via PhoneArena

Do Windows Phone 7 też podchodziłem raczej sceptycznie, bo chociaż ładny, to, bez wsparcia producentów, z góry skazany na niepowodzenie. Alians z Nokią wszystko jednak zmienił, najwyższa więc pora przyjrzeć się bliżej systemowi operacyjnemu, który już wkrótce zawita do urządzeń, (jeszcze) największego na świecie producenta telefonów.

Oczywiście na Windows Phone’a z Finlandii nie ma jeszcze co liczyć, minie sporo czasu zanim Nokia coś nam pokaże, a jeszcze więcej zanim wprowadzi to do sprzedaży (obstawiam przyszły rok). Ale od czego jest w końcu HTC, producent, który nie dość, że ciągle coś nowego rzuca na rynek, to jeszcze bardzo chętnie wypożycza swoje słuchawki do testów. W ten sposób w moje ręce trafił model HTC 7 Trophy.

Pierwsze wrażenie po wypakowaniu z pudełka – jest nieźle, taki podrasowany Desire. Fajniejszy kolor (czarny), efektowna srebrna obwódka, podobny, szorstki plastik z tyłu. Wymiary i waga praktycznie identyczne (Trophy jest cięższy o 5g).

Wszystko solidnie wykonane i dobrze dopasowane, żadnych luzów nic nie skrzypi. Na początku trochę zaniepokoił mnie brak fizycznych klawiszy z przodu, ale szybko się przyzwyczaiłem do dotykowych odpowiedników. Zamiast tego mamy za to dedykowany przycisk do obsługi aparatu, służący nie tylko jako spust migawki, ale również włącznik do szybkiego uruchomienia kamery, nawet gdy telefon jest w stanie uśpienia.

Na górze, po lewej jest przycisk power, a obok niego wejście słuchawkowe (tak jak w Desire), jedynie gniazdo microUSB do podpięcia ładowarki/kabla USB umieszczono trochę nietypowo z lewego boku. Wolę gdy jest na dole, bo łatwiej się wtedy korzysta ze smartfonu gdy jest podpięty do komputera.

HTC 7 Trophy to nie najlepszy sprzętowo przedstawiciel rodziny Windows Phone. Patrząc na parametry od razu widać, że to komórka raczej przeciętna, co nie znaczy, że słaba. Mamy tu procesor 1GHz Snapdragon, 512MB pamięci ROM i 576MB RAM, 8GB pamięci wewnętrznej.
Telefon jest szybki, wszystko działa bardzo sprawnie i płynnie, owszem czasem coś dłużej musi się ładować (np. Marketplace czyli Windowsowy AppStore) ale związane jest to raczej z połączeniem internetowym niż sprzętem. W tej laurce jest też jednak łyżka dziegciu – dwa razy telefon odmówił mi posłuszeństwa – przestał reagować na dotyk. Obydwa przypadki miały miejsce na zewnątrz, przy dość niskiej temperaturze i tak do końca nie jestem pewien czy to wada hardware czy też problemy z oprogramowaniem.

Trophy wyposażono w wyświetlacz LCD 3.8-cala. Rozdzielczość nie powala – 480×800 – ale jakość obrazu jest rewelacyjna, podobnie jak czułość na dotyk.

Do fotek i filmów mamy 5-megapikselową kamerę z flashem typu LED i opcją kręcenia wideo 720p plus wspomniany wcześniej dedykowany przycisk z boku obudowy. Interfejs do obsługi, oprócz tego, że elegancki i przejrzysty jak cały Windows Phone 7, oferuje parę dodatkowych ustawień tematycznych: automatyczny, portret, krajobraz, tryb sportowy etc, kilka kolorystycznych efektów: zdjęcia czarno-białe, sepia, negatyw, ustawienie rozdzielczości : od VGA (640×480) do 5MP, 3 tryby autofocusa, możliwość wyłączenia lub wymuszenia lampy błyskowej.

