HP Veer

To miniaturowa wersja Pre. Ma tą samą konstrukcję slidera z pełną klawiaturą QWERTY, podobny wygląd tylko wszystko jest mniejsze. Wymiary tego „smartfonika” to 54.5 x 84 x 15.1mm, jest więc on pół centymetra węższy od Pre, półtora centymetra krótszy i parę minimetrów cieńszy. Róznice niby niewielkie, ale zobaczcie na ponizszym filmie jak malutkie jest nowe dziecko HP (po złożeniu ma wielkość karty kredytowej). Wyposażono go w wyświetlacz 2,6′ o rozdzielczosci 400×320, 5-megapikselową kamerę, 8GB pamieci wewnetrznej i procesor 800MHz Qualcomm MSM7230. Veer z webOSem 2.2 jest naprawdę szybki. Mimo pełnego multitaskingu i kilku aplikacji pracujacych w tle, okna otwieraja się błyskawicznie, a wszystko działa bardzo płynnie.

HP Pre 3

Najnowszy przedstawiciel rodziny Pre, z dużo większym wyświetlaczem (nareszcie) o przekatnej 3,58′ i rozdzielczości 800×480. Okupione to zostało troszkę większymi wymiarami 64 x 111 x 16mm – telefon jest o pół centymetra szerszy od poprzednika, 1 centymetr wyższy ale za to trochę cieńszy.

Jest to pierwszy telefon z webOSem wyposażony w przednią kamerę VGA do wideorozmów, tylna ma 5-megapikseli i opcję kręcenia filmów 720p. Szybkość działania ma zapewnić procesor 1.4GHz Qualcomm Snapdragon MSM8x55 oraz 512MB pamieci RAM. Jest też oczywiście wysuwana klawiatura QWERTY.
Przyznam, że jestem trochę rozczarowany tym, że konstrukcja Pre3 przypomina poprzedników. Oczekiwałem jednak czegoś bardziej przypominajacego iPhone’a – bez zbędnych mechanizmów i fizycznych przycisków. Wydaje mi się, że tego raczej oczekują teraz klienci – wystarczy spojrzeć na popularność komórek Apple czy nawet Samsunga Galaxy S lub HTC Desire. Mam nadzieję, że chociaż użyto lepszych materiałów i nic nie bedzie tym razem skrzypieć.

HP TouchPad

Zawsze mówiło się, że webOS jest stworzony dla tabletów , głównie ze względu na rewelacyjnie rozwiązany multitasking. Motorola pozwoliła sobie nawet skopiować charakterystyczny dla tego systemu widok kart. TouchPad będzie pierwszym urządzeniem, które pozwoli przekonać się nam o tym w praktyce.

Napędzać go ma specjalna, tabletowa wersja oprogramowania oznaczona numerem 3.0.
HP udało się zachować charakterystyczna linię Pre poprzez wyprofilowany, zaokrąglony tył tabletu i plastikową obwódkę. Urzadzenie waży 0,74 kilograma, ma 13,7mm grubości i wyswietlacz 9,7-cala o rozdzielczości 1024×768. W środku znajdziemy procesor 1.2GHz Snapdragon, 16GB lub 32GB pamięci, przednią kamerę do wideorozmów o matrycy 1,3-megapiksela.
Tabletowy webOS różni się trochę od tego komórkowego. Mamy na przykład zupełnie inny system notyfikacji umieszczony w prawym górnym rogu w postaci dymków z paroma niespotykanymi nigdzie funkcjami (zobaczycie je na poniższym filmie). Użytkownik może dopasować do swoich potrzeb wielkość klawiatury ekranowej. Nie zapomniano też o pełnej obsłudze technologii Flash.

Podobnie jak pozostałe urządzenia HP, TouchPad ma opcję bezprzewodowego ładowania za pomocą specjalnej przystawki TouchStone.

Z innych, ciekawych rozwiązań warto wymienić opcje wymiany danych pomiędzy różnymi sprzętami opartymi na webOS. Gdy np. przeglądamy jakąś stronę na tablecie i zapragniemy ją mieć również w telefonie, wstystarczy zetknąć ze sobą oba urządzenia i na komórce otworzy sie ta sama strona.

