media i pozwala z jednego menu dostać się do muzyki, zdjęć czy filmów wideo.

Przeglądarka www dostała opcję przeglądania wielu stron na osobnych kartach – patent również znany z iPhone’a.

Po rozwinięciu paska powiadomień, pojawia się w nim teraz lista ostatnio używanych programów.

Jest też oczywiście aplikacja, która zamieni nasz telefon w HotSpot czyli udostępni innym urządzeniom internet via WiFi, ale to raczej nic nowego – od dawna mam ten program w Desire.

HTC Desire Z mnie nie zachwycił. Jego wymiary skutecznie niwelują korzyści, które przynosi fizyczna klawiatura QWERTY. Przyznam szczerze, ze z ulgą wróciłem do starego dobrego Desire. Z Zetki przeniósł bym do niego jedynie wyświetlacz i może otwieranie klapki baterii (otworzenie jej w Desire do wygodnych nie należy).

Nie znaczy to oczywiście, że model Z się nie udał. Wśród smartfonów z klawiaturą to na pewno ścisła czołówka i z czystym sumieniem polecam go każdemu, kto nie może żyć bez QWERTY.

Do testu użyłem telefonu HTC Desire i Google Maps 4.3.0. Sprawdzian trwał dwa dni – 130 kilometrów po autostradzie i około 30 kilometrów w mieście.

Obsługa programu jest banalnie prosta, odpalamy Mapy, wybieramy opcję Directions i wpisujemy miejsce docelowe. Aplikacja będzie próbowała nam podpowiedzieć miejsce już po wpisaniu pierwszych paru liter. Następnie wciskamy Go i po kilku sekundach mamy wyznaczoną trasę na mapie plus szczegółowy jej opis. Opcje konfiguracyjne są bardzo ograniczone, możemy jedynie nakazać ominięcie dróg płatnych i autostrad. Program oferuje też możliwość wybrania alternatywnej trasy wraz z informacją, o ile nasza podróż może się wydłużyć, gdy ją wybierzemy.

Między mapą a opisem można błyskawicznie się przełączać, wystarczy kliknąć w wybrany punkt na trasie i już przenosimy się do odpowiedniego miejsca opisu. Działa to też w drugą stronę.

Mapę można powiększać przyciskami +/- w prawym dolnym rogu lub po prostu za pomocą „szczypania”. Niestety „pinch to zoom” w Desire nie działa tak precyzyjnie jak w iPhone. Obraz powiększa się skokami więc nie da się dopasować zoomu idealnie do naszych potrzeb – program albo go nieznacznie powiększy albo pomniejszy.

Program nie jest domyślnie wyposażony w głosową nawigację, trzeba doinstalować text-to-speech. Pliki są dostępnie bezpłatnie w Android Markecie.

Problem zaczyna się gdy nawigacja do nas przemówi. Tak przeraźliwie bezosobowego, mechanicznego głosu nigdy nie słyszałem. Już po 5 minutach człowiek ma dość. Nie ma tu żadnego porównania do naturalnego, seksownego kobiecego głosu, który znam z TomToma (w wersji angielskiej, polska wersja jest zbyt sztuczna). Poddałem się po paru kilometrach i po prostu ściszyłem telefon do maksimum.

Interfejs aplikacji jest prosty i moim zdaniem brzydszy niż w konkurencyjnych programach. Na ekranie mamy czas pozostały do osiągnięcia celu, wskazówki co do następnego skrętu i kompas. Brakowało mi przede wszystkim prędkości i ostrzeżeń o przekroczeniu dopuszczalnych limitów, czasu podróży i prognozowanej godziny dojazdu. Idealnie ma to poukładane TomTom (obrazek po prawej), wszystko na dole, na osobnym pasku, czytelne i łatwo dostępne. Google porozrzucało swoje oznaczenia po całym ekranie.

Niezbyt podobała mi się też skala mapy, moim zdaniem jest za mała, a zmienić się tego niestety nie da. Nie ma problemu gdy jedziemy po autostradzie, ale w mieście, przy dużym zagęszczeniu ulic można łatwo przeoczyć właściwy skręt.