Po zrobieniu zdjęcia, gotowa fotka przesuwa się w górę telefonu, ale nie znika całkowicie. Zostaje około 1 centymetrowy wycinek i wystarczy dotknąć go palcem, żeby zobaczyć efekt naszego pstrykania. Działa to identycznie jak miniatura widoczna w Androidzie czy iOS’ie, przy zachowaniu specyficznego stylu WP7. Pod spodem znajdziecie przykładowe zdjęcia z HTC 7 Trophy.

I jeszcze przykłady efektów dostępnych w aparacie.

O oprogramowaniu mam zamiar napisać osobny tekst, tutaj jedynie wspomnę o dedykowanym sofcie przygotowanym przez HTC.

Całość zebrana jest w tzw. HTC Hub. Po odpaleniu wita nas zegar z animowaną pogodą znany z interfejsu Sense i lista polecanych aplikacji. Nie ma tego zbyt dużo, w sumie naliczyłem około 13 programów i 8 gier. Spośród tych pierwszych, kilka zainstalowanych jest domyślnie w telefonie np. Photo Enhancer (do dodawania efektów do zdjęć), Stocks (notowania giełdowe), Converter do przeliczania różnego rodzaju jednostek miar i Kalkulator, pozostałe można sobie bezpłatnie doinstalować. Szczerze mówiąc nie ma w nich nic specjalnego i bez problemu można znaleźć w Windowsowym AppStorze ich zamienniki. Co do gier, to mamy tutaj sztandarowe tytuły takich firm jak EA czy Gameloft, np. Tetris, Monopoly, The Sims. Niestety wszystkie są płatne i dostępne również przez Marketplace, trudno więc mówić o jakieś wartości dodanej.

Do tego sam Hub uruchamia się za każdym razem z efektowną, ale po kilku razach denerwująca, animacją, która niepotrzebnie przedłuża czas dotarcia do poszukiwanej treści. Szkoda, że nie można jej wyłączyć.

HTC 7 Trophy to bardzo przyzwoity telefon, elegancki i dobrze wykonany, jednak bez fajerwerków. W sam raz dla przeciętnego użytkownika, który chce wygodnie korzystać ze swojego smartfona, ale równocześnie nie łudzi się, że zastąpi on mu lustrzankę, telewizor czy konsolę. Czy warto go kupić? odpowiedź na to pytanie w drugiej części testu.

Jeśli chodzi o sam wygląd i wykonanie słuchawki, to nie jest źle. Telefon wyglada solidnie, a metalowe wstawki z przodu i wykonana z tego samego materiału pokrywa baterii, dodają mu charakteru. Ja co prawda preferuje ciemniejsze kolory, ale do jakości wykonania Desire Z nie mogę się przyczepić.

Rozczarował mnie natomiast, mechanizm rozkładania klawiatury. Zrobiony jest porządnie, tak jak cała obudowa. Nie ma luzów i nie wyglada na to, żeby z czasem miały sie pojawić. Niestety sposób otwierania jest beznadziejny. Musimy chwycić górną połowę telefonu i podnieść ją do góry. Nie ma szans, żeby zrobić to szybko, jedną ręką. Trzeba sie wysilić, odpowiednio złapać telefon i uważać, żeby nie wypadł nam z ręki w trakcie „wysuwania” klawiatury. To chyba najgorszy sposób jaki widziałem. Daleko mu do sliderów czy nawet mechanizmu zastosowanego w G1. Skutecznie zniechęcił mnie do korzystania z fizycznej klawiatury w tym modelu.

Sama klawiatura nie jest jednak zła. Duże przyciski z odpowiednimi odstępami sprawiają, że pisze się szybko i praktycznie bezbłędnie. Przeszkadza trochę brak osobnych klawiszy z cyframi, trzeba używać specjalnego przycisku funkcyjnego, żeby je wywołac.

Wyświetlacz ma tą samą przekatną co w modelu Desire – 3,7″ oraz identyczną rozdzielczość – 480×800, ale jakość obrazu w Desire Z jest dużo lepsza. Wszystko pewnie dlatego, że mamy tu wyświetlacz SuperLCD, a nie AMOLED jak u poprzednika. Różnica jest znacząca i Zetce bliżej raczej do iPhone 4 niż do Desire. Co prawda można odnieść wrażenie, że ekran jest trochę mniej kontrastowy, ale za to fonty wyglądają idealnie.