Niestety w tych wszystkich zapowiedziach zabrakło dwóch bardzo istotnych informacji – cen i dokładnych dat wprowadzenia do sprzedaży. Trudno oceniać szanse TouchPada nie wiedząc ile pieniędzy trzeba będzie za niego zapłacić. Nie wiadomo też jak bardzo HP zaangażuje się w promocję tych urządzeń. Nie bedzie jednak łatwo. Rynek smartfonów wydaje się już podzielony, a Pre mimo prawie 2 letniej obecności na rynku nie zyskał uznania wśród użytkowników. W przypadku tabletów jest trochę inaczej, wciąż na czele jest iPad, a za nim długo długo nic (nawet Galaxy Tab mimo 2mln egzemplarzy wysłanych do sklepów, nie wydaje się poważnym konkurentem). Jednak do lata (a wtedy prawdopodobnie pojawi się TouchPad) dużo może się zmienić głównie za sprawą urządzeń przygotowywanych przez Motorolę i RIM.
Jedno na razie jest pewne, to koniec marki Palm. HP oznaczyło wszystkie webOSowe produkty tylko swoim logiem, nawet pod adresem palm.com słowo Palm praktycznie nie występuje. Szkoda.

via Engadget, HP

Jeśli chodzi o sam wygląd i wykonanie słuchawki, to nie jest źle. Telefon wyglada solidnie, a metalowe wstawki z przodu i wykonana z tego samego materiału pokrywa baterii, dodają mu charakteru. Ja co prawda preferuje ciemniejsze kolory, ale do jakości wykonania Desire Z nie mogę się przyczepić.

Rozczarował mnie natomiast, mechanizm rozkładania klawiatury. Zrobiony jest porządnie, tak jak cała obudowa. Nie ma luzów i nie wyglada na to, żeby z czasem miały sie pojawić. Niestety sposób otwierania jest beznadziejny. Musimy chwycić górną połowę telefonu i podnieść ją do góry. Nie ma szans, żeby zrobić to szybko, jedną ręką. Trzeba sie wysilić, odpowiednio złapać telefon i uważać, żeby nie wypadł nam z ręki w trakcie „wysuwania” klawiatury. To chyba najgorszy sposób jaki widziałem. Daleko mu do sliderów czy nawet mechanizmu zastosowanego w G1. Skutecznie zniechęcił mnie do korzystania z fizycznej klawiatury w tym modelu.

Sama klawiatura nie jest jednak zła. Duże przyciski z odpowiednimi odstępami sprawiają, że pisze się szybko i praktycznie bezbłędnie. Przeszkadza trochę brak osobnych klawiszy z cyframi, trzeba używać specjalnego przycisku funkcyjnego, żeby je wywołac.

Wyświetlacz ma tą samą przekatną co w modelu Desire – 3,7″ oraz identyczną rozdzielczość – 480×800, ale jakość obrazu w Desire Z jest dużo lepsza. Wszystko pewnie dlatego, że mamy tu wyświetlacz SuperLCD, a nie AMOLED jak u poprzednika. Różnica jest znacząca i Zetce bliżej raczej do iPhone 4 niż do Desire. Co prawda można odnieść wrażenie, że ekran jest trochę mniej kontrastowy, ale za to fonty wyglądają idealnie.

Niestety producent zrezygnował z fizycznych przycisków: home, menu, wstecz. Zamiast tego mamy ich dotykowe odpowiedniki na dole ekranu, podobnie jak np. w modelu Wildfire. Obsługa nie nastręcza jakichś wielkich problemów, ale to nie to samo co realny przycisk, który możemy wybrać bez potrzeby wpatrywania się w ekran. Dziwny wybór w telefonie, który przecież przeznaczony jest dla klientów nieprzepadających za „dotykiem”

Na papierze, również aparat foto w obydwu telefonach, wygląda identycznie – 5 mln pikseli z autofocusem i flashem. Jednak to co dostajemy z modelem Z przewyższa poprzednika o klasę. Wystarczy zobaczyć zdjęcia zrobione obydwoma telefonami HTC (Desire Z po lewej, Desire po prawej) plus dla porównania fotki z iPhone’a 4. Dodatkowo producent dołożył dedykowany przycisk do robienia zdjęć. Nareszcie, bardzo mi tego brakowało w smartfonach HTC.

Oprogramowanie aparatu oprócz standardowych ustawień, oferuje również cały szereg filtrów, których efekty możemy podejrzeć „na żywo” w trakcie robienia zdjęcia.

Możemy też kręcić filmy o jakości HD. Przykładowe wideo znajdziecie pod poniższym linkiem.

HTC Desire Z sprzedawany jest z Androidem 2.2 i nową wersją interfejsu Sense. Przynosi on, oprócz wspomnianych wczesniej filtrów w oprogramowaniu kamery, parę nowych widgetów i aplikacji, obsługę usług HTCSense.com, HTC Like i HTC Hub.
Nie bedę opisywał tutaj wszystkich funkcji interfejsu HTC bo to temat na osobny artykuł. Ograniczę się jedynie do opisania kilku nowych elementów.

HTCSense.com to usługa, która przydaje się w przypadku gdy zgubimy telefon lub zostanie on nam skradziony. Zakładamy konto i po zalogowaniu się na stronie możemy zdalnie uruchomić dzwonek telefonu (np. gdy słuchawka gdzieś nam się w domu zawieruszy), zlokalizować go na mapie, zablokować komórkę lub wyczyścić z niej wszystkie dane.