Program automatycznie przełącza się w tryb nocny – czyli przyciemnia obraz żeby nie raził oczu. Możemy tez zamiast mapy oglądać zdjęcia satelitarne, ale w praktyce na niewiele się to przydaje. Obraz jest po prostu zbyt pomniejszony, żeby można było rozpoznać budynki, które mijamy.

Mimo tych wad muszę przyznać, że nawigacja Google sprawowała się w trasie dość dobrze. Pewnie wskazywała optymalną drogę, nie zauważyłem żadnych opóźnień w ładowaniu map. (dla niezorientowanych – Google Maps nie ma wbudowanych map, za każdym razem ładuje je z internetu.)

W każdej chwili możemy obejrzeć całą trasę, a na niej zaznaczony aktualny traffic. Gdy w Glasgow natrafiłem na roboty drogowe, odcinek ten wyświetlił się w zmienionym kolorze.

Wszystko wydawałoby się w porządku, program w końcu spełnił swoją funkcję i doprowadził mnie do celu, gdyby nie błędy. Po mniej więcej 50 kilometrach nagle pojawił się komunikat „searching for GPS”. Byłem zaskoczony bo ikona na górze ciągle pokazywała pełny zasięg, a normalnie przecież powinna w takich przypadku zacząć „migać”. Pomyślałem, że poczekam chwile i wszystko wróci do normy. Nic z tego, 10 kilometrów i dalej nie działa, 20 kilometrów – nic się nie zmienia. Na ekranie miałem jedynie pomniejszoną mapę z zaznaczona trasą – żadnego śledzenia samochodu czy wskazywania kierunku. Jako, że wszystko odbywało się na autostradzie, nie było mowy o zatrzymaniu się na poboczu i sprawdzeniu telefonu. W końcu zrezygnowany, wyłączyłem nawigację, ale coś mnie tknęło, włączyłem ją ponownie i nagle okazało się, że wszystko jest w porządku. Program normalnie wskazuje drogę jakby nic się nie stało.

Drugi dzień testów to krążenie po mieście od punktu do punktu. Chciałem sprawdzić jak aplikacja będzie się sprawować w obliczu dość sporego zagęszczenia dróg, często jednokierunkowych. W sumie wskazałem około 8 rożnych celów w różnych częściach miasta. Za każdym razem wpisywałem tylko kod pocztowy (w Wielkiej Brytanii kod pocztowy nie tylko wskazuje miasto/pocztę ale konkretną ulicę, a czasem nawet określony budynek). Nawigacja bez problemu znalazła wszystkie adresy i mnie do nich doprowadziła. Fajną opcją jest wyświetlenie na ekranie zdjęcia budynku (pobranego ze street view) po dotarciu do celu. Dzięki temu odpada nam szukanie danego adresu po numerach, patrzymy na zdjęcie i od razu wiemy gdzie mamy się udać.

Niestety błędy i tym razem dały o sobie znać. Nie był to jednak problem z GPSem jak poprzednio. Nagle po prostu ekran zrobił się czarny i tyle. Nawigacja ciągle działała bo słychać było głos wskazujący drogę, ale obraz znikł. Podobnie jak poprzednio, pomógł restart programu.

Podczas testów sprawdziłem też zużycie baterii. Zawsze zaczynałem z telefonem naładowanym na 100% i nie wyłączałem go przez całą drogę, ani nie podłączałem do ładowarki. Niestety za pierwszym razem nieopatrznie zostawiłem ustawioną, animowaną tapetę, co mogło wpłynąć na ostateczne wyniki. Przedstawię więc rezultaty z drugiego dnia (na screenach poniżej).

Jak widać, niewiele ponad 2 godziny ciągłej pracy wydrenowały baterię do 20%. Lepiej więc nie wyruszać w trasę bez samochodowej ładowarki. Ciekawie prezentuje się też liczba wysłanych i pobranych danych, odpowiednio: 246 KB i 1.53 MB. Całkiem nieźle, myślałem, że ciągłe ładowanie map, będzie wymagać dużo więcej.