Niestety producent zrezygnował z fizycznych przycisków: home, menu, wstecz. Zamiast tego mamy ich dotykowe odpowiedniki na dole ekranu, podobnie jak np. w modelu Wildfire. Obsługa nie nastręcza jakichś wielkich problemów, ale to nie to samo co realny przycisk, który możemy wybrać bez potrzeby wpatrywania się w ekran. Dziwny wybór w telefonie, który przecież przeznaczony jest dla klientów nieprzepadających za „dotykiem”

Na papierze, również aparat foto w obydwu telefonach, wygląda identycznie – 5 mln pikseli z autofocusem i flashem. Jednak to co dostajemy z modelem Z przewyższa poprzednika o klasę. Wystarczy zobaczyć zdjęcia zrobione obydwoma telefonami HTC (Desire Z po lewej, Desire po prawej) plus dla porównania fotki z iPhone’a 4. Dodatkowo producent dołożył dedykowany przycisk do robienia zdjęć. Nareszcie, bardzo mi tego brakowało w smartfonach HTC.

Oprogramowanie aparatu oprócz standardowych ustawień, oferuje również cały szereg filtrów, których efekty możemy podejrzeć „na żywo” w trakcie robienia zdjęcia.

Możemy też kręcić filmy o jakości HD. Przykładowe wideo znajdziecie pod poniższym linkiem.

HTC Desire Z sprzedawany jest z Androidem 2.2 i nową wersją interfejsu Sense. Przynosi on, oprócz wspomnianych wczesniej filtrów w oprogramowaniu kamery, parę nowych widgetów i aplikacji, obsługę usług HTCSense.com, HTC Like i HTC Hub.
Nie bedę opisywał tutaj wszystkich funkcji interfejsu HTC bo to temat na osobny artykuł. Ograniczę się jedynie do opisania kilku nowych elementów.

HTCSense.com to usługa, która przydaje się w przypadku gdy zgubimy telefon lub zostanie on nam skradziony. Zakładamy konto i po zalogowaniu się na stronie możemy zdalnie uruchomić dzwonek telefonu (np. gdy słuchawka gdzieś nam się w domu zawieruszy), zlokalizować go na mapie, zablokować komórkę lub wyczyścić z niej wszystkie dane.

HTC Likes to odpowiednik Android Marketu przygotowany przez HTC. Nie użyłem go ani razu – wolę oryginał.

HTC Hub to też coś w rodzaju Marketu tyle że zawiera głównie elementy personalizacyjne – tapety, tematy, widgety, dzwonki.

Car Panel to specjalny soft, który ma nam ułatwić obsługę komórki w samochodzie. Oferuje nie tylko dostęp do map czy nawigacji, ale też duże przyciski ułatwiające wybranie połączenia gdy nasz telefon zamocowany jest w uchwycie samochodowym.

Jeśli chodzi o samą nawigację to mamy do wyboru płatną opcję Premium opartą na oprogramowaniu Route 66 lub darmową nawigację Google, która niestety nie działa jeszcze w naszym kraju.
Warto też wspomnieć, że mapy HTC (znajdziemy je pod ikona Locations) zostały zintegrowane z kompasem. Gdy obracamy telefon, mapa dostosowuje swoje położenie do stron świata.

Blocked callers pozwala stworzyć czarną listę kontaktów, których połączenia będą automatycznie blokowane.

Opcje kopiuj/wklej wzbogacono o „lupkę” – pomysł „pożyczony” od Apple. Dodano też więcej opcji wyszukiwania informacji na temat zaznaczonego tekstu – do wyboru mamy wikipedię, google, youtube, tłumacza google i słownik google.

Jest też coś co się nazywa Connected media i pozwala z jednego menu dostać się do muzyki, zdjęć czy filmów wideo.

Przeglądarka www dostała opcję przeglądania wielu stron na osobnych kartach – patent również znany z iPhone’a.