HTC Likes to odpowiednik Android Marketu przygotowany przez HTC. Nie użyłem go ani razu – wolę oryginał.

HTC Hub to też coś w rodzaju Marketu tyle że zawiera głównie elementy personalizacyjne – tapety, tematy, widgety, dzwonki.

Car Panel to specjalny soft, który ma nam ułatwić obsługę komórki w samochodzie. Oferuje nie tylko dostęp do map czy nawigacji, ale też duże przyciski ułatwiające wybranie połączenia gdy nasz telefon zamocowany jest w uchwycie samochodowym.

Jeśli chodzi o samą nawigację to mamy do wyboru płatną opcję Premium opartą na oprogramowaniu Route 66 lub darmową nawigację Google, która niestety nie działa jeszcze w naszym kraju.
Warto też wspomnieć, że mapy HTC (znajdziemy je pod ikona Locations) zostały zintegrowane z kompasem. Gdy obracamy telefon, mapa dostosowuje swoje położenie do stron świata.

Blocked callers pozwala stworzyć czarną listę kontaktów, których połączenia będą automatycznie blokowane.

Opcje kopiuj/wklej wzbogacono o „lupkę” – pomysł „pożyczony” od Apple. Dodano też więcej opcji wyszukiwania informacji na temat zaznaczonego tekstu – do wyboru mamy wikipedię, google, youtube, tłumacza google i słownik google.

Jest też coś co się nazywa Connected media i pozwala z jednego menu dostać się do muzyki, zdjęć czy filmów wideo.

Przeglądarka www dostała opcję przeglądania wielu stron na osobnych kartach – patent również znany z iPhone’a.

Po rozwinięciu paska powiadomień, pojawia się w nim teraz lista ostatnio używanych programów.

Jest też oczywiście aplikacja, która zamieni nasz telefon w HotSpot czyli udostępni innym urządzeniom internet via WiFi, ale to raczej nic nowego – od dawna mam ten program w Desire.

HTC Desire Z mnie nie zachwycił. Jego wymiary skutecznie niwelują korzyści, które przynosi fizyczna klawiatura QWERTY. Przyznam szczerze, ze z ulgą wróciłem do starego dobrego Desire. Z Zetki przeniósł bym do niego jedynie wyświetlacz i może otwieranie klapki baterii (otworzenie jej w Desire do wygodnych nie należy).

Nie znaczy to oczywiście, że model Z się nie udał. Wśród smartfonów z klawiaturą to na pewno ścisła czołówka i z czystym sumieniem polecam go każdemu, kto nie może żyć bez QWERTY.

Zaczęło się od nietypowego modelu FLIPOUT, oficjalnie zaprezentowanego na początku czerwca. Co prawda tego typu konstrukcja to nic nowego, wcześniej pokazała ja Nokia w modelu Twist, ale tym razem to nie zwykła komórka, a pełnoprawny smartfon z dotykowym, kwadratowym ekranem, klawiaturą QWERTY i oczywiście najnowszym Androidem 2.1. Niestety wyposażono go też w autorski interfejs MOTOBLUR, który może w przyszłości opóźnić aktualizacje oprogramowania do nowszych wersji (Droid ma standardowy interfejs Google).

Jeśli chodzi o specyfikację, to mamy tutaj wyświetlacz 2,8 cala (320×240), 3-megapikselową kamerę cyfrową, 512MB wbudowanej pamięci, obsługę kart pamięci MicroSD, aGPS, wejście słuchawkowe 3.5mm, USB 2.0, WiFi, baterię 1170 mAh. Wymiary urządzenia to 67.00 x 67.00 x 17.00 mm.

Tydzień później dostaliśmy Motorolę XT720. Tym razem bez pełnej klawiatury, ale za to z dużym, 3,7-calowym ekranem o wysokiej rozdzielczości (480×854) oraz, co bardziej znaczące, z aparatem cyfrowym o matrycy 8-milionów pikseli, wspomaganym ksenonową lampą błyskową i kręcącym filmy HD, które można obejrzeć na telewizorze za pomocą kabla HDMI. XT720 zapowiada się więc na pierwszy, porządny foto-telefon z systemem Google – z dedykowanymi klawiszami do obsługi kamery i wyglądem podkreślającym jego fotograficzne przeznaczenie, a wszystko pod kontrolą Androida 2.1.
Tym samym Sony Ericsson stracił ostatni argument przemawiający za X10 – dobry aparat. Motorola ma co prawda taką samą matrycę, ale prawdziwa lampa błyskowa, HDMI i nowszy system dają jej zdecydowana przewagę.