Nawigacja od Google spełnia swoje zadanie. Nie jest to tak zaawansowany produkt jak programy TomToma czy CoPilota, ale użytkownikom, którzy potrzebują przewodnika tylko okazjonalnie, powinna w zupełności wystarczyć. Na dłuższe trasy jednak raczej bym jej nie zabierał, szczególnie gdy podróżujemy sami i nie znamy drogi, chociażby pobieżnie. Zawsze może bowiem wysiąść nam w najmniej odpowiednim momencie, np. na dużym, autostradowym skrzyżowaniu, kiedy trzeba szybko podejmować decyzje i nie ma czasu na restart programu.
Google Maps nie sprawdzi się też w podróżach zagranicznych z powodu wysokich kosztów internetu via roaming. Guardian wyliczył, że 800 kilometrów we Francji to koszt rzędu 200 funtów czyli prawie 1000zł – tyle ile nowa, dedykowana nawigacja samochodowa.

Ja sam wole wydać parę złotych i kupić sobie CoPilota lub TomToma w wersji dla telefonu, a PDA, który dotychczas spełniał funkcję nawigacji, wyląduje zapewne na cmentarzysku nieużywanych gadgetów w mojej szufladzie. Z Google Maps już raczej nie będę korzystał.

Żeby skorzystać z darmowej nawigacji, wystarczy odszukać w Android Markecie Google Maps 4.2. Program działa na wszystkich telefonach opartych na systemie od wersji 1.6 wzwyż.
Więcej na temat aplikacji w artykule: Darmowa nawigacja od Google już w Europie

via Google Mobile Blog

Program oferuje wszystkie podstawowe funkcje – widok 3D, instrukcje głosowe, automatyczne przeliczanie trasy gdy zboczymy z kursu. Niestety mapy pobierane są z internetu, więc niezbędne jest stałe, szybkie połączenie z internetem co na bezdrożach może być nieosiągalne.

Nawigacja działa nie tylko na najnowszych smartfonach z Androidem 2.0, ale też na tych starszych z systemem w wersji 1.6 (co na pewno ucieszy amatorów Sony Ericssona X10). Ja testowałem ją na poczciwym HTC G1.

Jak widać na screenshotach, wszystko jest porządnie przetłumaczone na język polski, niestety sterowanie głosem działa tylko po angielsku. W dodatku musi to być angielski z amerykańskim akcentem i nawet Brytyjczycy mają czasami problem z obsługą tej funkcji. Jemima Kiss z Guardiana pisze, że czasem musiała 5 razy powtarzać instrukcję zanim oprogramowanie Google poprawnie ją zrozumiało.

W sumie najfajniejszą funkcją nowych Map jest nawigacja z wykorzystaniem zdjęć Street View, ale jest to raczej ciekawostka niż opcja przydatna w podróży samochodem. Poza tym Google nie daje nim nic nadzwyczajnego. Nawet darmowość softu nie robi wrażenia gdy pomyślimy, że Nokia udostępnia to samo, ale przy tym pozwala ściągnąć całe mapy i nie martwić się zasięgiem czy kosztem przesyłanych danych.
TomTom i Garmin nie mają na razie czego się obawiać.

G jak Garmin

O planach wejścia Garmina na rynek telefonów komórkowych, słyszymy już od dawna, ale jak dotąd jedynym efektem były plotki i parę prototypów pokazanych na różnych targach. Czy tym razem będzie inaczej? Trudno powiedzieć, jednak Garmin musi coś szybko zrobić, żeby poradzić sobie w nowej rzeczywistości, gdzie nawigacja rozdawana jest za darmo.