Po rozwinięciu paska powiadomień, pojawia się w nim teraz lista ostatnio używanych programów.

Jest też oczywiście aplikacja, która zamieni nasz telefon w HotSpot czyli udostępni innym urządzeniom internet via WiFi, ale to raczej nic nowego – od dawna mam ten program w Desire.

HTC Desire Z mnie nie zachwycił. Jego wymiary skutecznie niwelują korzyści, które przynosi fizyczna klawiatura QWERTY. Przyznam szczerze, ze z ulgą wróciłem do starego dobrego Desire. Z Zetki przeniósł bym do niego jedynie wyświetlacz i może otwieranie klapki baterii (otworzenie jej w Desire do wygodnych nie należy).

Nie znaczy to oczywiście, że model Z się nie udał. Wśród smartfonów z klawiaturą to na pewno ścisła czołówka i z czystym sumieniem polecam go każdemu, kto nie może żyć bez QWERTY.

Wszystko działa dość sprawnie. Program poradził sobie z moim polskim akcentem zarówno gdy mówiłem w języku angielskim jak i hiszpańskim (mimo, ze tego drugiego praktycznie nie znam). Oczywiście im bardziej skomplikowane zdanie tym większe prawdopodobieństwo błędu, ale w prostej konwersacji Translate radzi sobie świetnie.

Do czasu kiedy Google doda większą ilość języków do trybu konwersacji, pozostaje nam korzystanie z tradycyjnej, tekstowej formy tłumaczeń.
Tu mamy do dyspozycji aż 53 języki, z czego 15 obsługuje wprowadzanie tekstu za pomocą głosu.

Aplikacja sugeruje nam słowa już po wpisaniu kilku liter. Potrafi tez sama rozpoznać język wpisywanego tekstu.

Program nieźle radzi sobie z rozpoznawaniem głosu, także po polsku. Klikamy w ikonę mikrofonu, wypowiadamy zdanie, które chcemy przetłumaczyć, a Translate zamienia je w tekst i od razu tłumaczy.

Przetłumaczony tekst możemy z poziomu aplikacji wysłać mailem, bluetoothem, SMSem czy na serwisy typu Facebook lub Twitter.

Przydatna wydaje się również opcja tłumaczenia SMSów. Po wciśnięciu odpowiedniej ikony na ekranie głównym wyświetla nam się lista otrzymanych wiadomości. Jednym kliknięciem możemy przetłumaczyć wybranego SMSa na zdefiniowany wcześniej język.

Google Translate dostępny jest bezpłatnie w Android Markecie. Niestety mogą z niego korzystać tylko użytkownicy systemu Android w wersji 2.1 i wyższej. To kolejny policzek dla posiadaczy telefonów firm typu SonyEricsson, które nie mają ochoty lub też nie potrafią zapewnić swoim klientom najnowszej wersji systemu.

Aplikacja spełnia większość wymagań przeciętnego użytkownika Czytnika Google. Mamy synchronizację z obsługą wielu kont, możliwość subskrypcji kanałów bezpośrednio w telefonie, opcje wyszukiwania, odpowiedniej wielkości przyciski i podgląd obrazków.

Poszczególne grupy i kanały uszeregowane są na początku alfabetycznie, ale ich kolejność możemy zmienić, dostosowując je do naszej komputerowej wersji. Jest też opcja pokazywania tylko grup/kanałów zawierających nowe posty.

Jeśli nie chce nam się ciągle klikać w ekran, żeby przechodzić do następnych, nieprzeczytanych wpisów (służą do tego strzałki na dole), możemy zamienić telefoniczny przycisk głośności w narzędzie do nawigacji.

Oczywiście przeczytane teksty odróżniają się od nieprzeczytanych kolorem. Tak na przykład wygląda kanał RSS forum OpenMobile.

Google Reader jest prosty, bez żadnych dodatkowych wodotrysków i wymyślnych interfejsów, ale świetnie spełnia swoje zadanie. Aż dziwne, że tak długo zajęło firmie z Mountain View jego przygotowanie. To obowiązkowa aplikacja dla wszystkich regularnych użytkowników Czytnika Google.

via Google Reader Blog

Tweetdeck obsługuje Twittera, Facebooka, Buzza i Foursquare. Informacje z nich można przeglądać w jednej kolumnie (Home) lub stworzyć osobny panel dla każdego serwisu.