Jakby tego było mało, w najbliższych miesiącach możemy spodziewać sie kolejnych hitów od Moto.
Droid 2 i Droid X pojawiają się na razie tylko w przeciekach, ale sporo już o nich wiadomo. Pierwszy ma wyróżniać się procesorem 1GHz, a drugi potężnym wyświetlaczem o wielkości 4,3-cala.
Droid 2 będzie miał budowę niemal identyczną ze swoim poprzednikiem, z wysuwaną klawiaturą QWERTY, ekranem 3,7-cala, 5-megapikselową kamerą. Do tego 8GB pamięci wewnętrznej i MOTOBLUR (czyżby Motorola całkowicie porzuciła standardowego Androida na rzecz własnego interfejsu?).

Droid X to oprócz wspomnianego wcześniej 4,3-calowego ekranu, 8-megowa kamera z opcją kręcenia filmów HD.

Na papierze, nowe modele Motoroli wyglądają na godnych konkurentów komórek HTC. Trochę odstrasza mnie ten MOTOBLUR, który w dotychczasowej wersji wydawał się znacznie gorszy od HTC Sense. Motorola chwali się jednak, że ma to być nowa, dużo lepsza wersja tego interfejsu. Ciekawe jak sprawdzi się w praktyce.

via Yahoo, Motorola, BGR, Droid-Life

Pomijam informacje o premierach zwykłych komórek oraz o urządzeniach pracujących na mobilnych systemach operacyjnych (np. Android), ale nie będących telefonami.

Android

Koreańska firma Inbrics pokazała telefon M1, cieniutką (1,2 cm) komórkę z wysuwaną klawiaturą QWERTY, wyświetlaczem 3,7-cala AMOLED, aparatem cyfrowym z matrycą 3 miliony pikseli i kamerą VGA z przodu do wideorozmów, 16GB pamięci wewnętrznej i gniazdem kart microSD. Wyposażono go w mocno przerobionego Androida 1.5 (podobno do premiery zostanie on zastąpiony wersją 2.0). Niestety producent nastawia się głównie na rynek amerykański, więc trudno powiedzieć czy M1 trafi do Europy. W każdym bądź razie, według komentatorów, jest on bardzo udanym urządzeniem i może stanowić dużą konkurencję dla pozostałych Adroidów z klawiaturą QWERTY.

Szef LG oświadczył, że 50% nowych telefonów tej firmy będzie działać na platformie Android (drugą połowę już dawno zarezerwowano w umowie z Microsoftem dla Windows Mobile).

LG zaprezentowało też model GT540 czyli tanią słuchawkę z Androidem 2.0, która do sprzedaży ma trafić w okolicach kwietnia. Telefon nie wyróżnia się niczym szczególnym, ma 3-megapikselowy aparat, rezystywny ekran o rozdzielczości 240×400 pikseli i wsparcie dla DivX. LG planuje wypuścić całą gamę kolorystyczną tych komórek w dość atrakcyjnej cenie.

webOS

Palm nareszcie wziął się do roboty i zapowiedział odświeżenie swojego systemu, dzięki czemu ma wreszcie nawiązać walkę z konkurencją oraz 2 telefony, a właściwie ulepszone wersje Pre i Pixi (pierwszy dostał 16GB pamięci i 512MB RAMu, a drugi WiFi).

WebOS dostał nareszcie porządne gry 3D. Na CES zaprezentowano: Need for Speed Undercover, The Sims 3, MONOPOLY, Asphalt 5: Elite Racing, Let’s Golf!, Glyder 2 i X-Plane, nad następnymi pracują już czołowi deweloperzy jak EA Mobile czy Gameloft.

Firma ogłosiła też specjalny konkurs dla developerów, w którym autorzy najlepszych aplikacji mogą wygrać nawet 100 tysięcy dolarów. Daje to nadzieje na trochę szybszy rozwój sklepu Palma, który teraz oferuje jedynie około 1000 programów (dla porównania Android, który jest na rynku tylko parę miesięcy dłużej, może poszczycić się 20 tys)

Kolejną dobrą wiadomością dla użytkowników Pre jest zapowiedź wersji 1.4 weOSa, która ma wprowadzić opcje kręcenia i edytowania filmów wideo.
Dostanie on też specjalny plugin Adobe Flash Player 10.1, a wraz z nim możliwość oglądania np. filmów z Youtube bezpośrednio w przeglądarce.

Windows Mobile

Microsoft trochę tylnymi drzwiami wprowadził Windowsa Mobile 6.5.3. Pokazano go na telefonie Toshiba TG01, obyło się bez fanfar i specjalnych pokazów. Nowa wersja WinMo jest tym czym od początku powinna być 6.5 – pozbyto się ostatnich elementów wymagających użycia stylusa i teraz komórki z OSem Microsoftu można obsługiwać już tylko palcami.