W Barcelonie, spółka Garmin-ASUS pokazała dwa telefony, jeden oparty na Windows Mobile (M10), a drugi na Androidzie 1.6 (A50). Model A50 wyposażono w wyświetlacz 3,5-cala HVGA, 4GB pamięci wewnętrznej plus gniazdo kart microSD, 3-megapikselowy aparat i bardzo czuły odbiornik GPS. Jak można się było spodziewać, wszystko zostało podporządkowane nawigacji. Widać to szczególnie po interfejsie z dużymi ikonami, ułatwiającymi wybranie danej funkcji podczas jazdy autem. W zestawie znajdziemy też dedykowany uchwyt, ładowarkę samochodową oraz preinstalowaną nawigację Garmina wraz z mapami – nie potrzeba połączenia z internetem.
Garmin-ASUS Nuvifone A50 wygląda na ciekawą alternatywę dla klasycznej nawigacji samochodowej. Nie wyobrażam go sobie jednak jako podstawowego telefonu noszonego na co dzień w kieszeni, ale już jako dodatkowa komórka, zabierana na dłuższe wyprawy samochodem, może całkiem nieźle się sprawdzić. Poczekajmy tylko na cenę.

H jak HTC

HTC zasłużyło na osobną notkę, znajdziecie ją tutaj: HTC na Mobile World Congress 2010

I jak iWonder

iWonder to kolejny tablet z Androidem i pewnie nie warto byłoby nawet o nim wspominać gdyby nie cena. $100 (około 300zł) za urządzenie z 10-calowym, dotykowym ekranem 800×600, WiFi, akcelerometrem i systemem Android 1.6 to niezła okazja, nawet gdy wykonanie gadgetu pozostawia wiele do życzenia. Niestety Foxconn raczej nie planuje sprzedaży iWondera poza Chinami, a jeśli już to za inne pieniądze.

J jak Jabra Clipper

O słuchawkach na OpenMobile z reguły nie piszę, ale to jedyne hasło na literę J, które udało mi się znaleźć. Jabra Clipper to urządzenie, które pozwoli połączyć nasze ulubione słuchawki z telefonem za pomocą Bluetootha. Wystarczy zparować komórkę z niewielkim „klipsem” i skorzystać z wbudowanego w Clippera, gniazda 3.5mm. Cena gadgetu ze słuchawkami w zestawie to £39 (około 170zł).

L jak Legend

Android 2.1, znajomy heropodobny kształt i obudowa wykonana z jednego kawałka aluminium – tak najkrócej można scharakteryzować kolejny z telefonów zaprezentowanych na MWC 2010 przez HTC – Legend. Do sprzedaży ma trafić już w kwietniu w cenie o około 200zł niższej niż Desire. Więcej informacji znajdziecie tutaj.

M jak MeeGo

Jeśli znudziło was już ciągłe czytanie o Androidzie, pora na niewielką odmianę. MeeGo to nowa platforma mobilna oparta na Linuxie, która powstała z połączenia Maemo i Moblina. Będą ją wspierać Nokia i Intel, a za zarządzanie weźmie się Linux Foundation. Więcej informacji w tekście: Maemo Umarło. Niech żyje MeeGo

N jak Nokia

Nokia nie miała niestety nic do pokazania w Barcelonie więc oficjalnie Finowie nie wzięli udziału w targach. Pojawili się tylko przy okazji zapowiedzi systemu MeeGo – niezbyt wiele jak na czołowego sprzedawcę telefonów komórkowych na świecie.

O jak Opera

Opera przyjechała do Hiszpanii ze swoją przeglądarką Mini w wersji dla iPhone’a i chociaż wszyscy komentatorzy zachwycali się jej prędkością to użytkownicy nieprędko będą mogli sami się o tym przekonać. Wszystko w rekach Apple, które najpierw musi dopuścić aplikację do dystrybucji w AppStore, a to z racji „dublowania funkcjonalności” jest raczej wątpliwe. Z drugiej strony Opera już raz zmusiła dużą korporację (Microsoft) do rezygnacji z monopolu, dlaczego więc ma się nie udać i tym razem.

P jak pro

Pro to etykietka nadawana przez Sony Ericssona nowym telefonom wyposażonym w klawiaturę QWERTY.

Q jak Quench

Quench to europejska nazwa modelu CLIQ XT od Motoroli, a zarazem 8 już telefon tego producenta, oparty na systemie Android.