Program domyślnie ma ustawione 3 kolumny:

• Home – gdzie wyświetlane są aktualności ze wszystkich serwisów w których się zalogowaliśmy. Każdy oznaczony jest innym kolorem (twitter – szary, Facebook – niebieski, Buzz – czerwony), więc bardzo szybko mozna zorientować się skąd dana wiadomość pochodzi. Kliknięcie na wpis umożliwia nam poznanie jego szczegółów wraz z komentarzami (Facebook, Forsquare), powiązanymi tweetami i zdjęciami (Twitter), od razu możemy też zareagować dopisując swoją odpowiedź czy klikając przycisk Lubię.

  
  

  
  
  
  
  
  
  

  
  

• Me – tutaj zebrane są wszystkie wpisy, które dotyczą bezpośrednio nas – cytowania na Twitterze czy powiadomienia wysyłane przez Facebooka
• Direct Messages – to jak sama nazwa wskazuje prywatne wiadomości wysłane nam przez znajomych z Twittera

Jeśli chcemy dodać kolejną, wystarczy kliknąć na ikonę plus na dole i program pozwoli nam na utworzenie kolumny poświęconej wybranemu serwisowi. W przypadku Twittera możemy też zdefiniować hasło i wygenerować kolumnę wyświetlającą wszystkie tweety zawierające interesujący nas temat.

Do każdej kolumny da się ustawić osobny sposób powiadomień o nowych wpisach. Może to być ikonka w „panelu notyfikacji”, dioda, dźwięk czy wibracja (przycisk Column Settings po wybraniu Menu). Użytkownik ma również wpływ na częstotliwość synchronizacji.

Własne wpisy możemy wzbogacić o zdjęcie (pobrane z galerii lub zrobione prosto z programu) i naszą lokalizację (jako nazwę miejsca w którym jesteśmy lub współrzędne GPS).

Zakładka Friends daje nam szybki dostęp do informacji od „ulubionych” znajomych, wyświetla też listę kontaktów ze wszystkich serwisów, do których jesteśmy zalogowani. Możemy też ustawić osobną kolumnę z wpisami wybranej osoby.

Znajomych z Forsquare możemy dodatkowo poszukać na mapie.

A oto krótki film prezentujący Tweetdecka dla systemu Android.

Tweetdeck dla Androida nie jest tak dopracowany wizualnie jak wersja dla systemu iOS (ale to dotyczy chyba większości aplikacji) jest za to o wiele bardziej rozbudowany.
To jeden z podstawowych programów we wszystkich moich urządzeniach mobilnych.

Instalujemy Remote Notifier w telefonie.

Zaznaczamy czy chcemy wysyłać powiadomienia przez WiFi czy przez Bluetooth. Ja wybrałem tą pierwszą opcję.

Następnie musimy pobrać i zainstalować w komputerze Android Notifier Desktop. Wersje dla różnych systemów znajdziecie tutaj: http://code.google.com/p/android-notifier-desktop/downloads/list. Nie uruchamiamy go jeszcze, na to przyjdzie pora po skonfigurowaniu Growla.

Jeśli nie używacie programu Growl to wersję dla Windowsa znajdziecie tutaj, a wersję dla Maca tutaj.

Pora na konfigurację.

Mac

• wyłączamy Android Notifier Desktop o ile był wcześniej uruchomiony
• klikamy na ikonę Growla i wybieramy opcję Open Growl Preferences
• przechodzimy do zakładki Network i zaznaczamy Listen for incoming notifications oraz Allow remote application registration, miejsce na hasło pozostawiamy puste
• w zakładce General klikamy Stop Growl a następnie Start Growl
• uruchamiamy Android Notifier Desktop i w Preferences zaznaczamy Growl Notification Transport Protocol

Windows

• wyłączamy Android Notifier Desktop o ile był wcześniej uruchomiony
• klikamy prawym przyciskiem myszy w ikonę Growl w systemowym tray’u i wybieramy Open Growl
• w zakładce Security zaznaczamy Allow network notifications, nie ustawiamy żadnego hasła
• uruchamiamy Android Notifier Desktop i w Preferences zaznaczamy Growl Notification Transport Protocol

Jeśli zrobiliśmy wszystko zgodnie z instrukcją, od tego czasu za każdym razem gdy dostaniemy SMSa, wyczerpie się bateria lub ktoś do nas zadzwoni, na ekranie komputera pojawi się odpowiedni komunikat.