Równocześnie dowiedzieliśmy się, że premiera Windows Mobile 7 odbędzie się już w lutym na kongresie Mobile World w Barcelonie, a LG, zapowiedziało na 2010, pierwsze urządzenia z tym systemem (nie podając jednak żadnych szczegółów na temat specyfikacji)

I to właściwie tyle. Jak widać fani smartfonów nie mieli za bardzo czego szukać na tegorocznym CES. Kompletnie niewidoczna była Nokia, HTC też niczym nas nie zaskoczył. O wiele więcej nowości powinniśmy zobaczyć już za miesiąc na MWC w Hiszpanii.

zdjęcia pochodzą z serwisu Engadget

LG koncentruje się co prawda głównie na Windows Mobile, ale firma nie chce tracić z oczu innych opcji, stąd dzisiejsza zapowiedź modelu GW620 (gorszej nazwy to chyba nie mogli wymyślić) z Androidem. Telefon z wyglądu przypomina niedawno pokazany przez Motorolę CLIQ.

Niestety producent nie ujawnił szczegółowych danych technicznych więc brak materiału do dalszych porównań. Wiemy jedynie, że GW620 wyposażono w 3-calowy wyświetlacz, wysuwaną klawiaturę QWERTY i aparat o matrycy 5 milionów pikseli.

Mimo, że LG ma swój interfejs (S-Class) to w tym modelu go nie uświadczymy, będzie więc klasyczny Android taki jak w HTC G1.

GW620 ma być „smartfonem dla początkujących” stąd cena powinna być dość atrakcyjna. W sprzedaży spodziewany jest przed świętami tego roku „w wybranych krajach europejskich”.

via Engadget

Telefon będzie ma dotykowy wyświetlacz 3,1-cala o rozdzielczości 320 x 480, 3G, Wi-Fi, 5-megapikselowy aparat cyfrowy z autofocusem, gniazdo słuchawkowe 3,5mm oraz kartę pamięci 2GB w zestawie. Sprzedawany będzie w dwóch kolorach: białym i tytanowym.

Wyłącznym dystrybutorem Motoroli CLIQ w Stanach Zjednoczonych będzie T-Mobile, a w pozostałych krajach (pod nazwą DEXT) Orange, Telefonica i America Movil.

via Engadget

via Engadget

Opakowanie i to co w środku

G1 pakowany jest, zgodnie z najnowszymi trendami, w niewielkie, gustowne, czarne pudełko, zamykane na magnes i z biało-t-mobilową obwolutą.

Zestaw nie jest zbyt bogaty. Oprócz telefonu znajdziemy w nim słuchawki stereo, ładowarkę, kabel USB i pokrowiec. Dostajemy też kartę pamięci microSD 2GB od razu włożoną do słuchawki. Miłą niespodzianką jest załączona folia ochronna na wyświetlacz. Pierwszy raz się spotykam żeby producent dawał coś takiego, a przecież taka praktyka powinna być powszechna.

Tu od razu muszę się przyznać do niezłego failu. Nie wiem co mnie podkusiło, ale zacząłem zakładać folię od razu po przyjściu do domu, na stojąco w wełnianym swetrze. Teraz próbki swetra mogę oglądać codziennie na ekranie, a do mnie jedzie następna folia.
Folia spełnia nie tylko role ochronną ale też ułatwia obsługę dotykowego wyświetlacza. Goły ekran nie ma żadnego poślizgu, nie da się przewijać i obsługa jest niewygodna.

Jeśli chodzi o jakość akcesoriów to nie ma w nich nic specjalnego. Kable jak to kable, słuchawki niebrzydkie ale bez rewelacji, futerał najprostszy z możliwych z tworzywa skóropodobnego.
Słuchawki mają klipsa, przycisk pauzy, potencjometr i wbudowany mikrofon. Co ciekawe regulacja głośności jest analogowa, w postaci pokrętła. Rozwiązanie jak dla mnie bardzo fajne, już mi się znudziły przyciski. Zmiana poziomu dźwięku słuchawek jest przez to niezależna od telefonu i nie wpływa na ustawienia komórki.

Zestaw oceniam na 4 (w pięciostopniowej skali)

Wygląd i jakość wykonania

Szczegółowe opisywanie co telefon ma z każdego boku to zwykle najnudniejsza część każdego testu, postaram się więc ograniczyć to do minimum. Zresztą i tak nie ma o czym pisać. Jest wejście USB na dole, przyciski głośności i aparatu z boku, a z przodu trackball taki jak w Blackberry oraz 5 przycisków – menu, zielona i czerwona słuchawka, home, klawisz wstecz.