R jak RIM

Producent Blackberry nie pokazał żadnych nowych telefonów, ale miał za to niespodziankę dla użytkowników swoich produktów – przeglądarkę internetową bazującą na silniku WebKit. Nie podano daty premiery, ale jak widać na poniższym filmie, program jest już prawie gotowy.

S jak SonyEricsson

Sony Ericsson stał się ostatnio specjalistą od zapowiadania nowych modeli i zwlekania z ich realizacją. Tym razem mogliśmy obejrzeć dema X10 mini i X10 mini pro na Androidzie oraz Vivaz pro na Symbianie. Dwa pierwsze opisałem już w tekstach Sony Ericsson stawia na Androida 1.6 oraz Sony Ericsson X10 mini pro na wideo – czy może być jeszcze gorzej?, a o smartfonie Vivaz pro przeczytacie w serwisie SymbianOS – Sony Ericsson prezentuje telefon Vivaz Pro.

T jak Turbo

Turbo to nowa wersja wirtualnej maszyny Dalvik, która ma przyspieszyć Androida nawet 3-krotnie. Niestety softu nie będzie można zainstalować samemu – Myriad kieruje swoją ofertę tylko do producentów telefonów. Pierwsze implementacje powinniśmy zobaczyć jeszcze w tym roku, a demo znajdziecie w serwisie Engadget.

W jak Wave

Wave to pierwszy telefon oparty na platformie Bada od Samsunga. Więcej szczegółów w pierwszej części mojego podsumowania.

X jak seria telefonów X10

Patrz wyżej pod S jak Sony Ericsson

Z jak Za rok może będzie ciekawiej

Jak widać tegoroczny Mobile World Congress nie przyniósł żadnych ekscytujących produktów ani rozwiązań. Dominowała Androidowa nuda plus mglisty projekt Nokii i Intela, po którym niewiadomo czego się spodziewać. Jedynie HTC pokazało sprzęt warty uwagi i obok Nexusua One to właśnie Desire i Legend są najciekawszą propozycją dla ludzi planujących zakup komórki z Androidem w tym roku.

via Engadget, Garmin, Ubergizmo, Pocket-lint, Intomobile

Oprócz tego aktualizacja przyniesie:

• domyślnie zainstalowaną aplikację Google Goggles – wyszukującą informacje na podstawie zdjęć zrobionych wbudowaną kamerą (np. fotografujemy okładkę książki i dostajemy wyniki jakbyśmy w klasyczną wyszukiwarkę wpisali jej tytuł),
• nową wersję Google Maps (3.4) z opcją synchronizowania gwiazdek, podpowiedziami przy wyszukiwaniu (na podstawie naszej historii) i trybem nocnym w nawigacji
• poprawki błędów związanych z połączeniami 3G

Wysyłanie nowej wersji oprogramowania rozpoczęło się już wczoraj, a do większości użytkowników powinna ona dotrzeć najpóźniej do końca tygodnia.

Pod spodem znajdziecie film prezentujący pinch-to-zoom w Nexusie One

via Google, obrazek i film pochodzą z serwisu Engadget

Mimo wszystko warto zainstalować nowe Google Maps bo pojawiło się w nim parę nowych opcji. Najbardziej widoczną jest możliwość wyświetlania warstw czyli dodatkowych informacji na mapach. Mogą to być np. dodatkowe mapy stworzone przez nas albo opisy poszczególnych miejsc pobrane z Wikipedii.

Program potrafi wyznaczyć trasę zarówno dla samochodu, jak i komunikacji miejskiej (niestety dla mojego miasta brakuje chyba danych) czy pieszej wędrówki.

Bardzo fajny jest widok z poziomu ulicy. Przy pomocy trackballa możemy „obracać się naokoło” żeby obejrzeć dane miejsce ze wszystkich stron. Jeszcze bardziej efektowna jest opcja „kompas” w której telefon korzysta z akcelerometru i „rozglądamy się” poruszając komórką (tak jakbyśmy stali w danym miejscu i mieli włączoną kamerę).

Nie będę wdawał się w szczegóły obsługi programu. Pobierzcie go i przetestujcie sami – naprawdę warto.