Remote Notifier to proste narzędzie pozbawione dodatkowych funkcji, ale swoją rolę spełnia znakomicie. Polecam go szczególnie regularnym użytkownikom Growla, do których sam się zaliczam. Ci którzy go nie znają, powinni wypróbować, to bardzo przydatne narzędzie.

Obsługa jest banalnie prosta. Odnajdujemy na stronie AppBrain programy, które nas interesują. Możemy skorzystać z wyszukiwarki, przeglądać kategorie, sortować wyniki według ocen czy popularności etc., czy w końcu użyć widgetu udostępnionego przez AppBrain. (na końcu artykułu umieściłem taki widget).

Następnie klikamy w przycisk Instaluj w lewym górnym rogu.

Gdy już wybierzemy wszystkie, interesujace nas programy, odpalamy AppBrain w telefonie i synchronizujemy ze stroną. Pokazuje nam sie przygotowana na komputerze lista. Teraz wystarczy wybrac przycisk Perform installs i aplikacje zainstaluja sie jedna po drugiej.

App Brain oferuje jednak znacznie więcej. To nie tylko narzędzie do synchronizacji ze stroną, ale też pełnoprawny klient Android Marketu, pozwalający na wygodne przegladanie jego zawartości dzięki rozbudowanym opcjom sortowania i filtrowania.

Mamy też elementy społecznościowe. Możemy na przykład tworzyć listę znajomych i śledzić jakie programy instalują, dzielic się z innymi własną listą aplikacji czy zintegrować konto w AppBrain z Twitterem.

AppBrain to świetne narzędzie, szczególnie dla tych, którzy lubią eksperymentować ze swoim telefonem i testują mnóstwo różnych aplikacji. Nie jest może tak wygodny jak iTunes, ale przynajmniej nie wymaga podłączania komórki do komputera.
Dla mnie to teraz podstawowe narzędzie do obsługi androidowych programów.

aCircuit Board

aCircuit Board symuluje komputerową płytę główną, z migającymi diodami, binarnym zegarem, obracającym się coolerem etc. Tapeta ma mnóstwo różnych opcji, można zmieniać wygląd wiatraka, wyłączać podświetlenie, reaguje tez na dotyk. Przegląd możliwości na filmie poniżej.
aCircuit Board dostępny jest w Android Markecie za kilka złotych.

Droid 2

Droid 2 pochodzi z telefonu Motoroli o tej samej nazwie i nie ma żadnych dodatkowych ustawień. Patrząc na screeny, wygląda przeciętnie, ale w rzeczywistości to bardzo fajna tapeta, nie przytłaczająca pulpitu, a równocześnie bardzo efektowna. Można ją pobrać bezpłatnie, w różnych odmianach kolorystycznych, na forum xda-developers

Droid X

To kolejny port z telefonu Motoroli, tym razem z modelu Droid X. Dostępny w wielu wersjach kolorystycznych na forum xda-developers.

Logcat

Logcat pokazuje w tle, logi aktywności naszego systemu. Sami możemy dopasować ich wygląd, zmieniając fonty czy dodając efekty symulujące stary monitor. Tapeta dostępna jest za darmo w Android Markecie, można też wykupić wersję pro, wzbogacona o więcej ustawień.

Maps

Maps to po prostu Mapy Google ustawione jako tapeta. Pokazuje naszą aktualną pozycję, natężenie ruchu drogowego, można też zamiast tradycyjnej mapy, włączyć zdjęcia satelitarne lub symulację ukształtowania terenu. Maps miałem już zainstalowane w swoim HTC Droid, nie jestem jednak pewny czy w innych telefonach też tak jest. Jeśli nie, zawsze można pobrać Advanced Map Live Wallpaper z Marketu.