Wyświetlacz ma 3.17 cala, rozdzielczość 320 x 480 px i obsługuje 64k kolorów. Parametry raczej średnie, bez rewelacji ale nie ma też się czego wstydzić.

Klawiatura QWERTY również w sumie jest niezła. Gumowe przyciski, mimo niewielkich rozmiarów, obsługuje się dość precyzyjnie. Nie potrzeba wiele czasu, żeby się do nich przyzwyczaić. Trochę irytuje umieszczenie klawisza menu w miejscu gdzie zwykle jest shift, ale ogólne wrażenie jest pozytywne.

Dość trudny jest dostęp do karty pamięci. Żeby ją wymienić trzeba wysunąć ekran, otworzyć zaślepkę i użyć jakiegoś narzędzia do wciśnięcia karty – jest za głęboko by sięgnąć samym palcem. Telefon obsługuje nośniki microSD.

G1 to nie jest najładniejszy telefon jaki w życiu widziałem. Wygląda trochę jak prototyp, który dopiero ma trafić do działu odpowiedzialnego za design. Wiadomo, że większość współczesnych smartfonów jest plastikowa, ale HTC w swoim modelu nawet nie próbował tego ukryć, a wręcz to podkreśla. Z drugiej strony urządzenie jest w miarę lekkie (158g), a jego wymiary są w sam raz (117 x 55,7 x 17,1 mm). Podczas rozmowy trzyma się go bardzo wygodnie i pewnie. Dobrym pomysłem jest też lekkie wygięcie u dołu dopasowujące telefon do kształtu twarzy.

Tak więc jeśli szukacie sprzętu, którym zachwycicie swoich znajomych, trzymajcie się z daleka od G1, on wam popularności nie przyniesie (chyba, że w kółku komputerowym).

Jakość wykonania to również nie najmocniejsza strona pierwszego urządzenia z Androidem. Na forach dyskusyjnych o symbianie wszyscy narzekają na niedociągnięcia w Nokiach – slider ma luzy, pokrywa na baterię trzeszczy, aparat nie osłonięty itd. Panowie spokojnie, zobaczcie G1, a od razu wam się humor poprawi. Dopiero w nim możecie poznać co to znaczy luźny slider. E90, E71 a nawet N95 przy produkcie HTC to jak Porsche przy Hyundaiu. Kilka razy zdarzyło mi się upuścić na beton swoje Nokie i za każdym razem poza kilkoma ryskami nic poważnego się nie stało – działały bez problemów. Jestem pewny, że upadek G1 zakończy raz na zawsze jego żywot i nawet futerał mu nie pomoże.

Wygląd zasługuje jedynie na – 3

Obsługa

Jak dotąd, wygląda na to, że HTC G1 to koszmar każdego użytkownika, pora więc wprowadzić trochę lepszego nastroju do tej recenzji.

Żeby przekonać się do tego telefonu trzeba go uruchomić i trochę się nim pobawić. Wygoda obsługi rekompensuje niekorzystne pierwsze wrażenie. Zadowoleni powinni być zarówno wielbiciele dotykowych ekranów jak i konserwatywni „klawiaturowcy”.

Czułość ekranu jest taka jak być powinna. Nie wymaga dużo siły i równocześnie rzadko zdarza się, żeby przypadkowe muśnięcie uruchomiło jakąś aplikację. Przewijanie ekranu jest płynne i łatwo wyczuć jak nim operować by zawsze osiągnąć zamierzony efekt.
Niestety nie ma jeszcze ekranowej klawiatury tekstowej więc za każdym razem gdy chcemy coś napisać musimy odsłonić klawiaturę. Może to być czasami irytujące ale mam nadzieję, że wraz z aktualizacją firmware problem zniknie.

Do wykręcenia numeru służy ekranowa klawiatura numeryczna, wywoływana poprzez ikonę dialer lub zakładkę o tej samej nazwie w Kontaktach czy Rejestrze połączeń.

Jak już pisałem wcześniej, klawiatura, mimo niewielkich rozmiarów, dobrze spełnia swoje zadanie. Nie przeszkadza tak bardzo nawet jej niezbyt ergonomiczne umiejscowienie. Przystosowana jest głównie do pisania dwoma kciukami gdy trzymamy telefon w ręce. Używanie jej gdy leży na stole do najwygodniejszych już nie należy, to nie jest Nokia E90.
Klawiatura ma wszystkie standardowe znaki plus kilka klawiszy dodatkowych. Jest wśród nich przycisk menu, klawisz @ (chociaż znak ten można też wprowadzić skrótem shift+2) i lupka odsyłająca do wyszukiwarki google. Nie ma osobnego Capslocka, ale jego funkcję zastępuje podwójne kliknięcie Shifta.

Odsłonięcie klawiatury automatycznie obraca ekran do pozycji poziomej, a zasłonięcie przywraca go do pionu. Akccelerometr nie działa w żadnej domyślnie zainstalowanej aplikacji, ale są już programy np. przeglądarka www Steel, które go wykorzystują.

Oprócz ekranu i klawiatury, w sterowaniu pomaga trackball. Jest on identyczny z tymi znanymi z BlackBerry. Pozwala manipulować ekranem, nawigować między ikonami czy linkami, działa też jako przycisk zatwierdzenia. Jak dotąd rzadko mi się zdarzyło go używać, dotyk w zupełności wystarcza, ale są oczywiście przypadki gdy kulka jest niezastąpiona np. do klikania w linki na stronach www. Przydałaby się moim zdaniem opcja wyłączania trackballa, bo tak samo jak pomaga, tak samo może czasem przeszkadzać. Zdarza się, że go lekko potrącamy ręką podczas pisania i wtedy może zmienić nam położenie kursora lub przeskoczyć do innej pozycji w formularzu.

Do opisania pozostały jeszcze przyciski specjalne.

• Menu – umieszczony na środku tuż pod ekranem – służy do odblokowania telefonu i wywołania dodatkowego menu w każdej aplikacji. To przycisk, którego będziecie najczęściej używać.
  
• Zielona słuchawka – pierwszy od lewej na dole pod ekranem – za jej pomocą odbieramy i wywołujemy połączenia, uruchamia też rejestr połączeń
  
• Home – drugi od lewej – przycisk pozwalający nam powrócić do pulpitu z dowolnego miejsca telefonu, przytrzymanie go pokazuje 6 ostatnio używanych aplikacji
  
• Wstecz – drugi od prawej – to oczywiście klawisz, który umożliwia nam powrót do poprzedniego ekranu
• Czerwona słuchawka – pierwsza od prawej – kończy połączenie i wyłącza ekran/blokuje telefon
• Klawisz aparatu – na prawym boku – uruchamia aparat, robimy nim też zdjęcia
• Klawisze głośności – na lewym boku – tu chyba nie trzeba wyjaśniać. Głośność ustawiamy niezależnie dla telefonu i dla muzyki.
  

HTC zapewniło użytkownikom G1 wszystko co potrzebne do wygodnej i bezproblemowej obsługi telefonu. Ekran jest świetnie wyważony, bezproblemowo obsługuje się go palcami a wspomagają go dobra klawiatura i szereg pomocniczych klawiszy o trackballu nie zapominając. Obsługę oceniam na mocne 5.

Bateria

We wszystkich recenzjach G1 bateria uznawana jest za najsłabszy punkt tego telefonu. Ja po pierwszym dniu byłem przerażony. Rzeczywiście energia znikała w oczach. Tak jakbyście włączyli stoper. Jest 100%, przeglądam parę stron, sprawdzam znowu a tu 88%. Odpalam odtwarzacz muzyki, słucham przez 20 minut, sprawdzam – 72%. Przeglądam Android Market, pobieram parę aplikacji, sprawdzam – 60%. O co chodzi myślę, czy rzeczywiście to taka katastrofa?
W sumie pierwszego dnia bateria wytrzymała dokładnie 24 godziny. W tym czasie słuchałem muzyki przez około 1.5 godziny, wykonałem parę połączeń, Google Mail synchronizował się na bieżąco, spędziłem parę godzin na stronach internetowych i pobrałem kilkanaście aplikacji. Nie jest więc tak strasznie. Na początku poziom naładowania spada dość gwałtownie, ale potem jakoś to się uspokaja.
Kolejne dni to jeszcze lepsze osiągi. Widać, że bateria potrzebuje trochę czasu by uzyskać pełną pojemność. Przy rzadkim używaniu, telefon spokojnie wytrzyma 48 godzin (cały ostatni weekend nie musiałem ładować).
Dzisiaj na przykład, po nocnym ładowaniu, zacząłem używać G1 od 6.00 – 2 godziny słuchania muzyki, poczta, strony www, trochę zdjęć, kilka połączeń, SMSy, GPS – teraz czyli o 20.00 Power Manager wskazuje 51%. Jestem pewny, że spokojnie wytrzyma i jutrzejszy dzień.

Oczywiście niektóre aplikacje są szczególnymi pożeraczami – np. klient Last.fm czy YouTube.
Podsumowując, bateria w G1 nie jest, aż taka słaba jak mówią. Można ją porównać z akumulatorami z innych smartfonów np. E90 czy N95. Oceniam ją na 3.5.