Mario Live Wallpaper

Tapeta dla wielbicieli klasycznej gry Nintendo z Mario w roli głównej. Pokazuje nam w tle różne poziomy z gry. Niestety Nintendo zablokowało oficjalną dystrybucję tej tapety i pobrać ją można tylko z niektórych for dyskusyjnych, np. tutaj.

Nexus One Boot Animation

Animacja startowa z Nexusa One zamieniona na animowana tapetę. Moim zdaniem jedna z najbardziej efektownych aplikacji tego typu, można się w nią wpatrywać godzinami. W Markecie jest wiele podobnych tapet, ja swoja miałem w telefonie od razu po flashowaniu zrootowaną wersją systemu. Kolejnym źródłem tej animacji może być xda-developers.

Album Art Wallpaper

Tapeta na którą składa się mozaika, ciągle zmieniających się okładek płyt, które mamy w swoim telefonie. Wygląda ciekawie, jednak lepiej uważać bo istnieje niebezpieczeństwo, że nasi znajomi dowiedzą się, że tak naprawdę słuchamy muzyki Lady Gaga a nie zespołu Metallica.
Tapeta dostępna jest bezpłatnie jako demo (z napisem demo przy okładkach) lub w pełnej wersji za kilka złotych w Android Markecie.

A wy jakiej tapety na co dzień używacie?

Po moim ostatnim porównaniu HTC Desire do iPhone’a 3GS wiele osób sugerowało mi przygotowanie podobnego tekstu, ale z udziałem najnowszego smartfonu Apple. Wzbraniałem się przed tym, bo komórki te to całkiem inna półka cenowa, a patrząc na ulepszenia, które wprowadziła firma z Cupertino, nietrudno przewidzieć zwycięzcę. Zamiast tego postanowiłem więc napisać mini test iPhone’a 4, który mam nadzieje pomoże niektórym w podjęciu decyzji czy warto poczekać i dołożyć kilkaset złotych za Czwórkę, czy też lepiej już teraz kupować 3GSa lub innego smartfona z tego samego przedziału cenowego.

Nie będzie to kompleksowy, dokładny test telefonu, skupię się jedynie na najważniejszych cechach wyróżniających go na tle konkurencji. Po szczegółowe opisy odsyłam do stron specjalizujących się w produktach Apple.

Wygląd, budowa i jakość wykonania.

Gdy w sieci pojawiły się pierwsze zdjęcia nowego iPhone’a, wielu nie chciało uwierzyć w ich autentyczność – tak bardzo różniły się od dotychczasowego designu telefonów Apple. Nie są to jednak rewolucyjne zmiany, w dalszym ciągu trudno pomylić iPhone’a z żadnym innym smartfonem. Podobne wymiary, szklany przód z jednym przyciskiem, perfekcja wykonania i uczucie, że mamy w rękach kawał solidnie wykonanego sprzętu. Kanciaste, industrialne kształty świetnie się komponują z użytymi materiałami, sprawiając, że pękaty 3GS traci przy porównaniu cały swój urok.

Niestety płaski kształt sprawia, że obudowa będzie jeszcze bardziej podatna na zarysowania (nie liczyłbym tu na zapewnienia producenta o rzekomej super trwałości i odporności użytych materiałów), a wypolerowane, śliskie powierzchnie nie pomagają w wygodnym i bezpiecznym trzymaniu komórki.

Nie można też zapomnieć o tzw. „AntenaGate” czyli problemach z zasięgiem gdy „niewłaściwie” chwycimy telefon. Chociaż z drugiej strony ja tego w swoim egzemplarzu nie zauważyłem. Próbowałem na wszystkie sposoby łapać telefon i nie udało mi się stracić nawet kreski zasięgu.