Dźwięk

Jakość i poziom dźwięku odgrywanego przez wbudowane głośniki jest porównywalna do tej z innych współczesnych telefonów. Bez rewelacji, boomboxa nim nie zastąpimy. Słuchawki to już inna bajka. Nie jestem audiofilem więc o jakości niewiele mogę powiedzieć, ale głosność przewyższa wszystkie Nokie z jakimi miałem do czynienia. Podczas gdy w N80, N95 czy E90 słuchanie na pełnej mocy to norma, w G1 się po prostu nie da – jest na prawdę głośno. Nareszcie mogę dostosować volume do własnych potrzeb, nie uciekając się do sztuczek z equalizerem.
Nie mogę też narzekać na jakość dźwięku podczas rozmów. Jest taki jak powinien być w telefonie.
Jako, że nie zdarza mi się słuchać muzyki bez słuchawek oceniam tą cześć telefonu na 4.5

Zasięg, GPS i transmisja danych

Tak się składa, że mieszkam w miejscu o ograniczonym zasięgu sygnału GSM/UMTS. Na zewnątrz jest jeszcze ok, ale w mieszkaniu są miejsca prawie odcięte od usług operatora, a przynajmniej tak było gdy miałem Nokie N95 i E90. Okazało się, że G1 potrafi trochę więcej. Teraz praktycznie mam zasięg w całym mieszkaniu. Tam gdzie w Nokiach była jedna kreska teraz są dwie, tam gdzie nie było połączenia teraz mam jedną kreskę. (ocena 5)

Z GPSem jest odwrotnie. Tutaj Nokia ma przewagę. W obydwu komórkach fińskiego producenta GPS odnajdował satelity w sekundy, G1 zajmuje to parę minut. Niestety nie miałem jeszcze okazji przetestować jak to wygląda w samochodzie i nie wiem czy w ogóle będę sprawdzał. Na razie brak jakiejkolwiek sensownej nawigacji na Androida a jeżdżenie z Google Maps mija się z celem.
Można więc uznać, że aktualnie GPS jest tylko mało istotnym gadgetem w telefonie HTC. Sytuacje pewnie się zmieni gdy Android Market rozpocznie dystrybucję płatnych aplikacji – TomTom czy Garmin raczej nie odpuszczą okazji, żeby zająć kolejny fragment rynku. (ocena 3.5)

G1 podłączamy do komputera kablem miniUSB/USB. Co prawda gniazdo w telefonie trochę się różni wyglądem od standardowego miniUSB, ale każdy kabel tego typu powinien działać bez problemu.

Nie potrzeba żadnego specjalnego oprogramowania. Po podłączeniu, musimy jedynie (jak to w linuxie) zamontować kartę (opcja dostępna na górnym pasku) i dalej już postępujemy jak ze zwykłym czytnikiem kart. Szybkość transferu danych jest również z nim porównywalna. Wszystko proste i wygodne – dla mnie na 5.

Aparat

Niby ma autofocus, niby ma 3 miliony pikseli, ale trudno go nazwać prawdziwym aparatem cyfrowym. Nie ma lampy błyskowej ani nawet byle jakiej diody, nie potrafi kręcić filmów wideo. Konkurować może jedynie z aparatem iPhona a i tak nie jestem pewien czy miałby szanse na wygranie. Nie warto się nawet więcej rozwodzić nad tym elementem G1 – ocena tylko, a może aż 3.

Podsumowanie

Jak zapewne zauważyliście, o Androidzie praktycznie nie wspominałem. Nie chciałem mieszać oceniania sprzętu z ocenianiem systemu. Androidem zajmę się w drugiej części recenzji.
Sam telefon nie zachwyca, jest po prostu średni. Równocześnie też nie rozczarowuje, bo nikt kto go zobaczy na żywo, nie spodziewa się nie wiadomo czego. Zastanawia mnie czemu akurat takiego średniaka wybrano na pierwszego reprezentanta rodziny Android.
Gdyby nie ten system, to G1 byłby tylko kolejną pozycją w katalogu HTC, którą nikt się nie interesuje.
Mogę go polecić tylko osobom lubiącym eksperymentować i chcącym przetestować Androida. Jeśli szukacie konkurenta dla iPhona to w tym modelu go nie znajdziecie, G1 po prostu nie ma tej klasy. Jeśli szukacie porządnego telefonu, który dużo potrafi, ale nie bawi was ciągłe instalowanie nowych programów – weźcie Nokię lub BlackBerry. Jeśli interesują was głównie multimedia – trzymajcie się od tego HTC z daleka.
G1 to głównie model dla ciekawskich i dla developerów oprogramowania na Androida. Ma rację bytu tylko do czasu gdy pojawi się jego odpowiednik od jakiegoś uznanego producenta typu Samsung czy SonyEricsson. Potem wszyscy o nim zapomną i przetrwa jedynie jako wpis w Wikipedii.

Jeśli ktos ma ochotę może wykopać.