Wyświetlacz

Nowy wyświetlacz od Apple zwie się Retina, ma rozdzielczość 640×960 pikseli (3GS ma 320×480, Desire 480×800) przy takiej samej jak poprzednio wielkości (3,5-cala). Steve Jobs bardzo się podniecał przy prezentacji tego ekranu i trzeba przyznać, że niewiele przesadził. Jakość obrazu naprawdę robi wrażenie, zero pikseli, świetne kolory, kontrast – jakbyśmy przykleili w miejsce wyświetlacza wysokiej jakości wydruk. Wyraźny kształt liter przypomina mi trochę efekt znany z Nokii N80 – ci co mieli ten telefon wiedzą na pewno o czym mówię.

Jeśli miałbym ocenić ekrany 3GSa, Desire i iPhone’a 4 w 5 stopniowej skali, to pierwszy dostałby 1, drugi – 3, a bohater tego artykułu – 5.

Moc

Mimo, ze Apple tym razem zastosowało procesor A4 1GHz ( w porównaniu do 600MHz w 3GS) i 512MB RAMu, nie zauważyłem jakiegoś szczególnego przyspieszenia w stosunku do poprzednika. Pewnie widać to dopiero w bardziej wymagających aplikacjach, ale w normalnym, codziennym użytkowaniu różnica jest żadna. Ten sam poziom prezentuje HTC Desire

Aparat

Wraz z czwartą wersją, doczekaliśmy się wreszcie porządnej kamery w iPhone. Nie tylko mamy 5 milionów pikseli z autofocusem, ale i lampę błyskową, opcje kręcenia filmów HD (720p) oraz drugą kamerę VGA do wideorozmów. Na papierze nie wygląda to imponująco, telefony Nokia czy Sony Ericsson miały porównywalną specyfikację już lata temu. W porównaniu jednak do iPhone 3GS to prawdziwa rewolucja.
Zresztą oceńcie sami na zdjęciach poniżej (po kliknięciu, zdjęcie otworzy się w nowym oknie w naturalnych rozmiarach).

Bateria

Zastosowanie kart microSIM miało pozwolić na wciśniecie jeszcze większej baterii, która teraz wystarczy, według producenta, na 7 godzin rozmowy 3G (3GS – 5 godzin, Desire 6,5). Ja w praktyce zaobserwowałem wzrost o jakieś 20%. Niby niewiele, ale przynajmniej wiem, że mój telefon wytrzyma do rana nawet gdy zapomnę go podpiąć do ładowarki. 3GS, przy takim samym użytkowaniu o 22.00 sygnalizuje już potrzebę ładowania (stan baterii 10%).

Podsumowanie

Między iPhone 4 a 3GS czy Desire jest dość spora różnica cenowa – około 100 funtów (500zł) w Wielkiej Brytanii i co najmniej dwa razy tyle w Polsce. Czy opisane wcześniej ulepszenia są warte tych kilkuset złotych? Jeśli jesteście zdecydowani na produkt Apple to moim zdaniem nie ma co się zastanawiać. Lepiej poczekać parę miesięcy aż Czwórka zawita do polskich salonów, a ceny na Allegro spadną i kupić najnowszego iPhone’a niż pakować się w przestarzałego 3GSa, który przegrywa praktycznie na każdym polu. Odkąd mam najnowszą wersję, nie mogę patrzeć na tą starszą z jej oklepanym designem, fatalnym wyświetlaczem i żałosnym aparatem.
Jednak w porównaniu do Desire, różnica nie jest już tak jednoznaczna. Pisze to z pełna świadomością, że wcześniej ogłosiłem remis w starciu 3GS vs Desire. Gdy porównamy te telefony do iPhone’a 4, najbardziej traci na tym właśnie jego poprzednik, a produkt HTC ciągle wydaje się dość atrakcyjny.
Jeśli więc macie dość ograniczony budżet i nie preferujecie systemu operacyjnego, wybierzcie HTC Desire bo po kupieniu iPhone’a 3GS będziecie żałować od momentu gdy ktoś pokaże wam najnowszą wersję. Jeśli kusi was Apple, poczekajcie trochę, odłóżcie więcej pieniędzy i kupcie iPhone’a 4.